ว่าด้วยเรื่อง ความอ่อนหัดในความรัก ของ จขกท.

สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียน ม.ต้น คนนึงที่กำลังขึ้น ม.ปลาย ครับเป็นวัยรุ่น คือ ผมก็อยากมีความรักบ้าง ในบางครั้งเพราะผมก็อยู่คนเดียวเหงาๆแบบอยากมีป๊อปปี้เลิฟอะครับตามประสาวัยรุ่น555+ (เรื่องการเรียนไม่ต้องห่วงครับ ผมเป็นเด็กเรียน รู้อะไรดีไม่ดีไม่ต้องห่วง ผมถึงกล้ามาตั้งกระทู้นี้เพราะผมรู้ ว่ามันดีแล้วหรอจะมีรักวัยเรียน) อ่าาเข้าาเรื่องต่อ คือผมอ่ะครับ มีผู้หญิงดีๆเข้ามาก็มีนะครับแต่ส่วนใหญ่ผมไม่ได้สนใจอะ แต่ทีนี้ด้วยความที่ผมเป็น ผช ที่อ่อนหัดเรื่องรักๆแสดงออกอะครับ วันหนึ่ง ผมไปสอบเข้า รร ดังห้องพิเศษ ครับ แล้วทีนี้ ผมก็ไปเช้ามากกลัวรถติดไปไม่ทันครับปรากฎผมไปก่อนสอบ 3 ชั่วโมง- -ผมเป็นคนแบบนี้ละ555+ ต่อครับแล้วผมก็ หาที่นั่งอ่านหนังสือคือผมไปคนเดียวก็ไม่ทราบจะทำอะไรอะครับ แล้วทีนี้ผมเบื่อๆก็เลย ชำเลืองไปมองคนข้างๆเขาทำอะไรในจังหวะนั้น ผมเจอ ผญ คนนึง นั่งโต๊ะข้างๆผม ผมเกิดรู้สึกว่าผมชอบเขานะครับทีนี้ผมก็ตีเนียนแอบมอง จนเขาทราบมั้งครับ ครังนั้นที่ผมมองเขาเลยหันหน้ามาที่ผม คือผมไม่ทราบนะใครจะอยู่ข้างหลังผมหริอะไร แต่สายตาของเขามันบอกผมว่าเขามองมาที่ผม ทีนี้เขาก็ยิ้มให้ผมครับ ประเด็นมาแล้ว555 ผมมันขี้อายและอ่อนหัดมากอะครับ ผมเลยรีบหันหน้ากลับทำเป็นอ่านหนังสือต่อ แล้วจากนเ้นพอผมรู้สึกตัวว่าผมมันเสียมารยาทมาก ที่เมินเขาแบบนั้นผมมันห่วยแตก พอคิดได้เขก็ไม่อยุ่แล้ว