ความจริงบางเหตุการณ์มันผ่านมานานมากแล้วถึง 10 ปี แต่ด้วยเพราะอะไร เราจึงทั้งยังรักและคิดถึงผู้ชายอีกคนอยู่ตลอดเวลา
เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว เรามีแฟนค่ะ เป็นพี่แถวบ้าน (สมมุติให้ชื่อ พี่เอ นะคะ) อายุห่างกันประมาณ 4-5 ปีเรารักกันมาก
เจอหน้ากันทุกวัน เพราะบ้านอยู่ใกล้ๆกัน แต่ละวันผ่านไปเรามีความสุขมาก ไปกินข้าวบ้าง ไปนั่งรถเล่นบ้าง พี่เอเป็นคนที่น่ารักมาก
ขี้อาย คุยไม่เก่ง เพื่อนเยอะ และดูแล้วเค้าก็รักเรามากเหมือนกัน เทียวรับเทียวส่งไปเรียน เช้า-บ่าย
แต่อย่างว่า..ตอนนั้นยังเรียนอยู่ ปวช. เงินเก็บก็ยังไม่มี แต่ยังอยากได้นู้นได้นี้อยู่ ก็ต้องอ้อนพี่เอสิ ว่าเราอยากได้นู้นนี้นะ ...
แต่พี่เอทำงานก็ไม่ได้เงินเยอะแยะอะไร ก็พอมีพอกิน (ส่วนเราพ่อ-แม่ทำงานรัฐวิสาหกิจ) แต่คงด้วยความที่รักเรา
ในเมื่อเราอยากได้ เค้าก็พยายามหามาให้จนได้ หลังๆพี่เอทำตัวแปลก ๆ หาย ๆ ไปบ้าง ไม่มารับบ้าง แต่ก็ยังเจอกันทุกวัน เราเลยไม่ค่อยคิดอะไร แต่แค่เอะใจว่าพี่เอหานไปไหน และทำอะไร ..
เวลาผ่านไป ใกล้ถึงวันเกิดเราเข้าไปทุกที พี่เอยิ่งทำตัวแปลก ๆ เดี๋ยวหาย ๆ ไปรู้ไปไหน จนกระทั้งถึงวันเกิดเรา
เช้าวันเกิดเรา.. พี่สาวพี่เอโทรมาหาเรา บอกว่าพี่เอถูกจับ ตอนนี้อยู่ที่ศาลรอส่งตัวไปเรือนจำ เราแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตัวสั่น มือสั่น งงไปหมด
พี่เอถูกจับเรื่องอะไร ?? เรารีบไปหาพี่เอที่ศาล เจอหน้าเค้าก็โวยวายเหมือนคนบ้า ได้แต่ถามพี่เอว่า ว่าพี่ทำอะไร พี่หายๆไปพี่ไปทำอะไร
นี้ใช่ไม๊ของขวัญวันเกิด !! พี่เอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ยิ้มแบบว่าพี่ขอโทษ เค้าไม่พูดอะไรเราเลย นอกจากคำขอโทษ เราเสียใจมาก ช่วยอะไรพี่เอก็ไม่ได้
ได้แต่ยืนร้องไห้ว่าทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้
.. เวลาผ่านไป 2-3 วัน เราก็ไปหาพี่เอที่เรือนจำกับพี่สาวเค้า เจอหน้าเค้าก็ร้องไห้อีก ถามหาเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครบอก
สุดท้ายเรากลับบ้านวันนั้น คนแถวบ้านก็พูดกะนว่าที่พี่เอถูกจับเพราะค้ายา เรายิ่งรู้สึก และคิดได้ทันทีว่า เรื่องนี้เป็นเพราะเราใช่ไม๊ที่ทำให้พี่เอต้องถูกจับ เพราะใกล้วันเกิดเรา เราอยากได้นั้นได้นี้ พี่เอถึงได้ใช้วิธีหาเงินเพื่อที่จะซื้อของขวัญให้เรา เราเสียใจมาก ๆ และรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา
