อย่าปล่อยให้สายเกินไป เพราะความรักในชีวิตจริงมันยิ่งกว่านิยาย

แน่นอนว่า.. กระทู้นี้เป็นเรื่องของการแอบรักรุ่นพี่ อมยิ้ม22อมยิ้ม22อมยิ้ม35อมยิ้ม35
และคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้.. จะต้องเคยมีโมเม้นการแอบรักอยู่บ้าง !!
สวัสดีค่ะ !! เราเป็นนักศึกษาที่มหาวิทยลัยแห่งหนึ่ง (ไม่ขอบอกจังหวัดนะ ^^')

มาๆๆ >> มาเข้าเรื่องกันเลย..

ตอนนี้เราเป็นกู้ภัยเกือบ 2ปีแล้ว แต่เราก้อแอบรักรุ่นพี่คนนึงมา 1 ปีกว่าแล้วเหมือนกัน
ตั้งแต่เราเข้ากู้ภัยมา ก้อเจอพี่คนนึง(ไม่เอ่ยชื่อนะ ^'^)
เขาไม่ใช่สเปคเรา ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่ขาว อ้วน แต่สิ่งหนึ่งที่เขาโดดเด่นคือ..
เขาเป็นคนที่ชอบช่วยคนไม่หวังผล เขาเฮฮา เป็นที่ปรึกษาที่ดี

มีวันนึงเขาได้ไปรู้จักกับพี่คนนี้ ไม่รู้ว่าเป็นความบังเอิญหรือว่าพรมลิขิต ^^คร่อกฟี้
เราคุยกัน สนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ และทุกครั้งที่เราใกล้กัน หรือมีความรู้สึกต่างๆ
เราก้อจะเขียนเรื่องราวเหล่านั้นไว้ในไดอารี่เล่มนึง เขียนทุกความรู้สึกเลยแหละ ^^

โมเม้นนี้แมร่งโครตหวั่นไหวเลย ^^' พี่เขาชวนเราไปเล่นปิงปองอะแก ^^'
คือความรู้สึกนั้นคือแบบ.. อ่อๆ ไปค่ะ หนูว่าง (เล่นเสร็จค่อยกลับมาทำการบ้านกะได้ )
ได้เห็นรอยยิ้มตาตี่ๆ ใจเราแมร่งเต้นโครตแรง (ก็ไม่รู้ทำไม เราถึงชอบเขาได้ขนาดนี้)
แต่พอเล่นปิงปองเสร็จนะ ^^' เขาซื้อน้ำมา 2 ขวด คือเราไปกัน 4 คนไง
แต่เขายื้นน้ำมาให้เรา !! เยสเข้ๆๆ ในตอนนั้นคืออยากยิ้ม อยากตะโกนมากอะ ^^'
แต่เข้าใจปะ ว่าต้องเก็บอาการเอาไว้ !! กินเสร็จเราก้อแกล้งเอาไปวาง ยิ้มนี่ปากแทบฉีกอะ ^^'
แล้วเราก็ได้อยู่ใกล้เขามากขึ้น ๆ ไปเล่นวอลเล่ ไปสังสรรค์ ไปเข้าเวร ไปเที่ยวด้วยกัน ^^

จนมาวันนึง.. เราเอาการบ้านไปทำที่มูลนิธิ(กู้ภัย) แต่มีเหตุไง เลยรีบขึ้นรถกู้ภัย
เพื่อไปช่วยเหลือคน โดยลืมไปเลยว่า.. เอาสมุดไดอารี่มาด้วย แล้วไงต่อหรอ !!
พี่เขาก้อมาเข้าเวรไง - -" สมุดไดอารี่เล่มนั้นนนน !! มันอยู่ตรงโต๊ะ!!!
แต่เรากลับจากส่งคนเจ็บส่ง รพ. ก็กลับมา.. แต่คงคิดว่าไม่มีรัยหรอก เขาคงไม่เห็น
พอถึงมูลนิธิก็ทำการบ้านต่อ เขาก็ดูปกติ (โล่งมาาากอ่ะ)

วันเวลาผ่านไปๆ ความผูกพันธ์ก้อดูเหมือนจะค่อยๆแน่นขึ้น
จนพี่เขามาเล่าให้เราฟังว่า .. รุ่นพี่เวรวันพฤหัสเขาถามว่าเราเป็นอะไรกัน
ดูสนิทกัน และแน่นอนตั้งแต่วันนั้นอะหรอออ !! #เราสองคนก็ได้คบกัน
มันมีความสุขมากๆอะ จะมีสักกี่คนละ ที่ได้เป็นแฟนกับคนที่เราแอบชอบอะ
แต่แล้ว ความสุขเหล่านั้นก้อดูจางๆลง เขาไม่สนใจเรา เขาไม่แคร์เรา เขาเฉยชา
จนทำให้ชั้นคิดไปว่า.. ที่เขามาคบกับชั้น เพราะเขาไม่อยากผิดใจกะรุ่นพี่เขา
(รุ่นพี่เขาคือเพื่อนของพี่ชายเรา พี่เราสนิทกับรุ่นพี่เขามาก)

