เรามาตั้งกระทู้เพราะอยากรู้ว่าเราควรทำตัวยังไงดี เราเหนื่อย เรานอย เรารู้สึกเหมือนไม่มีความสำคัญ
ช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงเข้ามหาลัย เรากับแฟนก็อยู่ม.6อะค่ะ เรียนห้องเดียวกัน เรียนพิเศษที่เดียวกัน เจอกันเกือบทุกวันช่วงนั้นตัวติดกันมากเลย แล้วพอเหมือนตอนนี้เราไม่ได้จะเข้าที่เดียวกันค่ะ เขาจะเข้าอีกที่หนึ่งรอสอบอีก1เดือน และเขาหวังกับที่นี้มาก ช่วงนี้คือเรียนทุกวัน เช้าถึงเย็นบ้างวัน3-4ทุ่มได้ หวังมากบวกกับกดดันที่เพื่อนรอบข้างติดกันหมดแล้ว ซึ่งเขายังไม่ติดเลย เรารู้นะค่ะว่าเขาคงเครียดช่วงนี้เราก็เลยคุยกันน้อยลง กลับบ้านมาจากที่เราจะคอลกันคุยเล่นก็เปลี่ยนเป็นเขาต้องกลับมาอ่านหนังสือทบทวน คือเราไม่ได้มีปัญหาเลยนะ ดีใจด้วยซ้ำที่เขาพยายามขนาดนี้ ถ้าเขาติดเราคงดีใจมากๆๆ แต่ปัญหาที่เรารู้สึกแย่ คือเราก็ไม่ค่อยอยากให้เขาเครียดเนอะ เราก็ทำนู้นทำนี้ให้ พูดจาหวานๆให้รู้สึกดี คือเราทำทุกอย่างที่เคยทำแล้วปกติเขาก็จะเขิน ยิ้ม มีความสุข พอเราเห็นเขามีความสุขเราก็รู้สึกดีอยากจะทำอะไรให้หลายๆอย่าง แต่พอช่วงนี้เราพูดจาหวานๆไปเขาก็ไม่ค่อยเล่นด้วย นิ่งๆใส่เหมือนไม่ค่อยอยากพูด แล้วพอเราถามเขาก็จะพูดแต่ว่าเหนื่อยนู้นนี้ เราก็รู้สึกแย่ไปด้วยเนอะ เราก็ชอบนอย พอเขาไม่ง้อเราก็ยิ่งแย่ แต่สุดท้ายก็ต้องหายเอง เพราะเรารู้ว่าเขาเหนื่อย ไม่อยากให้เขามาเหนื่อยกับเราอีก เราก็ไม่อยากงี่เง่าให้รำคาน ทุกวันนี้มันก็อยู่ในความรู้สึกแบบนี้มาตลอด และที่เรารู้สึกนอยมากๆ คือวันเกิดเขาที่ผ่านมา เราก็อยากทำอะไรให้เขานิดนึงเนอะ ไม่ได้เจอกันเลย และเขาไปเรียนทุกวัน เราก็เลยจะเอาเค้กไปเซอไพร์วันเกิดเขา เราตื่นเต้นมากที่จะไปเซอไพร์ อยากให้เขาดีใจไรงี้ พอถึงเวลาเราก็เข้าไปเซอไพร์เลยโดยที่เขาไม่รู้ว่าเราจะมา และก็ร้องเพลงให้ เขาก็ยิ้มนะบอกขอบคุณคับบ หลังจากนั้นเราก็แบบไม่ได้เจอกันตั้งนานก็อยากจะพูดคุยถามนู้นนี้ เราแค่เห็นหน้าเขาเราก็มีความสุขแล้วอะ ดีใจมากที่ได้เจอสักที แต่เขาก็พูดกับเพื่อนเรื่องเรียนว่าเรียนหนักนู้นนี้แทบไม่คุยกับเราเลย เราก็เลยนิ่งๆไปเขาก็ถามเปนไรเนี้ย แล้วก็แค่นั้น เจอกันไม่ถึง20นาที ก็ต้องแยกกันเขาไปเรียนต่อ เราก็กลับบ้านแบบรู้สึกเฟลๆ อยากทำให้เขาดีใจแต่เขาไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้นเลย เราก็ไม่อยากงอนเพราะแบบวันเกิดเขา เราก็เลยบอกตัวเองว่าเออไม่เปนไร เขาเหนื่อย แต่คือเอาจริงๆเรารู้สึกแย่วะ เราเข้าใจเขานะว่าเออเหนื่อยไม่มีเวลาว่างเลย เขากำลังทำเพื่ออนาคตที่ดีของเขา เราเข้าใจดี แต่เราก็คิดนะแล้วเราล่ะเธอเอาเราไว้ตรงไหน.. แคร์ความรู้สึกเราบ้างมั้ย เราแคร์เขามากนะกลัวเขาจะรุ้สึกไม่ดีนู้นนี้เราพยายามทำอะไรเพื่อเขาหลายอย่าง แต่เหมือนเขาไม่ได้รับไว้เลย เรารู้สึกหมดกำลังใจที่จะทำอะไรให้เขา เรารู้สึกเหนื่อย เราเคยมีความสุขกว่านี้มากแต่ก่อนเขาเป็นคนที่ให้เรามากกว่าที่เราให้เขาอีก แต่ตอนนี้ความสุขมันหายไปไหนไม่รู้ เราไม่รู้ว่ายังมีค่าสำหรับเขาอยู่มั้ย เราแค่อยากได้ความสุขความรักที่เราเคยได้กลับมา สักนิดก็ยังดี เราไม่รู้จะทำตัวยังไงดี เราไม่อยากคิดมาก เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้ แต่เราก็ไม่อยากขอไรเขามาก ไม่อยากให้เขาต้องมาเครียดกับเรา เพราะเรารู้ว่าเขาเหนื่อย แต่เราก็ผญ.คนนึงเนอะที่อยากได้ความรักจากคนที่รักบ้าง..
ถ้าใครเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกเสียเวลาเราขอโทดนะ เราแค่อยากระบาย..
รู้สึกเหมือนคนไม่จำเป็น
ช่วงนี้เหมือนเป็นช่วงเข้ามหาลัย เรากับแฟนก็อยู่ม.6อะค่ะ เรียนห้องเดียวกัน เรียนพิเศษที่เดียวกัน เจอกันเกือบทุกวันช่วงนั้นตัวติดกันมากเลย แล้วพอเหมือนตอนนี้เราไม่ได้จะเข้าที่เดียวกันค่ะ เขาจะเข้าอีกที่หนึ่งรอสอบอีก1เดือน และเขาหวังกับที่นี้มาก ช่วงนี้คือเรียนทุกวัน เช้าถึงเย็นบ้างวัน3-4ทุ่มได้ หวังมากบวกกับกดดันที่เพื่อนรอบข้างติดกันหมดแล้ว ซึ่งเขายังไม่ติดเลย เรารู้นะค่ะว่าเขาคงเครียดช่วงนี้เราก็เลยคุยกันน้อยลง กลับบ้านมาจากที่เราจะคอลกันคุยเล่นก็เปลี่ยนเป็นเขาต้องกลับมาอ่านหนังสือทบทวน คือเราไม่ได้มีปัญหาเลยนะ ดีใจด้วยซ้ำที่เขาพยายามขนาดนี้ ถ้าเขาติดเราคงดีใจมากๆๆ แต่ปัญหาที่เรารู้สึกแย่ คือเราก็ไม่ค่อยอยากให้เขาเครียดเนอะ เราก็ทำนู้นทำนี้ให้ พูดจาหวานๆให้รู้สึกดี คือเราทำทุกอย่างที่เคยทำแล้วปกติเขาก็จะเขิน ยิ้ม มีความสุข พอเราเห็นเขามีความสุขเราก็รู้สึกดีอยากจะทำอะไรให้หลายๆอย่าง แต่พอช่วงนี้เราพูดจาหวานๆไปเขาก็ไม่ค่อยเล่นด้วย