สวัสดีค่ะวันนี้เราจะมาเล่าประสบการณ์ความรักที่ได้เจอมาค่ะบวกกับอยากระบายด้วย
เริ่มแรกเลยนะคะเราชอบคนนึงค่ะชอบตั้งแต่ที่เจอเลยตอนแรกก็คิดแค่ว่าคงแค่ชอบเล่นๆไม่ได้อะไรพอเวลาผ่านไปมันผิดที่เราเองแหละค่ะเข้าไปหาเค้าเองไปคุยกับเค้าเองคุยกันนานพอสมควรคุยแรกๆก็เสียใจไปหลายรอบเหมือนกันโดนทำร้ายใจอยู่เรื่อยๆแต่ก็ยังทนคุยจนติดคุยกันทุกวันเหมือนกับว่าการคุยกันคือกิจวัตรประจำวันไปแล้วบางครั้งก็เหมือนจะแคร์เราบางครั้งก็ไม่สนใจเราเราเสียใจเพราะเค้ามาเยอะมากค่ะหลายคนบอกว่าเราโง่ทำไมถึงทนเราก็ยอมรับนะคะว่าเราคงโง่จริงๆที่ยังทนคนเข้ามาหาเราก็มีมาเรื่อยๆนะคะแต่เราก็ตัดออกไปหมดเหมือนนเทใจให้คนนี้คนเดียวโฟกัสที่เค้าคนเดียว
จนเค้ามีแฟนเราก็ถอยออกมาเราไม่คุยกับคนมีแฟนแล้วอันนี้คือสิ่งที่เราไม่เคยคิดจะทำเราปิดกั้นทุกทางค่ะไม่ติดต่อกับเค้าเลยจนเค้ากลับมาหาเราตอนที่เค้าโสดเราก็ใจอ่อนสิคะก็ชอบเค้ามากนี่ โทษใจตัวเองเนอะ ก็คุยกันต่อค่ะมันก็วนอยู่เดิมๆเค้าก็ไปมีคนคุยใหม่ของเก่าอย่างเราก็ทำไรไม่ได้แต่เค้าก็ยังคุยกับเราอยู่ยังแคร์เราเหมือนเดิมแต่เค้าไม่เคยรู้หรอกค่ะว่าไอสิ่งที่เค้าทำกับเราไม่ว่าจะเรื่องที่ดีหือไม่ดีมันทำให้เราหน่วงแค่ไหนแต่เราก็ชอบเค้าอะเนอะตัดไม่ขาดค่ะใจไม่แข็งพอ อันนี้ยอมรับ โดนเทมาก็บ่อยแต่ก็ยังเลือกที่จะอยู่ข้างๆเค้าเสมอไม่ว่าจะตอนที่เค้าจะทุกข์หรือสุขใจ(กับคนอื่น) เรานี่ร้องไห้คนเดียวนับครั้งไม่ถ้วนเลยค่ะแทบจะไม่เคยบอกเค้าเลยด้วยซ้ำว่าเราเสียใจแค่ไหน จนมันบ่อยมาก แต่เราก็โง่ไม่ตัดสักที จนล่าสุดก็เหมือนเดิมค่ะซ้ำรอยเดิม สถานะที่เค้าให้ได้คือทุกอย่างยกเว้นแฟน เราก็โอเค จริงๆข้อนี้เรารู้ดีเราก็ทำใจไว้แล้วว่ายังไงก็คงเป็นไปไม่ได้แต่ก็คุยค่ะ มันไม่ผิดเลยที่เค้าจะมีแฟนหรือจะไปคุยกับใคร แต่กลับกันเค้าก็ยังแสดงความห่วงใย แคร์เรา เราเป็นอะไรก็ถาม มันก็ไม่ใช่เพื่อนไม่ใช่พี่น้องแต่ก็ไม่ใช่แฟน จนตอนนี้ความเสียใจที่เราสั่งสมมาเรื่อยๆมันทำให้เราเฉยมากค่ะ เฉยมากจริงๆ เสียใจก็เสียใจนิ่งๆคนเดียว ไม่แคร์อะไรเลย ไม่พูดไม่โวยวายอะไร ภายนอกปกติเฉยชามากแต่ข้างในเรามันแย่มากๆค่ะ แย่มากจริงๆ เหมือนหน่วงไปหมดเลย เสียใจจนเหนื่อย แต่ก็เท่านั้นแหละเสียใจไปก็เท่านั้น สิ่งเดียวที่เราไม่ต้องการจากใครๆคือความสงสาร เราเสียใจจนเราเข้มแข็งแล้วหละค่ะ แต่ก็ไม่ชินหรอกมันไม่มีใครที่เสียใจจนชินไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ แต่เราเสียใจจนชิวไปแล้ว ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันทำให้เราต้องชิวเข้าไว้ จนตอนนี้ก็แย่ค่ะ แย่ไปหมด แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรชิวไปกับมัน อย่าให้ความเสียใจมาทำร้ายตัวเราเลยนะคะ เวลาคงจะทำให้เราดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ ยิ้ม
ถือเป็นประสบการณ์ความรักที่ดราม่าดีค่ะจะจำไว้เป็นบทเรียนเลย 555
