สวัสดีคะ
ดิฉันทะเลาะกับแฟนค่ะ ช่วงนั้นดิฉันเพ้อหนักมาก ทั้งตั้งกระทูพันทิป ทั้งบ่นให้น้องๆฟังจน พวกมันเบื่อ เหลือโพสในเฟสบุ๊ค อย่างเดียวที่ไม่ได้ทำ
จนน่าจะวันที่ 5 มีนา แฟนมาง้อ .... กรี้ดดดดด ในช่วงที่มาง้อก็เอาใจกันสารพัด อยากกินอะไรไหม มันก็ซื้อของโปรดมาฝาก ดูโคนันมั้ย เอาการ์ตูนมาล่อ
หลายสิ่งหลายอย่างที่คิดว่าเราชอบ มันสรรหาจะมาเอาใจ แต่ก็ยังไม่ได้คืนดีหรอกค่ะ ในใจคิดว่ายังๆ ขอดูอีกสักหน่อย แต่ยังไม่ทันไร เลยล่ะค่า เย็นวันที่ 6 แฟนดิฉันโทรมาเพื่อจะยืมรถไปธุระ แต่ช่วงที่ทะเลาะกันแฟนดิฉันไม่รู้ว่ารถดิฉันเข้าศูนย์หรือเขาจำไม่ได้ก็ไม่รู้นะ คิดว่าดิฉันจะไม่ให้ยืม ดิฉันโทรกลับไปหาเขาก็เขาก็โวยวาย พูดว่า จะไปไหนก็ไปเลย ไม่ต้องโทรมาหากูอีก ถ้าไลน์มากูจะบล๊อกให้หมดเลย ถ้ากูอยากจะคุยกูจะเป็นคนเลือกเอง แล้วเขาวางสายแล้วก็ไลน์กลับมา ว่าต้องการอะไรอีกไหม เรื่องเงินถ้ามีจะเอามาคืนให้ แล้วก็เจอกันที่ทำงานให้ทำตัวปกติ อย่าหลบหน้า ดิฉันอ่านด้วยความรู้สึกเฉยชา หมดอารมณ์จะทำโอที ก็เลยกลับบ้าน ยังไม่ทันจะลงจากวินมอไซค์เลย เห็นแม่ตั้งท่าอยู่ไกลๆ หลานๆ ลูกหมา วิ่งกันมาล้อมหน้าล้อมหลัง ตลกมาก พอนั่งลงปุ๊ป หลานๆมารุมกันใหญ่ เหมือนไม่เจอกันมานาน แม่ลุกหาน้ำให้ ถามว่า เหนื่อยหรอ อยากกินอะไรไหม แค่นั้นแหละน้ำตามันไหล หัวใจมันพองแทบจะล้นออกมา มันเป็นคำเดียวกันกับแฟนถามแต่ความรู้สึกมันต่างกันมาก ดิฉันมองข้ามอะไรไป ครอบครัว ไปทุ่มเทให้กับอะไรมาหลายปี มองดูแม่ที่ใส่เสื้อผ้าเดิมเพราะกลัวของใหม่ที่ซื้อให้จะเก่า มองดูบ้านที่เก็บเงินปลูก มองดูหลานๆที่ดีใจที่ดิฉันกลับบ้าน ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเลย จากที่เคยคิดว่าแฟนคือที่สุดในชีวิต บอกไม่ถูกเหมือนกัน จนเรามาเจอแฟนอีกครั้งในวันนี้ เรามองเขาเปลีายนไปเลย ทำไมหน้ามันยับจังว่ะ อ้วนขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่งตัวอะไรของมัน ทำไมขี้โม้จังว่ะ อะไรแบบนี้เลย แต่ไม่ได้เกลียดนะ ความรู้สึกที่อยากเห็นว่าเขาจะเจริญขึ้น ก็ยังเหมือนเดิม
ไม่รู้เหมือนกัน ก็เอามาเล่าสู่กันฟังค่ะ
