เพื่อนที่ดีกับเพื่อนที่เลวแตกต่างกันอย่างไง? แล้วเขาวัดกันตรงไหน?

เราขอแนะนำตัวเองก่อน เราชื่อ ดิว(นามสมมุติ) มีเพื่อนสนิทชื่อเอิน เราสนิทกันมา6ปี เราสนิทกันมากคุยกันได้แทบทุกเรื่องเอาง่ายๆมีเรื่องอะไรเราก็ปรึกษากันตลอด เข้าเรื่องเลยล้ะกัน เราอยู่โรงเรียนเดียวกันห้องเดียวกันมาตั้งแต่ป.6 เราก็เป็นเพื่อนกันมาตลอดเอินจะค่อยอยู่ข้างๆเราในวันที่เราแย่วันที่เราไม่มีใครค่อยปลอบใจเราทุกครั้งที่มีปัญหา (โดนส่วนตัวเราเป็นคนอารมณ์ร้อน เอาแต่ใจ พูดตรง ไม่อ่อนโยนพูดหวานประจบใครไม่เป็น นี้คือสันดานเราค้ะ ส่วนเอินนิสัยเอินก็จะ เป็นคนขี้บ่น ไม่ค่อยกล้าพูดอะไร ยอมคน อ่อนโยน ทำงานบ้านเป็น อารมณ์เย็นกว่าเราค้ะ) พอมาช่วงม.2 เทอม2ถ้าจำไม่ผิดเรากับเพื่อนผิดใจกันค้ะเริ่มจากคนในกลุ่มบนเราก่อนเพราะสาเหตุอะไรไม่ทราบในช่วนั้นแม้แต่เอินยังแบนเราไปด้วยเลยค้ะเราร็สึกไม่มีใครเห็นเราไม่มีตัวตนอยู่ในห้องเรียนเลยค้ะแต่พอเจอปัญหานี้ไปสักพักเราก็กลับมาเล่นกันเหมือนเดิมค้ะ ในช่วงที่เราโดนแบน เรารู้สึกแค้นเอินมากเลยค้ะความรู้สึกเหมือนโดนทิ้งอ้ะค้ะ พอกลุ่มกลับมาเป็นเหมทอนเดิมเราก็เล่นกันปกติค้ะ แล้วีวันหนึ่งสาเหตุอะไรสักอย่างนี้หละค้ะทำให้กลุ่มเราแบนเอินอีกครั้ง ตอนที่แบนเอินเราไม่ได้อยู่ข้างเอินน้ะค้ะความรู้สึกหมือนเขาจะได้เข้าใจความรู้สึกเราบ้าง แต่ครั้งนี้ที่กลุ่มเราแบนเป็นการแบนยาวๆเลยค้ะช่วงนั้นเป็นช่วงที่เรากับเอินห่างกัน เราก็ต่างคนต่างอยู่ค้ะ แต่อยู๋ห้องเดียวกันเหมือนเดิมน้ะค้ะ พอมาช่วงม.3 เทอม2ค้ะเหมือนเราต้องทำกิจกรรมร่วมกันบ่อยค้ะเพราะอยู่ห้องเดียวกันทำให้เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมค้ะเพราะเราใกล้จะจบม.ต้นกันแล้วห้องเราจากที่ใครทะเลาะกับใครก็กลับมาเล่นด้วยกันหมดเลยค้ะ โดนส่วนตัวม.4เราจะไปเรียนต่อเชียงใหม่ค้ะ ล้วเราก็รู้มาค้ะว่าเอินจะไปเรียนต่อเชียงใหม่เหมือนกัน ช่วงจบม.3ก็ยังไม่สนิทกันเหมือนตอนแรกสักเท่าไหร่ค้ะค่คุยกันเฉยๆ แต่เรื่องบังเอิญก็เกิดขึ้นค้ะ เราพึ่งมารู้ว่าโรงเรียนเรากับเอินอยู่ใกล้กันค้ะ ไม่ห่างกันเท่าไหร่เลยค้ะ แถมบ้านเราก็ยังอยู่ไม่ไกลโรเงรียนเอินอีก ด้วยความที่เราต่างเข้าโรงเรียนใหม่ทั้งคู่ทำให้เราก็ไม่ได้มีเพื่อนสนิทที่โรงเรียนกันเท่าไหร่ค้ะ จำไม่ได้ว่าเอืนหรือเราใครกันแน่ที่ทักแชทกันมาก่อน ทำให้เราเริ่มกลับมาสนิทกันค้ะ เอินเดินมาเราที่บ้านบ่อยมากค้ะเราเล่นด้วยกัน2คนหลังเลิกเรียนก็นัดเจอกันที่บ้านเราตลอดค้ะ แล้วเราก็กลับมาสนิทกันเหมือนเดิมค้ะ ที่โรงเรียนเรามีเด็กย้ายเข้ามาใหม่ค้ะแต่หลังจากที่เปิดเทอมแล้วน้ะค้ะ นั้นก็คือเพื่อนที่โรงเรียนเก่าเรา