เราได้คบกับคนที่เราแอบบชอบแต่ไม่ค่อยราบรื่นเท่าไร ถามความคิดหน่อยนะ

เข้าประเด็นเลยนะ เราชอบพี่คนหนึ่งมา  3 ปีได้ เราทำทุกอย่าง แอบมอง วิ่งไปส่องที่อาคาร ไปสนามตามไปดูเขาแข่ง เฟสบุ๊ค ไลน์ ไอจี มีทุกอย่างแม้นกระทั่งเบอร์ พออยู่มาวันหนึ่งพี่เขาก็เหมือนๆรู้แล้วก็มาสนิทกับเราทำเหมือนก็ชอบเราเหมือนกัน พอนานๆไปเราก็รู้ว่าพี่เขาคุยกับรุ่นที่จบไปปีที่แล้ว  เราก็ถามว่าพี่เขาเป็นใครหรอ คุยกับพี่เขาหรอแล้วเราก็เลยบอกความรู้สึกของเราไปทั้งหมดเลย ตอนนั้นเรารู้สึกไม่ดีมากๆ เราเลยเลือกที่จะห่างออกมา  ตอนนั้นเราก็มีคนมาจีบเราก็เลยเออตกลงคบกับเขาลองให้โอกาสคนอื่นดูผ่านไป 2 เดือนเดือนที่ 3  เราก็เงียบๆไปและบอกเลิกคนที่มาจีบเราบล็อกเขาทุกอย่าง เรื่องที่เราคบคนที่มาจีบพี่เขาก็รู้  พอเลิกกันไปพี่เขาก็ทักมาหาว่าหายไปนานจัง  ไม่ค่อยทักมาเลย ตอนนั้นพี่เขาก็ทักเรามาบ้างเราทักไปบ้างแต่พี่เขาตอบช้ามากกกกกกก  เหมือนไม่ค่อยอยากคุยเท่าไร พอเราไม่ทักไปก็ทักมาว่าหายไปใหน  พอปิดเทอมเราก็ได้ห่างๆพี่เขาไปแต่เราติดตามความเคลื่อนไหวพี่เขาตลอด  พอเปิดเทอมมาพี่เขาก็มาคุยกับเราปกติ ทักมาบ้าง เดินผ่านบ้าง เรียนข้างห้องกันบ้าง  เจอกันบ่อยมากกกกกก  แล้วจู่ๆวันหนึ่งพี่เขาก็บอกว่ายังคิดเหมือนเดิมใช่ไหม ยังชอบพี่อยู่ใช่ไหม  ตอนนั้นแบบไม่คิดว่าพี่เขาจะคิดเหมือนกัน(พี่เขาพิมพ์แชดคุยกะเราเพราะพี่เขาไม่มีเบอร์เราแต่เรามีเบอร์พี่เขา)  เราก็ตอบทำไมก็ชอบเหมือนเดิมพึ่งรู้หรอ พี่เขาก็บอกว่ารู้นานแล้ว  แต่พี่แค่อยากดูนิสัยเราไปนานๆ พี่เขาก็ขอเบอร์เราไปก็คุยกัน  คอลเห็นหน้า  ผ่านมา  3  เดือน  พี่เขาก็ทำตัวห่างกับเรา  โทรหาก็บอกอยู่กับเพื่อนบ้าง ไม่ว่างบ้าง แล้วน้อยมากที่พี่เขาจะโทรหาเรา(เราใช้ซิมคนละเครือข่ายด้วย)  นิสัยเราก็จะเป็นแบบโกรดก็เงียบ คิดอะไรก็เงียบ เห็นอะไรก็เงียบไม่บอกเขา  แต่เราเลือกที่จะถามเขาไปทั้งๆที่รู้ว่ามันเป็นยังไง  แต่พอเราได้ยินคำตอบจากปากเขาแบบเออโกหกได้แบบเหมือนกูโง่เลย  แต่เราก็ไม่พูไม่อะไรก็ปล่อยไป  