หลังจากนั้น เราไปหาพี่เอเกือบทุกวัน ทุกวันที่เค้าให้เข้าเยี่ยมได้ ทั้งไปหา ทั้งเขียนจดหมาย
...เราทำแบบนี้ได้อยู่ไม่กี่เดือน เราก็ห่างๆ ไปบ้าง เพราะเราเข้ามหาลัย เรียนหนักขึ้น งานเยอะขึ้น สิ่งที่ต้องรับผิดชอบก็มากขึ้น
จึงได้แต่เขียนจดหมายเล่าให้พี่เอฟังว่า เรื่องราวชีวิตของเรานั้นเป็นยังไงบ้าง
และมีเรื่องราวที่พี่เอทำสิ่งที่เรากลัว กลัวว่าเราเองจะเดือดร้อน "พี่เอ้โทรมาหาเรา!!!" เราตกใจมาก โทรมาทำไม โทรได้ยังไง อย่าทำแบบนี้ หนูจะเดือดร้อนหากถูกจับได้ แต่พี่เอพูดหลับมาแค่ว่า "พี่คิดถึงเรา" ตอนนั้นเราไม่ซึ้งกับคำของพี่เอเลย เรากลัว และหลายครั้งที่พี่เอยังโทรมาหาเรา
จนเราโกรธและตัดพ้อด้วยคำที่รุนแรง และเราก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไปเลย
สุดท้าย เราเองก็เป็นคนที่หายไปจากชีวิตพี่เอ ....
.. เราเรียนมหาลัยค่ะ เราโตขึ้น เรามีเพื่อนเยอะขึ้น เรามีสังคมที่ใหญ่ขึ้น มันทำให้เรา เจอกับแฟนค่ะ (สมมุติให้ชื่อ บี นะคะ)
เราเจอกับบีเพราะเรียนคลาสเดียวกันค่ะ อยู่กลุ่มเดียวกัน กินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ทำรายงานด้วยกันบ่อย ๆ บีเป็นคนชอบเราก่อนค่ะ
บีเป็นลูกคนจีน ลูกชายคนโตสุดของบ้าน ขับรถเก่งคันใหญ่มาเรียน ที่บ้านมีฐานะ มีกิจการค้าขายเป็นของที่บ้าน มีนิสัยไม่ยอมคน
เอาแต่ใจตัวเองค่ะ แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาก่อน มันทำให้เรารับข้อเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ ตรงนี้ได้ค่ะ
คบไปเรื่อย ๆ ผ่านไป 5 ปี (บางครั้งก็ลืมๆพี่เอไปบ้าง และบ่อยครั้งที่คิดถึงพี่เอจับใจ) เมษายน2556 ผู้ใหญ่ทางบีมาสู่ขอเราที่บ้านโดยไม่ทันตั้งตัว
พ่อ-แม่เราก็ไม่ทันตั้งตัวก็ตอบตกลงไป เพราะเวลาที่ผ่านมา ท่านก็คงว่าเราสามารถไปกันได้ด้วยดี และบีเองก็เข้าตามตรอก ออกตามประตู
มีของติดไม้ติดมือมาฝากให้ที่บ้านเราอยู่เป็นประจำ
คือ... เราแต่งงานแล้วค่ะ เราอายุ 31 ปี แต่งงานมาจะ 3 ปีแล้ว ยังไม่มีลูก ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสค่ะ เราย้ายไปอยู่กับบี
เป็นบ้านอีกหลังหนึ่งที่ห่างจากบ้านเราประมาณ 20โล และเราก็จะกลับไปบ้านหาพ่อ-แม่ทุกอาทิตย์ เรากับบีรักกันด้วยดีมาตลอด
บีรักเรามาก แต่ถึงแม้บีจะเป็นคนอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจตัวเอง แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่บีจะทำเราเสัยใจ และบียังดีกับเราและครอบครัวเราอย่างเสมอต้นเสมอปลายมาโดยตลอด
