คบกัน8ปีในระหว่างที่ผมบวช1พรรษาแฟนผมมีคนใหม่และยังไปมีอะไรกับเพื่อนผมอีก2คน ผมสึกมาให้อภัยเธอรักเธอมากกว่าเดิม

สึกพระมาก็เพราะเธอบอกไม่มีใครรอผมกลับมา เธอโกหกผมตอนผมเป็นพระ ทั้ง ๆ ที่เธอมีใหมแล้ว (ที่คุยกันเพราะตอนผมเป็นพระผมได้โทรไปบอกเลิกเธอ)เพราะกลัวเธอลำบากกับผม ผมมันจน ควมรักมันกินไม่ได้ ไม่เหมือน ๆ เพื่อนเธอที่ได้แต่แฟนรวย ๆ กัน ผมเต็มที่เท่าที่ผมมีแต่เธอก็ไม่เคยพอไม่มองสิ่งที่ทำให้มองแต่จะมีอะไรให้อีกแล้วก็เปรียบเทียบกับคนอื่น ๆ เมื่อก่อนเธอไม่ติดเพื่อนไม่สนใจใครสนใจแค่ผม ไปกับผมมากกว่าเพื่อน (เพื่อนเธอก็ไม่สวยน่ะอ้วนเตี้ยดำแต่รวย มีแฟนแล้วก็มีกิ๊กไปเรื่อย พาผู้ชายมาห้องเรื่อย ๆ สุดท้ายก็เลิกกับแฟนตัวเองไปมีใหม่อีกคนก็โสดชอบพูดแต่เรื่องผู้ชายวัน ๆ กินเที่ยว) และผมก็อยากบวชไม่สึกด้วย(เหตุผลที่ไม่อยากสึกอยากเล่าให้ฟังจริง ๆ ) แต่สุดท้ายก็ต้องสึก  ผมรักเธอมากเข้าใจเธอและเจ็บจิตใจวิญญาณมาก และเข้าใจหัวอกความรักของพ่อแม่คนมากเพราะผมคุยกับพ่อแม่เธอเรื่องที่เกิดขึ้น พอก่อนพิมม์ต่อไม่ไหวเพราะน้ำตาจะไหลแล้ว(ถ้าอยากอ่านต่อว่าง ๆ จะมาเล่าให้ฟังต่อหลังจากผมสึกพระมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง)ที่มาเล่าเรื่องจริงชีวิตของผมให้ฟังนี้อยากบอกมันคือเรื่องจริงที่โหดร้ายที่เกิดขึ้นและต้องยอมรับในสังคมเราหลายปัจจัยและอยากเล่าเป็นธรรมทานเตือนใจใครหลาย ๆ คนที่อาจทำผิดไปแล้วหรือกำลังจะทำอยากให้ปรับตัวปรับใจ อย่าหลงกลไปกับโลกมายา