ตั้งแต่เขาได้มาทำงานให้โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ก็ทำให้เราดูห่างๆกันไป
จะเจอกันทีก็ตอนเข้าเวร อาทิตย์นึงคุยเฟสไม่ถึง 3 ครั้ง เดือนนึงโทรหาก็นับครั้งได้
เขาเคยบอกว่า เขารักเรานะ แต่เขาไม่เคยมีแฟน เขาเลยไม่รู้ว่าหน้าที่แฟนต้องทำยังงัย
'แต่ความรู้สึกเรามันเผยได้ว่า เราไม่ได้สำคัญกับเขาไง เขาไม่เคยมีแฟน แล้วตรงๆนี้ที่ยืนยุตรงนี้ !!
มันไม่ใช่แฟนหรอ ?!! เวลาผ่านไป เขาก้อเริ่มสนิทกับพยาบาลมากขึ้น
เราเลยถึงขั้นหึงหวง 'แต่ในสายตาเขาเราอาจงี่เง่า จู้จี้มากไป (ไม่รักก้อคงไม่หึง ไม่หวงหรอก เพราะชั้นมีแค่เทอคนเดียว)
ไม่รู้สิ !! แต่เวลาเราเลิกเรียนหรือเราว่างๆ เราก้อไปนั่งเล่นกับเขานะ ห้องทำงานเขาคือห้องกู้ชีพหน่ะ !!
เลยเข้าๆ ออกๆได้ ^^'เพราะเราเป็นกู้ภัย ><'

มีอยู่วันนึงเป็นมูลนิธิกู้ภัยได้จัดงานเลี้ยงให้กู้ภัย คือแบบเราก้อไปไง
แต่คือว่าทางหัวหน้าเขาเอาสาวเชียร์เบียร์มา แล้วยังงัยอะหรอ ?!!
คือแบบว่า.. นาทีที่ไปถึง เขาให้เงินสาวเชียร์เบียร์ เขาคุยกะสาวเชียร์เบียร์
แล้วความรู้สึกเราอะหรอ ? อึ้งอะดิ แต่เก็บอาการ แล้วเพื่อนเขาก้อบอกว่าเรามา
เขาหันหน้ามาแล้วทำเหมือนไม่มีอะไร ' แล้วเราอะ เจ็บดิ แต่ทำไงได้กลัวเขาเบื่อ เลยไม่พูด
ค่อยกลับมาร้องไห้คนเดียวที่บ้านละกัน !! แล้วเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ

และแล้วก้อมาถึงวันที่รอคอย คือวันล้างป่าช้า
วันที่เราจะได้บุญครั้งใหญ่เลยแหละแก ^^' แต่อีกโมเม้นนึงก้อคือ..
เราจะได้ใกล้ชิดเขามากขึ้นด้วย (ก้ออย่างที่บอกอยู่ด้วยกันนานสุดก้อวันล้างป่าช้านี่แหละ)
ก่อนวันไปล้างเราก้อได้ทำการจ่ายค่ารถบัส (เพราะนั่งรถบัสไปล้างป่าช้า มันสนุกดีเพราะได้นั่งข้างๆกัน)
แต่สำหรับคนเอารถส่วนตัวไปก้อเยอะ แต่รถบัสสะดวกกว่า ><'
พอถึงวันล้างป่าช้า เราก้อนั่งรถบัสกัน รอเวลารถออก แบบว่าตื่นเต้นมากๆ
แล้วพอรถออก ทำไงอะหรอ ?! นอนสิ๊ครัช เก็บแรงไปล้างป่าช้า
แต่พี่เขายังไม่นอนว่ะแก บังเอิญเราเป็นคนเลือกที่ แถมเลือกที่นั่งผิดที่
คือตรงที่เรานั่งแรกๆก้อไม่มีรัยหรอก แต่ดึกๆแมร่งน้ำหยดมาเป็นทางเลย
แต่เราไม่รู้เรื่องอะไรเลย เพราะเราขี้เซา หลับลึกมาก แต่ด้วยที่พี่เขายังไม่หลับ
พี่เขาก้อเอาผ้ามาปิดตัวเราให้ แต่เราอะหรอ หลับสบายไปเลยยย ^^'
แล้ววันล้างป่าช้าก้อผ่านไปด้วยดี ^^"