แต่เราเองที่ไม่ดี เรายังคงไม่ลืมพี่เอ ไม่เคยลืมพี่เอ และระยะหลังๆมานี้ เราคิดถึงพี่เอจับจับ คิดถึงจนต้องเขียนจดหมายไปหาพี่เอที่เรือนจำ
คิดถึงจนคิดว่าจะกลับไปเยี่ยมพี่เอที่เรือนจำอีก แต่แปลกที่พี่เอไม่ตอบจดหมายเราอย่างเคย เพราะเราได้โทรไปถามที่เรือนจำแล้ว
เค้าก็บอกว่าพี่เอยังอยู่ที่เรือนจำนี้ ไม่ได้ย้ายไปไหน และความรู้สึกเดิม ๆ เริ่มกลับมา และยิ่งรู้ว่าอีกแค่ 2 ปีเท่านั้น
เค้าก็จะพ้นโทษและออกมาใช้ชีวิตปกติของเค้า ใช่ .. !!! เราต้องได้เจอเค้าแน่ ๆ ( เพราะเรากลับบ้านเราทุกอาทิตย์อยู่แล้ว )
และแน่นอน *พี่เอยังไม่รู้ว่าเราแต่งงานแล้ว* ไม่รู้จริงเท็จยังไงเพราะเราถามพี่สาวพี่เอว่าได้บอกพีเอเรื่องนี้ไม๊ เค้าบอกพี่เอไม่รู้
อีกแค่ 2 ปี .. ทุกวันนี้เรานั่งนับวันรอพี่เอพ้นโทษ รอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก อยากกลับไปเจอกันเหมือนเดิม อยากไปเที่ยวด้วยกัน
กินข้าวด้วยกันอีกอย่างที่เมื่อก่อนเราเคยทำ คิดถึงมาก ๆ บางครั้งคิดถึงจนร้องไห้ ร้องไห้เพราะกลัวว่าพี่เอจะมีความรู้สึกต่อเราที่ไม่เหมือนเดิม
กลัวพี่เอจะเฉย ๆ กับเราไปเหมือนที่เราเคยทำกับเค้า คิดถึงพี่เอมาก ๆ
และหลายต่อหลายครั้ง ความรู้สึกก็ขัดกันเอง ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ในเมื่อเรารักผู้ชายถึง 2 คนในเวลาเดียวกัน
เรารู้สึกผิดต่อบี คนที่เป็นสามีเรา คนที่นอนข้าง ๆ ใต้ผ้าห่มเดียวกัน คนที่ทำให้เราไม่เคยต้องเสียใจ คนที่มีพร้อมให้เราได้ทุกอย่าง
แต่เรากลับคิดถึงพี่เอผู้ชายอีกคนที่ดีกับเราเสมอมาเช่นกัน คนที่ทำเพื่อเราได้ทุกอย่าง แม้จะเสี่ยงและต้องไปอยุ่ในเรือนจำเพราะเราโดยที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เราเสียใจ เราไม่รู้จะทำยังไง เราไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังได้ถึงความรู้สึกที่เฮียๆ ของเราตอนนี้ เราสับสน เราจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้
เราแค่อยากหาที่ระบาย หรือคำแนะนำดีๆจากทุก ๆ คน อยากให้ช่วยหาคำยืนยันให้เราที ว่าเราควรทำยังไง เราพยายามแล้ว
แต่มันฝืนใจตัวเองไม่ได้ เพราะในเหตุการณ์นี้ ไม่มีใครผิดเลย ไม่มีเลยนอกจากเราคนเดียวที่ผิด ที่ไม่ดี ที่อะไรก็แล้วแต่ เราผิดคนเดียว .
เรารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้เราผิด เราแย่ เราไม่ควรทำ เรารู้ดี แต่เราไม่รู้ว่าจะทำยังไง เราหาทางออกไม่ได้จริง ๆ
เมื่อชั้นรักผู้ชาย 2 คน ????