จนวันหนึ่งเราเงียบแบบไม่รับสายเขา เฟสมาอ่านเฉยๆไม่ตอบบางทีก็ไม่อ่านเลย  จนวันนั้นพี่เขาบอกเลิกเรา  พี่เขาบอกว่า"พี่อยู่แบบนี้ไม่ได้ถ้าคบกับพี่แล้วเลือกที่จะไม่พูดไม่อะไรเลยพี่ก็เข้าไปในความคิดน้องไม่ได้ถ้าน้องพูดพี่ก็จะรู้และตอบคำถามน้องได้  เลิกกันเถอะนะ พี่ขอโทดนะ เป็นพี่เป็นน้องกันแบบเดิมเถอะ"  เห้ยแบบเราสตั้นไปเลยนะเราไม่คิดว่าเขาจะบอกเลิกเราแบบนี้บางทีก็ตามง้อเราบ้าง แต่เปล่าเลยเห็นหน้าก็ทำเฉยๆเหมือนไม่เกิดอะไรขึ้น  เราเลยตอบกลับไป"อืม  เลิกกันก็ดีแล้วพี่จะได้ไม่ต้องทนกันน้อง แต่เป็นพี่เป็นน้องไม่ได้จริงๆ เป็นได้แค่คนรู้จักและคิดว่ามีอยู่บนโลกนี้เท่านั้น  ขอแค่นี้"เราพิมพ์มือสั่นไปแต่เราไม่ร้องไห้(เราเป็นคนร้องไห้ยากมากกกกกก)  พี่เขาก็ตอบมาว่า"ครับ"เราก็จบสนทนา  พอเห็นหน้าเราก็เลือกไม่มองพี่เขานิ่งๆมองข้ามไป  พอมาถึงปีใหม่เพื่อนเราก็ชวนไปเที่ยวด้วยกัน(เรากับพี่เขาเคยตกลงกันว่าปีใหม่จะไปเที่ยวกัน)  แต่พี่เขาไปกับเพื่อนใหนกลุ่มก่อนเราประมาณหนึ่งอาทิตย์  และเราก็ไปกับเพื่อนในอาทิตย์ถัดมา  รู้สึกเจ็บนิดๆนะ  แบบเคยตกลงว่าจะมาด้วยกันเหนื่อนด้วยกันแต่ไม่มีพี่เขาแล้วในตอนนั้น  ผ่านมาได้เกือบเดือนกว่าๆ(ช่วงแรกเพื่อนเราถามว่าเลิกกันทำไมเยอะมากเราก็ไม่รู้จะตอบยังไง)เป็นวันเกิดพี่เขาเราก็เลยไปอวยพรวันเกิดในเชิงว่าขอให้มีความสุขมากๆสุขภาพร่างกายแข็งแรง  เจอคนที่รักจริงๆบลาๆๆๆ  พี่เขาก็ตอบมาขอบคุณที่ยังไม่ลืม  ผ่านมาสามอาทิตย์ก็เป็นวันปัจฉิมเราก็ทำของให้พี่รหัสกับคนอื่นๆเราก็ทำให้พี่เขาด้วย  เขียนทุกอย่างลงในนั้นตลอดที่คบกันมา  เราเอาไปให้เขากับมือเราว่าจะไม่ถ่ายรูปกับพี่เขาแล้วแต่พี่เขาเอากล้องพี่เขามาถ่ายกับเรา(ปกติไม่ค่อยได้ถ่ายรูด้วยกันถ้าจะถ่ายก็จะเป็นกล้องเราตลอด)พอตอนเย็นพี่เขาก็ทักมาว่าขอบคุณมากนะแล้วก็บอกกับเราว่าปีหน้าจะกลับมาหานะ
ปล.พี่เขาเห็นเราเป็นของเล่นหรือเปล่าไม่คิดถึงความรู้สึกเราเลย
ปล.2 ตอนนี้เรารู้สึกเฉยๆกับพี่เขามากเลย
ปล.3  เราไม่ได้บล็อกโชเชี่ยวพี่เขาเลย
ปล.4พี่เขาคิดยังไงกับเราค่ะ