ทำไมลิเวอร์พูลถึงเป็นทีมที่อ่อนลูกโด่งเสมอต้นเสมอปลายครับ

ผมดูลิเวอร์พูลตั้งแต่เด็กๆ จนป่านนี้ผ่านมาเกือบ 30 ปีแล้ว
แต่ก็ยังเห็นลิเวอร์พูลเสียประตูจากลูกโด่ง ลูกโหม่ง ลูกเซ็ตพีซ อยู่เป็นประจำ โดยเฉพาะในเกมสำคัญๆ
ทั้งๆ ที่เปลี่ยนกุนซือมาร่วม 10 คนแล้ว กองหลังในแต่ละยุคก็ไม่ใช่ตัวเตี้ยๆ นะครับ ก็ตัวสูงๆ กันเกือบทุกคน
แต่ปัญหานี้ก็ไม่เคยหมดไปสักที
มีใครพอจะวิเคราะห์สาเหตุของปัญหานี้ได้บ้างครับว่ามันเป็นที่อะไร
และถ้าเอากุนซืออย่าง แซม อัลลาไดซ์ หรือ โทนี่ พูลิส มาคุมทีม คิดว่าจะหายจากอาการอ่อนลูกโด่งได้มั้ยครับ

เกมสำคัญที่เสียประตูจากลูกโด่งเท่าที่พอจำได้

- เอฟเอคัพนัดชิงชนะเลิศ ปี 1988  โดนลอรี่ ซานเชส ของวิมเบิลดันโหม่งเช็ดลูกฟรีคิกใกล้มุมธงเข้าไป แพ้ 0-1 อย่างพลิกล็อคถล่มโลก
- เกมตัดสินแชมป์ดิวิชั่น 1 เดิม ปี 1989 โดนอาร์เซนอลยิงนำจากลูกฟรีคิกที่ไนเจล วินเทอร์เบิร์น เปิดเข้ามา
และอลัน สมิธ หลุดกับดักล้ำหน้าโหม่งเช็ดเข้าไป
และช่วงนาทีสุดท้าย ก็โดน ไมเคิล โธมัส ฉกบอลเข้าไปยิง ยกแชมป์ให้อาร์เซนอลจากผลต่างประตูได้เสีย
- เอฟเอคัพรอบรองชนะเลิศ ปี 1990  โดนคริสตัล พาเลซ บอมบ์ใส่จนโดนตีเสมอ 3-3 ในนาทีสุดท้าย และโดนอีกลูกในช่วงต่อเวลา แพ้ 3-4
- เกมพรีเมียร์ลีกกับโคเวนทรี ฤดูกาล 1996-97  เดวิด เจมส์ เหวอการตัดลูกเตะมุม 2 ลูกกลายเป็น 2 ประตูของทีมเยือนทำให้หงส์แพ้คาบ้าน 1-2
ทั้งๆ ที่แมนยูทีมที่กำลังแย่งแชมป์ด้วยกันพลาดท่าในบ้านตัวเองกับดาร์บี้ไปก่อนแล้ว
- เกมพรีเมียร์ลีกกับแมนยูที่แอนฟิลด์ ปี 1997  ลิเวอร์พูลต้องการ 3 คะแนนเพื่อกลับมามีลุ้นแชมป์กับแมนยู แต่ลูกเตะมุม 2 ครั้ง
และลูกโยนมั่วๆ โด่งๆ อีก 1 ครั้ง เดวิด เจมส์ ออกมาตัดพลาดทุกลูก ทำให้แมนยูได้ 3 ประตู และแพ้ไป 1-3 แชมป์หลุดลอยไป
- เอฟเอคัพรอบ 4 ปี 1999 ที่โอลด์แทรฟฟอร์ด ลิเวอร์พูลนำ 1-0 มา 90 นาที แต่โดนแมนยู บอมบ์ใส่จนโดนดไวท์ ยอร์ค และ โซลชา
ยิง 2 ประตูในช่วงทดเจ็บแซงชนะเขี่ยหงส์แดงตกรอบไปอย่างเจ็บแสบ และทำให้แมนยูคว้าทริปเปิลแชมป์ในปีนั้นในที่สุด
(ปีนั้นแมนยูบอมบ์ทีมชาวบ้านจนได้ดีจริงๆ ถามยูเวนตุสกับบาเยิร์นได้)