เมื่อประมาณ 10 ปีที่แล้ว เรามีแฟนค่ะ เป็นพี่แถวบ้าน (สมมุติให้ชื่อ พี่เอ นะคะ) อายุห่างกันประมาณ 4-5 ปีเรารักกันมาก
เจอหน้ากันทุกวัน เพราะบ้านอยู่ใกล้ๆกัน แต่ละวันผ่านไปเรามีความสุขมาก ไปกินข้าวบ้าง ไปนั่งรถเล่นบ้าง พี่เอเป็นคนที่น่ารักมาก
ขี้อาย คุยไม่เก่ง เพื่อนเยอะ และดูแล้วเค้าก็รักเรามากเหมือนกัน เทียวรับเทียวส่งไปเรียน เช้า-บ่าย
แต่อย่างว่า..ตอนนั้นยังเรียนอยู่ ปวช. เงินเก็บก็ยังไม่มี แต่ยังอยากได้นู้นได้นี้อยู่ ก็ต้องอ้อนพี่เอสิ ว่าเราอยากได้นู้นนี้นะ ...
แต่พี่เอทำงานก็ไม่ได้เงินเยอะแยะอะไร ก็พอมีพอกิน (ส่วนเราพ่อ-แม่ทำงานรัฐวิสาหกิจ) แต่คงด้วยความที่รักเรา
ในเมื่อเราอยากได้ เค้าก็พยายามหามาให้จนได้ หลังๆพี่เอทำตัวแปลก ๆ หาย ๆ ไปบ้าง ไม่มารับบ้าง แต่ก็ยังเจอกันทุกวัน เราเลยไม่ค่อยคิดอะไร แต่แค่เอะใจว่าพี่เอหานไปไหน และทำอะไร ..
เวลาผ่านไป ใกล้ถึงวันเกิดเราเข้าไปทุกที พี่เอยิ่งทำตัวแปลก ๆ เดี๋ยวหาย ๆ ไปรู้ไปไหน จนกระทั้งถึงวันเกิดเรา
เช้าวันเกิดเรา.. พี่สาวพี่เอโทรมาหาเรา บอกว่าพี่เอถูกจับ ตอนนี้อยู่ที่ศาลรอส่งตัวไปเรือนจำ เราแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ตัวสั่น มือสั่น งงไปหมด
พี่เอถูกจับเรื่องอะไร ?? เรารีบไปหาพี่เอที่ศาล เจอหน้าเค้าก็โวยวายเหมือนคนบ้า ได้แต่ถามพี่เอว่า ว่าพี่ทำอะไร พี่หายๆไปพี่ไปทำอะไร
นี้ใช่ไม๊ของขวัญวันเกิด !! พี่เอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ยิ้มแบบว่าพี่ขอโทษ เค้าไม่พูดอะไรเราเลย นอกจากคำขอโทษ เราเสียใจมาก ช่วยอะไรพี่เอก็ไม่ได้
ได้แต่ยืนร้องไห้ว่าทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้
.. เวลาผ่านไป 2-3 วัน เราก็ไปหาพี่เอที่เรือนจำกับพี่สาวเค้า เจอหน้าเค้าก็ร้องไห้อีก ถามหาเหตุผลต่าง ๆ นา ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีใครบอก
สุดท้ายเรากลับบ้านวันนั้น คนแถวบ้านก็พูดกะนว่าที่พี่เอถูกจับเพราะค้ายา เรายิ่งรู้สึก และคิดได้ทันทีว่า เรื่องนี้เป็นเพราะเราใช่ไม๊ที่ทำให้พี่เอต้องถูกจับ เพราะใกล้วันเกิดเรา เราอยากได้นั้นได้นี้ พี่เอถึงได้ใช้วิธีหาเงินเพื่อที่จะซื้อของขวัญให้เรา เราเสียใจมาก ๆ และรู้สึกผิดอยู่ตลอดเวลา
หลังจากนั้น เราไปหาพี่เอเกือบทุกวัน ทุกวันที่เค้าให้เข้าเยี่ยมได้ ทั้งไปหา ทั้งเขียนจดหมาย
