พอนึกถึงอดีตทีไร ต้องถามตัวเองทุกครั้งว่าเรากลายเป็นอย่างนี้ได้ยังไง

พอลืมตาตื่นขึ้นมาทุกครั้ง  จะต้องคิดถึงอดีต ที่เราเคยสนิทกัน ไปไหนไปกัน
เป็นช่วงที่มีความสุขมาก ขอบคุณเค้าจริงๆ
        เป็นความงี่เง่าของเราเองที่เป็นคนไม่ยอมคน  พวกเราทะเลาะกัน โดยเราเป็นคนเริ่มทะเลาะก่อน จากเรื่องที่ไม่มีอะไร
เราสามารถลากยาวได้ถึงสองเดือน

สุดท้ายมีแค่เราที่เครียดไปกับการทะเลาะคนเดียว  เค้าไม่ได้สนใจเราเลยด้วยซ้ำ เค้าบอกว่าเค้าไม่คิดอะไร

ทุกครั้งที่เราจะขอโทษ  กลับกลายเป็นเราชวนทะเลาะ

เค้าบอกว่าเค้าขอโทษเราแล้ว เค้าขอโทษจนเค้ายอมแล้ว. เค้าไม่สนใจแล้วว่าเราจะยกโทษให้ไม๊  เค้าเหนื่อย  

        จากความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน   กลับถูกมองว่าเราเข้าไป ระราน เค้า เค้ากลัวเรา เค้าตามอารมณ์เราไม่ทัน
ตอนนี้เค้าหลบหน้าเรา  และแม้กระทั่งความเป็นเพื่อนของเราก็หายไป

มันจะหายไปตลอดกาลแล้วใช่มั้ยคะ. สับสนจริงๆ.

        อยากกลับไป แต่การที่เค้ากลัวเราและรู้สึกกับเราอย่างนั้น.   มันเหมือนเรากับเค้า ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

การที่เค้าบอกอย่างนั้นมันชัดเจนแล้วใช่มั้ยคะ ว่าให้เราออกไปจากชีวิตเค้าได้แล้ว

เราควรปล่อยให้มันหายไปจริงๆ ใช่มั้ย