นิ่งๆใส่เหมือนไม่ค่อยอยากพูด แล้วพอเราถามเขาก็จะพูดแต่ว่าเหนื่อยนู้นนี้ เราก็รู้สึกแย่ไปด้วยเนอะ เราก็ชอบนอย พอเขาไม่ง้อเราก็ยิ่งแย่ แต่สุดท้ายก็ต้องหายเอง เพราะเรารู้ว่าเขาเหนื่อย ไม่อยากให้เขามาเหนื่อยกับเราอีก เราก็ไม่อยากงี่เง่าให้รำคาน ทุกวันนี้มันก็อยู่ในความรู้สึกแบบนี้มาตลอด และที่เรารู้สึกนอยมากๆ คือวันเกิดเขาที่ผ่านมา เราก็อยากทำอะไรให้เขานิดนึงเนอะ ไม่ได้เจอกันเลย และเขาไปเรียนทุกวัน เราก็เลยจะเอาเค้กไปเซอไพร์วันเกิดเขา เราตื่นเต้นมากที่จะไปเซอไพร์ อยากให้เขาดีใจไรงี้ พอถึงเวลาเราก็เข้าไปเซอไพร์เลยโดยที่เขาไม่รู้ว่าเราจะมา และก็ร้องเพลงให้ เขาก็ยิ้มนะบอกขอบคุณคับบ หลังจากนั้นเราก็แบบไม่ได้เจอกันตั้งนานก็อยากจะพูดคุยถามนู้นนี้ เราแค่เห็นหน้าเขาเราก็มีความสุขแล้วอะ ดีใจมากที่ได้เจอสักที แต่เขาก็พูดกับเพื่อนเรื่องเรียนว่าเรียนหนักนู้นนี้แทบไม่คุยกับเราเลย เราก็เลยนิ่งๆไปเขาก็ถามเปนไรเนี้ย แล้วก็แค่นั้น เจอกันไม่ถึง20นาที ก็ต้องแยกกันเขาไปเรียนต่อ เราก็กลับบ้านแบบรู้สึกเฟลๆ อยากทำให้เขาดีใจแต่เขาไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้นเลย เราก็ไม่อยากงอนเพราะแบบวันเกิดเขา เราก็เลยบอกตัวเองว่าเออไม่เปนไร เขาเหนื่อย แต่คือเอาจริงๆเรารู้สึกแย่วะ เราเข้าใจเขานะว่าเออเหนื่อยไม่มีเวลาว่างเลย เขากำลังทำเพื่ออนาคตที่ดีของเขา เราเข้าใจดี แต่เราก็คิดนะแล้วเราล่ะเธอเอาเราไว้ตรงไหน.. แคร์ความรู้สึกเราบ้างมั้ย เราแคร์เขามากนะกลัวเขาจะรุ้สึกไม่ดีนู้นนี้เราพยายามทำอะไรเพื่อเขาหลายอย่าง แต่เหมือนเขาไม่ได้รับไว้เลย เรารู้สึกหมดกำลังใจที่จะทำอะไรให้เขา เรารู้สึกเหนื่อย เราเคยมีความสุขกว่านี้มากแต่ก่อนเขาเป็นคนที่ให้เรามากกว่าที่เราให้เขาอีก แต่ตอนนี้ความสุขมันหายไปไหนไม่รู้ เราไม่รู้ว่ายังมีค่าสำหรับเขาอยู่มั้ย เราแค่อยากได้ความสุขความรักที่เราเคยได้กลับมา สักนิดก็ยังดี เราไม่รู้จะทำตัวยังไงดี เราไม่อยากคิดมาก เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้ แต่เราก็ไม่อยากขอไรเขามาก ไม่อยากให้เขาต้องมาเครียดกับเรา เพราะเรารู้ว่าเขาเหนื่อย แต่เราก็ผญ.คนนึงเนอะที่อยากได้ความรักจากคนที่รักบ้าง..
ถ้าใครเข้ามาอ่านแล้วรู้สึกเสียเวลาเราขอโทดนะ เราแค่อยากระบาย..