คือเป็นอาเรานั่นแหละ พ่อเรามีพี่น้องหลายคน อาส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง เมื่อประมาณ 19 ปีก่อน อาเราได้เสนอขายบ้านให้เราติดกัน 2 หลังแถวพระรามสอง ซึ่งเค้ายังผ่อนไม่หมด แต่ต้องการไปอยู่กับอาคนเล็ก แถวพุทธบูชา เราก็ซื้อต่อในราคาตลาด ประมาณหลังละ 3 แสน

เวลาผ่านไปจนเมื่อ 2 ปีที่แล้วอาเราที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนึงเสีย ลูกชายเค้ามาขอบ้านเราคืน ตอนแรกพูดว่าขอเลย บอกเห็นแก่หลานเถอะ (ลูกชายของหลานเรา) เราบอกว่าคงไมได้หรอก เราให้เค้าเช่าอยู่ เค้าก็บอกว่าถ้างั้นขอซื้อคืนในราคาเดิม เราไม่พูดด้วยเลย แม่เราตอนนั้นยังอยู่ก็โกรธมาก

หลังจากแม่เราเสียเมื่อปีที่แล้วเราก็ไม่ได้ติดต่อกันเท่าไหร่ เพราะพวกอาคนอื่นก็เคืองเราเรื่องบ้านทาวเฮ้าส์นี่แหละ บอกเราเห็นแก่ตัว ตัวคนเดียว ตายไปก็ไม่ได้อะไร  

จนเมื่อเช้าเราโทรไป เพราะอาเราอีก 2 คนทำงานอยู่ที่เบลเยี่ยม ก็เลยโทรไปถามข่าว เค้าไม่ถามเราซักคำว่าเราเป็นไง แต่ถามถึงทาวเฮ้าส์ เราเลยตอบไปว่าขายไปแล้ว  แต่ที่เราโกรธมากคือ เค้าพูดว่า "แหวนเพชรแม่ยังอยู่ไหม" เราตอบว่ายังอยู่ค่ะ เค้าเลยพูดออกมาว่า อาที่เบลเยี่ยม อยากได้ ขอได้ไหม คือ แบบมันเก่า คิดว่าเราคงไม่ชอบ เราก็ตัวคนเดียวจะเก็บไว้ทำไม เราฉุนขาด ตอบไปว่า "เราจะเก็บไว้เป็นที่ระลึกค่ะ" แล้วเราก็พูดลาเลย

ตอนนี้เราตัวคนเดียวแล้วไง เราไม่ต้องกินต้องใช้หรือ ยังไม่ตาย คิดจะมาขอแล้ว เรายังไม่เคยไปขอเงินอาที่เบลเยี่ยมเลย ทั้งที่เค้าฐานะดีกว่าเรามาก แต่ตัวอากับคิดจะมาขอเรา