...เราทำแบบนี้ได้อยู่ไม่กี่เดือน เราก็ห่างๆ ไปบ้าง เพราะเราเข้ามหาลัย เรียนหนักขึ้น งานเยอะขึ้น สิ่งที่ต้องรับผิดชอบก็มากขึ้น
จึงได้แต่เขียนจดหมายเล่าให้พี่เอฟังว่า เรื่องราวชีวิตของเรานั้นเป็นยังไงบ้าง
และมีเรื่องราวที่พี่เอทำสิ่งที่เรากลัว กลัวว่าเราเองจะเดือดร้อน "พี่เอ้โทรมาหาเรา!!!" เราตกใจมาก โทรมาทำไม โทรได้ยังไง อย่าทำแบบนี้ หนูจะเดือดร้อนหากถูกจับได้ แต่พี่เอพูดหลับมาแค่ว่า "พี่คิดถึงเรา" ตอนนั้นเราไม่ซึ้งกับคำของพี่เอเลย เรากลัว และหลายครั้งที่พี่เอยังโทรมาหาเรา
จนเราโกรธและตัดพ้อด้วยคำที่รุนแรง และเราก็เปลี่ยนเบอร์โทรศัพท์ไปเลย
สุดท้าย เราเองก็เป็นคนที่หายไปจากชีวิตพี่เอ ....
.. เราเรียนมหาลัยค่ะ เราโตขึ้น เรามีเพื่อนเยอะขึ้น เรามีสังคมที่ใหญ่ขึ้น มันทำให้เรา เจอกับแฟนค่ะ (สมมุติให้ชื่อ บี นะคะ)
เราเจอกับบีเพราะเรียนคลาสเดียวกันค่ะ อยู่กลุ่มเดียวกัน กินด้วยกัน เที่ยวด้วยกัน ทำรายงานด้วยกันบ่อย ๆ บีเป็นคนชอบเราก่อนค่ะ
บีเป็นลูกคนจีน ลูกชายคนโตสุดของบ้าน ขับรถเก่งคันใหญ่มาเรียน ที่บ้านมีฐานะ มีกิจการค้าขายเป็นของที่บ้าน มีนิสัยไม่ยอมคน
เอาแต่ใจตัวเองค่ะ แต่ด้วยความที่เป็นเพื่อนกันมาก่อน มันทำให้เรารับข้อเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ ตรงนี้ได้ค่ะ
คบไปเรื่อย ๆ ผ่านไป 5 ปี (บางครั้งก็ลืมๆพี่เอไปบ้าง และบ่อยครั้งที่คิดถึงพี่เอจับใจ) เมษายน2556 ผู้ใหญ่ทางบีมาสู่ขอเราที่บ้านโดยไม่ทันตั้งตัว
พ่อ-แม่เราก็ไม่ทันตั้งตัวก็ตอบตกลงไป เพราะเวลาที่ผ่านมา ท่านก็คงว่าเราสามารถไปกันได้ด้วยดี และบีเองก็เข้าตามตรอก ออกตามประตู
มีของติดไม้ติดมือมาฝากให้ที่บ้านเราอยู่เป็นประจำ
คือ... เราแต่งงานแล้วค่ะ เราอายุ 31 ปี แต่งงานมาจะ 3 ปีแล้ว ยังไม่มีลูก ยังไม่ได้จดทะเบียนสมรสค่ะ เราย้ายไปอยู่กับบี
เป็นบ้านอีกหลังหนึ่งที่ห่างจากบ้านเราประมาณ 20โล และเราก็จะกลับไปบ้านหาพ่อ-แม่ทุกอาทิตย์ เรากับบีรักกันด้วยดีมาตลอด
บีรักเรามาก แต่ถึงแม้บีจะเป็นคนอารมณ์ร้อนเอาแต่ใจตัวเอง แต่ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่บีจะทำเราเสัยใจ และบียังดีกับเราและครอบครัวเราอย่างเสมอต้นเสมอปลายมาโดยตลอด
