เป็นเหมือนกันไหม ? โสดนาน จน เลิกศรัทธาในความรักไปแล้ว

เรื่องมีอยู่ว่า เลิกกับแฟนมา  ปีกว่าๆ แล้ว  (คบกันมา3ปี) เป็น3ปีที่พิเศษมาก ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ไปเรียนพร้อมกัน ไปเที่ยวกับครอบครัวเขา คือเหมือนเรากลายเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวเขา เป็นช่วงเวลาที่ดีมากเลยน่ะ เรียกได้ว่า best love in my lifeเลยแหละ แต่ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอนเนอะ มีพบก็ต้องมีจาก ยังยิ้มทุกครั้งที่คิดถึงเขา  ยังคงเขาไปดูการเคลื่อนไหวของเขา แรกๆ รู้สึกเจ็บน่ะ เห็นเขาไปเที่ยวกับแฟนใหม่ แต่พอเวลาผ่านไป เข้าไปดูการเคลื่อนไหวเหมือนเดิม แต่ใจมันไม่เต้นแรงแล้วอ่ะ มันรู้สึกเฉยๆ ไม่รู้สึกเจ็บ (หรือเรียกว่าบรรลุแล้วนั้นแหละครับ) ฮ่าๆ แต่ก็ยังคิดถึงเขาแหละครับ ทำไงได้ ผมเชื่อน่ะ ว่าความรัก ไม่ว่าจะจบแบบไหน ยังเหลือสิ่งที่งดงาม ให้เราจดจำเสมอ ทุกวันนี้ใช้ชีวิต ตัวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว รู้สึกเหมือนตัวเองโตขึ้นเยอะเลย ไปเที่ยวกับเพื่อน อยู่กับเพื่อน happy ดีน่ะ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ ทำตัวบ้าๆให้เพื่อนขำ ถามว่ามีคนเข้ามาไหม ก็มีน่ะ คุยๆได้สักพักก็เลิกคุย เหมือนมันไม่ใช่ ความรู้สึกไม่ไปอ่ะ เคยนั่งคุยกับเพื่อนเรื่องนี้แหละ เพื่อนผมบอกว่า แทน(นามสมมุติ)ยังรอคนๆนั้นอยู่รึป่าว ลองเปิดใจดู จะเอาคนอื่นเขามาได้ยังไง ถ้าใจแทนยังมีเขา ผมบอกเพื่อนผมไปว่า ผมไม่ได้รอเขา ผมก็ใช้ชีวิตของผม แต่ทำไมมันยังไม่ลืม ทำไมยังเริ่มใหม่ไม่ได้
เดี๋ยวมาเล่าต่อครับ ทำงานก่อน อิอิ