เราทำแบบนี้มันถูกหรือเปล่า? จะด่าหรือให้กำลังใจก็ไม่ว่ากันนะ ( ยาวหน่อย เวิ่นเว้อมาก ซ้ำไปมา ทนอ่านกันหน่อยนะ :'D )

หวังแชมป์ = ขี้โม้ พลาดแชมป์ = รู้นะว่าเธอเจ็บ ได้แชมป์ = กรรมการช่วย ซื้อกรรมการ ได้แชมป์เพราะจุดโทษ หวังแค่ ucl = หลอกตัวเอง ปลอบใจตัวเอง เขียนกระทู้ กระตุ้น = ขี้โม้ เขียนกระทู้ ให้กำลังใจ = เวิ่น

ขอคำปรึกษาเชิงบวก+คร้าบ มีแต่คนด่าเรา เราจะทำยังไง เพื่อเเก้ไข ไม่รู้ความเวิ่นเว้อเกิดจากสาเหตุอะไร การเลี้ยงดูตอนเด็ก เกี่ยวหรือไม่

บางทีมันเหมือนจะทนได้ แต่มันกลับทนไม่ได้ มันเหมือนไม่เจ็บ แต่ใจมันชาตัวมันชา พยายามจะทนให้ได้ แต่สุดท้ายต้องมานั่งเวิ่นเว้อเพ้อเจ้ออยู่ลำพัง อ่านพันทิปครบทุกห้องจนแทบจะอ่านครบทุกกระทู้ กดรีเฟรชไปรีเฟ

ชีวิตที่เลือกเกิดเองไม่ได้ ต้นทุนชีวิตไม่ดีอย่างใครเขา ตอนเด็กโดนทำร้ายร่างกาย ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิด ต้องเรียนดี เกรดห้ามตก โดนตีกรอบ ไม่มีอิสระ ทุกวันนี้ทำงานหนัก ได้เงินเดือนก็ต้องให้ที่บ้าน จนตัว

เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนคนนี้ค่อนข้างจะสนิทกันพอสมควร นางมีอะไรนางก็จะมาเวิ่นเว้อให้เราฟังให้เราช่วยออกความเห็น ปัญหาของนางไม่มีอะไรเลยนอกจากเรื่องครอบครัวเเล้วก็เรื่องเเฟนที่คบอยู่ด้วย นางกับ ผช

เรารักเพื่อนเราอ่ะ แต่เค้ามีแฟนแล้ว เราควรทำยังไงดี สับสนมากๆ ใจนึงก็อยากเลิกคบเป็นเพื่อน หายหัวไปเลย ไม่เอาแล้ว เพราะเราเจ็บมากจริงๆที่เห็นเค้าคอยทุ่มเททำดีให้แฟนเค้า บางทีก็ทนได้ บางทีก็ทนไม่

พอดีอยากใช้ว่าเพื่อนคนนึงมากเลย คือรำคาญนางมากน่ะค่ะ แต่นึกคำที่ใกล้เคียงกันไม่ออกเลย ตอนนี้นางมาชอบสาวไทยคนนึงอยู่ แต่สาวเจ้าก็เหมือนกั๊กๆนางไว้ เพราะมีหนุ่มฝรั่งอีกคนมาชอบพอกันอยู่ เท่าที่เราดูแล้วไ