ถูกทิ้งก็ดีนะ
ดิฉันทะเลาะกับแฟนค่ะ ช่วงนั้นดิฉันเพ้อหนักมาก ทั้งตั้งกระทูพันทิป ทั้งบ่นให้น้องๆฟังจน พวกมันเบื่อ เหลือโพสในเฟสบุ๊ค อย่างเดียวที่ไม่ได้ทำ
จนน่าจะวันที่ 5 มีนา แฟนมาง้อ .... กรี้ดดดดด ในช่วงที่มาง้อก็เอาใจกันสารพัด อยากกินอะไรไหม มันก็ซื้อของโปรดมาฝาก ดูโคนันมั้ย เอาการ์ตูนมาล่อ
หลายสิ่งหลายอย่างที่คิดว่าเราชอบ มันสรรหาจะมาเอาใจ แต่ก็ยังไม่ได้คืนดีหรอกค่ะ ในใจคิดว่ายังๆ ขอดูอีกสักหน่อย แต่ยังไม่ทันไร เลยล่ะค่า เย็นวันที่ 6 แฟนดิฉันโทรมาเพื่อจะยืมรถไปธุระ แต่ช่วงที่ทะเลาะกันแฟนดิฉันไม่รู้ว่ารถดิฉันเข้าศูนย์หรือเขาจำไม่ได้ก็ไม่รู้นะ คิดว่าดิฉันจะไม่ให้ยืม ดิฉันโทรกลับไปหาเขาก็เขาก็โวยวาย พูดว่า จะไปไหนก็ไปเลย ไม่ต้องโทรมาหากูอีก ถ้าไลน์มากูจะบล๊อกให้หมดเลย ถ้ากูอยากจะคุยกูจะเป็นคนเลือกเอง แล้วเขาวางสายแล้วก็ไลน์กลับมา ว่าต้องการอะไรอีกไหม เรื่องเงินถ้ามีจะเอามาคืนให้ แล้วก็เจอกันที่ทำงานให้ทำตัวปกติ อย่าหลบหน้า ดิฉันอ่านด้วยความรู้สึกเฉยชา หมดอารมณ์จะทำโอที ก็เลยกลับบ้าน ยังไม่ทันจะลงจากวินมอไซค์เลย เห็นแม่ตั้งท่าอยู่ไกลๆ หลานๆ ลูกหมา วิ่งกันมาล้อมหน้าล้อมหลัง ตลกมาก พอนั่งลงปุ๊ป หลานๆมารุมกันใหญ่ เหมือนไม่เจอกันมานาน แม่ลุกหาน้ำให้ ถามว่า เหนื่อยหรอ อยากกินอะไรไหม แค่นั้นแหละน้ำตามันไหล หัวใจมันพองแทบจะล้นออกมา มันเป็นคำเดียวกันกับแฟนถามแต่ความรู้สึกมันต่างกันมาก ดิฉันมองข้ามอะไรไป ครอบครัว ไปทุ่มเทให้กับอะไรมาหลายปี มองดูแม่ที่ใส่เสื้อผ้าเดิมเพราะกลัวของใหม่ที่ซื้อให้จะเก่า มองดูบ้านที่เก็บเงินปลูก มองดูหลานๆที่ดีใจที่ดิฉันกลับบ้าน ความรู้สึกมันเปลี่ยนไปเลย จากที่เคยคิดว่าแฟนคือที่สุดในชีวิต บอกไม่ถูกเหมือนกัน จนเรามาเจอแฟนอีกครั้งในวันนี้ เรามองเขาเปลีายนไปเลย ทำไมหน้ามันยับจังว่ะ อ้วนขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่งตัวอะไรของมัน ทำไมขี้โม้จังว่ะ อะไรแบบนี้เลย แต่ไม่ได้เกลียดนะ ความรู้สึกที่อยากเห็นว่าเขาจะเจริญขึ้น ก็ยังเหมือนเดิม
ไม่รู้เหมือนกัน ก็เอามาเล่าสู่กันฟังค่ะ