เราเคยเห็นหน้ากันอยู๋ต่ไม่ได้สนนิทกันเท่าไหร่แทบจะไม่เคยคุยกันเลยค้ะเพื่อนเราชื่อ ตัง ค้ะ ตังได้อยู่ห้องเดียวกันเราตอนแรกก็ไม่ได้สนิทกันมากค้ะ แต่หลังๆเราก็เริ่มสนิทกัน ตังมีน้องสนิทอยู่โรงเรียนมงฟอร์ต2คนค่ะ ชื่อไอซ์กับไอซ์ เราขอแทนไอซ์ทั้ง2ว่า ดำกับแล่มน้ะค้ะ ชื่อทั้ง2นี้มีที่มาค้ะ55555 พวกเราถ้ร่วมๆก็มีกัน5คนพอดีค้ะ เราอยู่ด้วยกัน5คนมาตลอด มีกันแค่นี้มาตลอดค้ะ พอเราเรียนมาถึงม.4เทอม2เรารู้ว่าเราต้องกลับไปเรียนโรงเรียนสรรพค้ะ ตอนนั้นเอินก็พึ่งว่าต้องย้ายกลับไปเหมือนกัน อะไรจะตรงกันขนาดนี้เนอะบังเอิญมากเลยค้ะ แต่พอเวลาม.4เทอม2ใกล้หมดลงม่ของเอินก็บอกว่าไม่ให้กลับไปเรียนที่สรรพแล้วจะให้ต่อมงฟอร์ตเหมือนเดิม ตอนนั้นความรู้สึกเราไม่อยากกลับไปสรรพล้ะค้ะ ต่เวลาของม.4เทอม2ก็ได้หมดลงพ่อแม่เราขึ้นมารับที่เชียงใหม่ขนของกลับบ้านที่แม่สอด ช่วงเวลาที่เราอยู่บ้านเราก็ขอแม่อ้อนแม่ให้กลับมาเรียนเชียงใหม่ตลอดนแม่เราใจอ่อนค้ะ เราได้กลับมาเรียนเชียงใหม่เหมือนเดิม เรากับเอินเราดีใจกันมากเลยที่จะได้กลับมาเรีบยจังหวัดเดียวกัน แต่แล้วบ้างสิ่งก็เบ่นตบกกับเราทั้งคู่ค้ะ เรื่องที่เกิดมาจากเรา50%เลยค้ะม่เอินขึ้นมารับเอินที่เชียงใหม่ล้ะบอกจะพาเอินกลับไปเรียนที่สรรพ พอแม่เอินมาถึงเชียงใหม่แม่เอินกับครูที่หอก็คุยกัน แล้วเรียกเอินออกไปตอนนั้นเราอยู่ในห้องค้ะรู้แต่ว่าในการคุยกันของแม่เอินและครูที่ห้องมีชื่อเราอยู่ด้วยสักพักเอินก็เช้ามาในห้องล้ะร้องไห้แล้วบอกเราว่าครูที่หอฟ้องแม่เอินว่าเบสมานอนที่หอเอินเป็นเดือนบ้างเอินเข้าหอดึกบ้างเอินติดเพื่อนบ้าง ด้วยความที่เราเป็นคนพูดตรงเราข้องว่าเรามานอนเป็นเดือนตอนไหนเราก็เดินออกไปหาครูหอเอินล้ะถามกับครูหอเอินว่า ตอนไหนหรอค้ะที่หนูมานอนหอเอินเป็นเดือน ตอนเราพูดเรายืนค้ะเพราะไม่มีที่ให้นั่ง ครูหอเอินก้มหน้าล้ะบอกกับครูอีกคนว่า สงสัยข้อมูลผิดพลาด (คือแบบในความรู้สึกพูดเพื่อเราไม่ได้มานอนเราไม่เคยมาค้างเป็นเดือนทำไมต้องพูดเรื่องโกหก เราอารมณ์ขึ้นมาค้ะตอนนั้น) ครูหอเอินอีกคนก็พูดบลาบลา จนมาถึงประโยคหนึ่งที่ครูหอเอินพูดว่า เพื่อนที่ดีเขาต้องพากันไปติวหนังสือ ช่วยกันทำการบ้าน พาเพื่อนในทางที่ดี แต่ที่ครูเห็นคือดิวพาเอินลงเหว่ไปเรื่อยๆ แล้วครุหอเอินก็ถามเราค้ะว่า หรือไม่จริง เราก็ค่ะกลับ ครูหอเอินด่าเราเรื่อยๆเขาไม่ด่าตรงๆเาด่าอ้อมมหาสมุทรอ้อมอ่าวไทยเลยค่ะ แต่รวมๆด่าว่าดิว หรืออีกความหมายก็คือเพื่อนที่ไม่ดีนั้นเอง พอเราโดนว่าเสร็จเราก็เอินมาให้น้องอีกคนช่วยขนของออกหอเอินล้ะครูคนที่ด่าเราก็มาครูกับน้องเราข้างนอกค่ะตรงนั้นไม่มีแม่เอินแล้วก็ครูอีกคน เรายืนกันอยู่3คนคือ ครูหอเอิน เรา น้องเรา