มาถึงวันเกิดเราบ้างดิแก ^^' เรารอเขาก่อนจะถึงเที่ยงคืนของวันเกิดเรา
จนเราหลับไปอะ แต่คือแบบ.. เขาไม่มาเบิร์ดเดย์เราเว้ยย
รอแล้ว รออีก คิดไว้แล้วว่าต้องรอเก้อ
แต่ปลอบใจตัวเองว่า เขาคงติดธุระอยู่
จนจะผ่านวันเกิดเราไปอีกไม่กี่นาที เขาก้อมายุหน้าบ้านเรา
ของขวัญอะหรอ ?!! ไอศครีมสุดอร่อยอะดิ น้ำตาคลอเลยแหละ T^T
ก้อกลัวเขาลืมวันเกิดเราอะแก ' มันก้อต้องมีอารมณ์น้อยใจกันบ้างแหละ
เราได้ปุ๊ปนะ เรากินเกลี้ยงเลย ' ก้อมันดีใจอะเนอะ ><'
พอกินหมดเราก้อไม่ได้ทิ้งกล่องนะ ล้างไว้แล้วเก็บไว้บนหัวนอน

เวลาผ่านไป ๆ ๆ

เมื่อมาถึงวันลอยกระทง ^^' คนมีคู่อย่างเราก้อไม่ควรพลาดใช่ปะละ
รอลอยกระทงกับเขา แต่เขาก้อติดงาน แต่เขาสัญญากับเราว่าเขาจะมาลอยกะเรา
เราก้อรอ รอ รอ กินกาแฟดักไว้เพราะกลัวหลับ รอเขา ตี 1 ผ่านไป ตี 2 ผ่านไป
ตี 3 ผ่านไป เย้ๆ เขาทำธุระเสร็จแล้ว ตี 3 กว่าๆ เราก้อไปลอยกระทงที่ริมปิงกัน
ก้อยังดีนะ ที่เขาเหนื่อยงาน แต่เขาก้อยังสละเวลาเพื่อมาลอยกับเรา
พอเราลอยเสร็จกันก้อปล่อยโคมลอย นั่นคือวันแรกที่เราถ่ายรูปคู่ด้วยกันครั้งแรก
แล้วเขาก้อมาส่งเราที่บ้าน ' นอนฟินอยู่บ้านทีเดียว