ปล.เราแค่อยากระบายนะคะ
ถ้าผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ
เมื่อความเสียใจมันผลักดันให้เราต้องชิวถึงแม้จะไม่ชิน :)
เริ่มแรกเลยนะคะเราชอบคนนึงค่ะชอบตั้งแต่ที่เจอเลยตอนแรกก็คิดแค่ว่าคงแค่ชอบเล่นๆไม่ได้อะไรพอเวลาผ่านไปมันผิดที่เราเองแหละค่ะเข้าไปหาเค้าเองไปคุยกับเค้าเองคุยกันนานพอสมควรคุยแรกๆก็เสียใจไปหลายรอบเหมือนกันโดนทำร้ายใจอยู่เรื่อยๆแต่ก็ยังทนคุยจนติดคุยกันทุกวันเหมือนกับว่าการคุยกันคือกิจวัตรประจำวันไปแล้วบางครั้งก็เหมือนจะแคร์เราบางครั้งก็ไม่สนใจเราเราเสียใจเพราะเค้ามาเยอะมากค่ะหลายคนบอกว่าเราโง่ทำไมถึงทนเราก็ยอมรับนะคะว่าเราคงโง่จริงๆที่ยังทนคนเข้ามาหาเราก็มีมาเรื่อยๆนะคะแต่เราก็ตัดออกไปหมดเหมือนนเทใจให้คนนี้คนเดียวโฟกัสที่เค้าคนเดียว
จนเค้ามีแฟนเราก็ถอยออกมาเราไม่คุยกับคนมีแฟนแล้วอันนี้คือสิ่งที่เราไม่เคยคิดจะทำเราปิดกั้นทุกทางค่ะไม่ติดต่อกับเค้าเลยจนเค้ากลับมาหาเราตอนที่เค้าโสดเราก็ใจอ่อนสิคะก็ชอบเค้ามากนี่ โทษใจตัวเองเนอะ ก็คุยกันต่อค่ะมันก็วนอยู่เดิมๆเค้าก็ไปมีคนคุยใหม่ของเก่าอย่างเราก็ทำไรไม่ได้แต่เค้าก็ยังคุยกับเราอยู่ยังแคร์เราเหมือนเดิมแต่เค้าไม่เคยรู้หรอกค่ะว่าไอสิ่งที่เค้าทำกับเราไม่ว่าจะเรื่องที่ดีหือไม่ดีมันทำให้เราหน่วงแค่ไหนแต่เราก็ชอบเค้าอะเนอะตัดไม่ขาดค่ะใจไม่แข็งพอ อันนี้ยอมรับ โดนเทมาก็บ่อยแต่ก็ยังเลือกที่จะอยู่ข้างๆเค้าเสมอไม่ว่าจะตอนที่เค้าจะทุกข์หรือสุขใจ(กับคนอื่น) เรานี่ร้องไห้คนเดียวนับครั้งไม่ถ้วนเลยค่ะแทบจะไม่เคยบอกเค้าเลยด้วยซ้ำว่าเราเสียใจแค่ไหน จนมันบ่อยมาก แต่เราก็โง่ไม่ตัดสักที จนล่าสุดก็เหมือนเดิมค่ะซ้ำรอยเดิม สถานะที่เค้าให้ได้คือทุกอย่างยกเว้นแฟน เราก็โอเค จริงๆข้อนี้เรารู้ดีเราก็ทำใจไว้แล้วว่ายังไงก็คงเป็นไปไม่ได้แต่ก็คุยค่ะ มันไม่ผิดเลยที่เค้าจะมีแฟนหรือจะไปคุยกับใคร แต่กลับกันเค้าก็ยังแสดงความห่วงใย แคร์เรา เราเป็นอะไรก็ถาม มันก็ไม่ใช่เพื่อนไม่ใช่พี่น้องแต่ก็ไม่ใช่แฟน จนตอนนี้ความเสียใจที่เราสั่งสมมาเรื่อยๆมันทำให้เราเฉยมากค่ะ เฉยมากจริงๆ เสียใจก็เสียใจนิ่งๆคนเดียว ไม่แคร์อะไรเลย ไม่พูดไม่โวยวายอะไร ภายนอกปกติเฉยชามากแต่ข้างในเรามันแย่มากๆค่ะ แย่มากจริงๆ เหมือนหน่วงไปหมดเลย เสียใจจนเหนื่อย แต่ก็เท่านั้นแหละเสียใจไปก็เท่านั้น สิ่งเดียวที่เราไม่ต้องการจากใครๆคือความสงสาร เราเสียใจจนเราเข้มแข็งแล้วหละค่ะ แต่ก็ไม่ชินหรอกมันไม่มีใครที่เสียใจจนชินไม่รู้สึกอะไรหรอกค่ะ แต่เราเสียใจจนชิวไปแล้ว ด้วยอะไรหลายๆอย่างมันทำให้เราต้องชิวเข้าไว้ จนตอนนี้ก็แย่ค่ะ แย่ไปหมด แต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรชิวไปกับมัน อย่าให้ความเสียใจมาทำร้ายตัวเราเลยนะคะ เวลาคงจะทำให้เราดีขึ้นเรื่อยๆค่ะ ยิ้ม
ถือเป็นประสบการณ์ความรักที่ดราม่าดีค่ะจะจำไว้เป็นบทเรียนเลย 555
ปล.เราแค่อยากระบายนะคะ
ถ้าผิดพลาดยังไงขอโทษด้วยนะคะ