ครูหอเอินบอกอยากให้เอินเรียนที่นี้ต่ออีกปีก็จะจบม.6แล้วแล้วก็บลาบลา จนมีประโยคหนึ่งที่ครูหอเอินพูดว่าเอินจะจบกลังเพื่อน1ปีเลยน้ะถ้าย้ายไป เบสเลยหันไปหาเอินล้ะแซวแบบเพื่อนว่า จะจบหลังกุปีหนึ่งเลยน้ะโว๊ยล้ะก็หัวเราะเอินก็ยิ้มบบประมาณเข้าใจภาษาที่เราคุยกัน พอช่วยกันขนของเสร็จเราก็พากันไปอยู่บ้านน้องเราข้างๆหอเอินค้ะ เราก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ตรงนั้นไปทำไมเราเถียงครูหอเอินม่เอินไม่ได้อยู่ดี เราเลยพากันไปนั่งหน้าบ้านน้องเรา นั่งรอจนแม่เอินครูที่หอเอินคุยธุระกันเสร็จ แล้วก็กลับไปค้ะ เอินมาเราให้เราฟังที่หลังค้ะ ว่าครูที่หอเอินพูดว่า ไหนล้ะเพื่อนเอินไม่เห้นมีใครมายืนรอเอินเลยเห็นไมว่าดิวก็พุดเยอะเย้ยเอินไม่เห็นหรอ่าเเขาเยอะเย้ยเราอยู่ ไม่เห็นมีเพื่อนคนไนอยู่ข้างเอินสักคน (ความรู้สึกตอนนั้นกูจะไยืนทำ ไรว้ะ ไม่ได้คุยกันแค่20-30นาทีแต่คุยกัน4ชม.เลยน้ะค้าคุณครู) แล้วมาถึงจุดพีกก็คือแม่เอินสักเอินเลิกคบกับเราค่ะ เป็นไงค่ะ6ปีที่อยู่ข้างกันมาตลอดช่วยเหลือกันมาตลอดแทบจะไม่เคยห่างกันเราขอแม่ย้ายกลับมาเพราะเอินเลยค้ะ สิ่งที่เราได้เลวร้ายพอมั้ยค้ะ แต่เรากับเอินไม่เคยเลิกคุยกัน บอกเลยว่าจะไม่เบิกเป็นเพื่อนกันด้วย เอินปรึกษาเรื่องจะกลับมาเรียนเชียงใหม่ตลอด เวลาขะคลอคุยกันก็ต้องรอแม่เอินนอนหรือออกไปข้างนอก ถึงจะได้คุยกัน แม่เอินเป็นคนเปลี่ยนใจง่ายค้ะเดียวจะให้เอินกลับมาเดียวไม่ให้กลับ ทำให้เอินมีความหวังตลอดเลยค้ะเราสงสารเพื่อนเรามาก (สาเหตุที่เอินไม่อยากยู่บ้านคือ อยู่บ้านเอินต้องทำงานบ้านตลอดโดนยาด่าไม่เคยได้ไปเที่ยวกับเพื่อนเลยค้ะต้องอยู่บ้านดูน้อง คือแทบไม่มีเวลาส่วนตัวเลย) สุดท้ายคือแม่เอินไม่ให้กลับมาเรียนง่ายๆคือจะให้เรากลับเอินอยู่คนละที่ไปเลยเราจะได้ไม่พาเอินเที่ยวเอินจะได้ตั้งใจเรียน เอินกับเราเราจะไปไหนเอินไปกับเราตลอดและเราก็ไปกับเอินตลอดวันที่เราร้องไห้เอินก็ปลอบ เราโมโเราเป็นคนโมโหล้ะต้องหาที่ลงแล้วเอินจะเข้ามากำมือเราละให้เราบีบค้ะเราจิกเอินก็มี เราต่อยกระจกเลือดไหลเอินกลัวเลือดเอินก็เข้ามาเช็ดเลือดให้เรา เราทำงานบ้านไม่เก่งทำอาหารไม่เป็นเอินก็จะทำให้เรา ตอนเอินหายออกบ้านเราก็ตามหาเอิน เราไม่เคยทิ้งกันเลย ขนาดนี้เขาเรียกว่าเพื่อนกันมั้ยค่ะ ดีพอที่จะเป็นเพื่อนเอินได้หรือป่าว แม่เอินจะให้โอกาสดิวกับเอินกลับมาเป็นเพื่อยกันหรือป่าว พ่อแม่เราชอบเอินากเลยค้ะพ่อเคยถามเราว่าเอินทนเราได้ไง แม่ก็บอกว่าเอินมันก็ดีเนอะอยู้ขางเบสตลอด แบบนี้ยังจะให้เราเลิกเป็นเพื่อยกันอยู่มั้ยค้ะ เราอยากรู้ว่าเราเป็นเพื่อนที่เลวขนาดไหน ฝากเรื่องของเราด้วยน้ะค้ะ ขอบคุฯค่ะ ผิดพลาดประการใดขอโทษด้วยน่ะค่ะ