เวลาผ่านไป ๆ ๆ

มาถึงวันนี้จนได้ วันที่กลุ่มคู่ของพวกเราเที่ยวเป็นคู่ ^^'
เราไปกันที่แม่สอด แล้วเราก้อวนหาที่พักกันเป็นครึ่ง ช.ม.
จนมาเจอรีสอร์ทแห่งหนึ่ง แต่ต้นไม้มันเยอะมาก วังเวงมากด้วย
เราก้อเลยตั้งฉายาว่าบ้านผีสิง T^T แต่เขาก้อยังพักกันที่นี่
กลัวนะ กลัวมาก คิดสภาพตอนกลางคืนไม่ออกเลย
แต่พอได้เข้าห้องนะ ก้อโอเคอะ ไม่ได้น่ากลัวอะไร
แต่อย่างที่บอก มาเป็นคู่ ก้อต้องนอนคู่ๆๆ !! ตายๆๆ คิดในใจ กูจะรอดไหมเนี้ย
นอนกะผู้ชายสองต่อสอง !! แต่ก้อนะ .. ตั้งแต่คบกันมา มากสุดก้อแค่จับมือ แกล้งกัน
เขาคงเป็นสุภาพบุรุษพอ เราก้อแบ่งเขตว่า เรานอนฝั่งนี้นะ พี่อะนอนฝั่งโน้นนน !!
เขาก้อตกลง เย็นแล้วๆ เราก้อเลยไปหาซื้อของมิสติ้งกลางคืนกัน
มันก้อต้องมีแอลกอฮอล์กันบ้างแหละ ' คืนนั้นเราก้อสังสรรค์กันจนดึก !!
วินาทีนั้น แมร่งโครตมีความสุขอะ แต่เวลาก้อผ่านไปเร็วเหลือเกิน
และแล้ว..พอสังสรรค์เสร็จ ก้อต่างคนต่างกับห้อง คือ เหลือแค่สองคน
พี่เขาก้อไปอาบน้ำ เอาแล้วไง ๆ จะทำยังงัยดีวะ !! กูจะเสร็จเขาไม่เนี้ยย
คือเราไม่กล้านอนอะ แกล้งทำเป็นดูทีวี เขาอาบน้ำเสร็จเขาก้อเดินมาที่เตียง(ฝั่งที่เขานอนนะ)
แล้วเราก้อบอกว่า .. "แบ่งเขตกันนะ เราเอาผ้าขนหนูมาวางกั้นกลาง"
เขาก้อบอกว่า.. "โอเค ได้" แล้วเขาก้อพูดว่า "เอาผ้าห่มไปนอนเลย"
เชื่อไหมว่า.. เขาไม่ทำอะไรเราสักกะนิดนึง เขาไม่ห่มผ้าห่มที่ทางรีสอร์ทจัดไว้ที่เตียง
ทั้งๆที่แอร์แมร่งเย็นมากๆ เขาใช้เพียงผ้าขนหนูที่ใช้อาบน้ำมาห่มตัวเอง
คือแบบเราคิดในใจว่า "เขาเป็นผู้ชายที่สุภาพบุรุษมากๆอะ" จะมีผู้ชายสักกี่คน ที่อยู่กับเราสองต่อสอง
แล้วเขาไม่คิดที่จะลวนลามเราเลยอะ คือดีแบบสุดๆ อะ !!
แต่ตกดึก !! เราก้อได้ยินเสียงเตียงจากห้องด้านบน ><' เสียงดัง ตึ๊ง ตึ๊ง ตึ๊ง เป็นจังหวะ
เราคิดในใจ เล่นงานกูเข้าแล้ว หันไปหาพี่เขา แมร่งหลับปุ๊ยยยย
แล้วเราก้อกลั้นใจหลับ ' เวลาผ่านไปไม่กี่ช.ม. เราก้อต้องตื่นขึ้นมาอีกครั้ง
เชี้ยแมร่งๆ ไฟดับ แอร์ก้อดับ บอกเลยว่านาทีนั้นร้อนมาาาาาก
แต่หันไปหาพี่เขา ก้อยังหลับเหมือนเดิม มีเสียงหน้าห้องกุ๊กกั๊กๆ เราคิดเลยว่า.. " ผีหลอกกูแน่ๆๆๆๆ "
แต่จู่ๆเราก้อเผลอหลับไปตอนไหนไม่รุอะ 'ตื่นมาอีกที พวกคู่รักต่างๆก้อมาเคาะประตูหน้าห้องแต่เช้า
แล้วก้อแซวกันว่าเมื่อคืนเราทำไรกัน 'คืออยากจะบอกว่า พี่เขาอะนอน แต่เราอะ ผีหลอกทั้งคืน
คือคิดไงว่า.. เราโดนยุคนเดียว แต่สิ่งที่ตอบไปคือ "ยิ้มอย่างสดใจ ใจคิดอีกอย่าง"
แล้วเราก้อเที่ยวแล้วก้อกลับกัน !!

เวลาผ่านไปๆ

ความน้อยใจของเราก้อค่อยๆสะสมขึ้น ' เพราะพี่เขาไม่เคยมีความรัก เขาเลยไม่เคยทำหน้าที่แฟน
ทุกวันที่ผ่านมาได้ เขาไม่เคยทำเหมือนเราเป็นแฟน เขาทำงาน เขาอยู่กับเพื่อน เขาอยู่กะชีวิตของเขา
เราอยู่กับชีวิตของเรา เรากินข้าวคนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ลงรูปคนเดียว เล่นเฟสก้อไม่ค่อยคุยกัน
ทั้งๆที่ออนกันตลอดเวลา ไม่ค่อยโทรหากัน แต่ทุกอย่างที่พูดมาเขาเป็นตั้งแต่ที่คบกันแรกๆแล้ว
แต่มันก้อสะสมมาเรื่อยๆ จนวันนึงมีเพื่อนสนิทเขาคนนึง มาบอกกับเราว่า " เขามีคนอื่นยุแล้ว เขาไม่ได้ชอบเราจริงๆ "
นาทีนั้นอะหรอ ? เก็บน้ำตา ตั้งใจฟัง แล้วกลับมาร้องไห้ที่บ้านหนักมากอะ คือ เสียใจจริงๆนะ  ไม่รู้สิ
เราก้อไม่รู้ทำไมถึงรักเขาได้ ทั้งๆที่เขาไม่เคยให้ความหวังเราเลย ไม่เคยแม้แต่สนใจหรือใส่ใจเราด้วยซ้ำ แต่ก้อไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
และก้อมีแต่เพื่อนเขาบอกเราว่า ให้เราถอย เพราะเราอยู่ต่อ เขาก้อไม่ได้รักเรา