แต่เราเองที่ไม่ดี เรายังคงไม่ลืมพี่เอ ไม่เคยลืมพี่เอ และระยะหลังๆมานี้ เราคิดถึงพี่เอจับจับ คิดถึงจนต้องเขียนจดหมายไปหาพี่เอที่เรือนจำ
คิดถึงจนคิดว่าจะกลับไปเยี่ยมพี่เอที่เรือนจำอีก แต่แปลกที่พี่เอไม่ตอบจดหมายเราอย่างเคย เพราะเราได้โทรไปถามที่เรือนจำแล้ว
เค้าก็บอกว่าพี่เอยังอยู่ที่เรือนจำนี้ ไม่ได้ย้ายไปไหน และความรู้สึกเดิม ๆ เริ่มกลับมา และยิ่งรู้ว่าอีกแค่ 2 ปีเท่านั้น
เค้าก็จะพ้นโทษและออกมาใช้ชีวิตปกติของเค้า ใช่ .. !!! เราต้องได้เจอเค้าแน่ ๆ ( เพราะเรากลับบ้านเราทุกอาทิตย์อยู่แล้ว )
และแน่นอน *พี่เอยังไม่รู้ว่าเราแต่งงานแล้ว* ไม่รู้จริงเท็จยังไงเพราะเราถามพี่สาวพี่เอว่าได้บอกพีเอเรื่องนี้ไม๊ เค้าบอกพี่เอไม่รู้
อีกแค่ 2 ปี .. ทุกวันนี้เรานั่งนับวันรอพี่เอพ้นโทษ รอว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกันอีก อยากกลับไปเจอกันเหมือนเดิม อยากไปเที่ยวด้วยกัน
กินข้าวด้วยกันอีกอย่างที่เมื่อก่อนเราเคยทำ คิดถึงมาก ๆ บางครั้งคิดถึงจนร้องไห้ ร้องไห้เพราะกลัวว่าพี่เอจะมีความรู้สึกต่อเราที่ไม่เหมือนเดิม
กลัวพี่เอจะเฉย ๆ กับเราไปเหมือนที่เราเคยทำกับเค้า คิดถึงพี่เอมาก ๆ
และหลายต่อหลายครั้ง ความรู้สึกก็ขัดกันเอง ไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไง ในเมื่อเรารักผู้ชายถึง 2 คนในเวลาเดียวกัน
เรารู้สึกผิดต่อบี คนที่เป็นสามีเรา คนที่นอนข้าง ๆ ใต้ผ้าห่มเดียวกัน คนที่ทำให้เราไม่เคยต้องเสียใจ คนที่มีพร้อมให้เราได้ทุกอย่าง
แต่เรากลับคิดถึงพี่เอผู้ชายอีกคนที่ดีกับเราเสมอมาเช่นกัน คนที่ทำเพื่อเราได้ทุกอย่าง แม้จะเสี่ยงและต้องไปอยุ่ในเรือนจำเพราะเราโดยที่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย
เราเสียใจ เราไม่รู้จะทำยังไง เราไม่รู้จะเล่าให้ใครฟังได้ถึงความรู้สึกที่เฮียๆ ของเราตอนนี้ เราสับสน เราจัดการกับความรู้สึกตัวเองไม่ได้
เราแค่อยากหาที่ระบาย หรือคำแนะนำดีๆจากทุก ๆ คน อยากให้ช่วยหาคำยืนยันให้เราที ว่าเราควรทำยังไง เราพยายามแล้ว
แต่มันฝืนใจตัวเองไม่ได้ เพราะในเหตุการณ์นี้ ไม่มีใครผิดเลย ไม่มีเลยนอกจากเราคนเดียวที่ผิด ที่ไม่ดี ที่อะไรก็แล้วแต่ เราผิดคนเดียว .
เรารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเราตอนนี้เราผิด เราแย่ เราไม่ควรทำ เรารู้ดี แต่เราไม่รู้ว่าจะทำยังไง เราหาทางออกไม่ได้จริง ๆ