เชื่อไหม ?!! ตั้งแต่วันที่เรากลับจากรีสอร์ทผีสิงที่ จ.ตาก คู่รักทุกคู่ที่รักกันมาก เลิกกันทุกคู่ รวมถึงคู่ของเราด้วย
ที่เราสองคนเลิกกัน มันผิดที่เราเอง ถ้าเราถามเขา เราฟังเขา และเราไม่ประชดเขา เราสองคนก้อคงไม่เลิกกัน

มีอยู่วันนึงก่อนที่เราจะเลิกกัน..มีกลุ่มนึงได้เข้ามาสมัครเป็นกู้ภัยใหม่ และมีน้องคนนึง เขาจีบเรา เขาชอบเรา
ทั้งๆที่เขาก้อรู้ว่าเราเป็นแฟนกับพี่เขา แต่สำหรับทุกวันที่คุยกัน เขาเทคแคร์เรา เขาเป็นห่วงเรา
เขาชวนเราไปกับกลุ่มเพื่อนของเขา ไม่ว่าจะออกคราสสิค ไปเที่ยวน้ำตก ไปกินข้าว ไปนั่งเล่น เขาชวนเราตลอด
จนทำให้เราเริ่มนึกขึ้นได้ว่า.. สิ่งที่น้องคนนี้ทำให้เรา พี่เขาไม่เคยทำให้เราเลย 'สิ่งที่ทำให้เราเลือกน้องเขาเพราะอะไรรู้ไหม
เพราะพี่เขาทำให้เราร้องไห้อยู่คนเดียวเกือบทุกๆวัน พี่เขาไม่เคยปลอบเราด้วยซ้ำทั้งๆที่เราร้องไห้ต่อหน้าเขา
พี่เขาไม่เคยแคร์เราเลย แต่กับเพื่อนๆ พี่เขาทุ่มเทได้ทุกอย่าง ต่างจากน้องเขา.. น้องเขาโทรหาเราตลอดเวลา
น้องเขาปลอบเราเวลาร้องไห้ น้องเขาไม่เคยแม้แต่จะปล่อยให้เรายุคนเดียวเวลาที่เราเสียใจ
จากการที่เราคุยแค่ประชดพี่เขา มันกลายเป็นสิ่งเลวๆที่เกิดขึ้นในใจของเรา คือ < เราเลือกน้องเขา >
#เพราะคิดว่าคนที่ทำให้เราเห็นมันดูจริงใจกว่าคนที่ไม่เคยทำ ไม่เคยสนใจเราเลย

แต่เมื่อเวรกรรมตามสนองเรา .. เวลาผ่านไป น้องเขามีคนอื่น เราจับได้ เขาก้อเลิกกับคนอื่น
แต่เวลาผผ่านไป แล้วแม่เขาให้น้องเขาไปอยู่กรุงเทพ เลยทำให้เขาทิ้งเรา
แล้วบอกเลิกกับเราก่อนไปกรุงเทพ ทั้งๆที่เราจะบอกเลิกเรา แต่เขาชิ่งบอกเลิกเราก่อน

แต่สิ่งนึงที่เรานึกถึงก้อคือ พี่เขา เพราะอะไรหน่ะหรอ ??! เพราะต่อให้พี่เขาไม่เคยมีเวลา
ไม่เคยสนใจเรา ไม่เคยแคร์เรา ไม่เคยพูดหวานๆกับเรา ไม่เคยทำหน้าที่คนรัก
แต่มีหนึ่งอย่างที่เขาทำคือ.. #เขาไม่เคยนอกใจเราเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เราอยากบอกกับทุกคนว่า คนที่เขาไม่ได้แสดงออก ไม่ได้แปลว่าเขาไม่ได้ไม่รักเรา
แต่มันคือนิสัยของเขาเท่านั้นเอง อย่าเชื่อคำพูดของคนอื่นฝ่ายเดียว ต้องถามคนของเราด้วย


และสุดท้ายสิ่งที่เพื่อนของเขาบอกเราว่า # เขามีคนอื่น มันก้อไม่ใช่ความจริงเลย
เราโดนหลอก เราโดนกรอกหูให้เป่นคนฟังความข้างเดียว แต่จะให้กลับไปมันก้อสายไปแล้ว

ที่เรามาเล่าให้ทุกคนฟัง เพราะ #อยากให้ทุกคนคิดก่อนตัดสินใจ
เพราะเราไม่สามารถย้อนเวลาไปแก้ไขได้อีกแล้ว
บางคนอาจจะโชคดีที่เขาจะกลับมาเริ่มใหม่ แต่สำหรับเรา... เขาไม่กลับมาหาเราอีกแล้ว