รู้สึกเบื่อจังเลย ทำไมชีวิตมันน่าเบื่ออย่างนี้ เมื่อก่อนไม่เคยคิดอะไรในหัวเยอะขนาดนี้เลยนะ แต่ทำไมตอนนี้มันคิดเยอะเต็มสมองไปหมด จนบางทีมันมีความรู้สึกว่าเหมือนเรานอนหลับไม่สนิท เหมือนเราหลับแต่สมองไม่หลับมันเหนื่อยเมื่อยล้าไปหมด รู้สึกว่าชีวิตนี้มันยากจัง ทำไมมันอยู่แล้วน่าเบื่อยิ่งขึ้นทุกวัน ทั้งเรื่องส่วนตัว เรื่องงาน เรื่องอะไรไม่รู้ ทำไมทำงานแล้วต้องมาเจอคนร่วมงานกันอย่างนี้ (ไม่อยากเรียกว่าเพื่อนร่วมงานเพราะคำว่าเพื่อนมันมีความหมายดีไม่ใช่อย่างที่เจอและเป็นอยู่) มันเลยมีความรู้สึกว่าเราเลือกทางผิดใช่มั๊ย?? เราคิดผิดใช่รึเปล่า ทั้งๆที่ก่อนหน้าที่จะมาทำที่นี่ เราเองก็อยากได้พยายามขอให้เขารับเราเข้าทำงาน บนบานศาลกล่าวขอให้ได้เพราะในความรู้สึกว่ามันดีนะ มันคืออนาคตที่ดี เราสามารถสร้างอนาคตที่ดีได้ด้วยงานนี้ สามารถยืนด้วยลำแข้งของเราเองได้ โดยที่ไม่ต้องพึ่งใคร ยืมใคร อยากมีอยากได้อะไรก็เก็บหอมรอมริบจากงานที่เราทำ แต่พอเข้ามาแล้วแค่วันแรกเท่านั้นมันรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่ต้อนรับเรา แต่ ณ ตอนนั้นคือว่าไม่เป้นไร เราอยู่ได้ เราทนได้ เราไม่ยุ่งกับใคร ไม่พูดว่าใคร ไม่นินทาใคร ก็ต่างคนต่างอยู่ไป ใครคุยดีเราก็คุย ใครไม่คุยเราก็ไม่ต้องมายุ่งกัน  เราคิดว่าเราทำได้ซิแค่นั้นเอง แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิดที่หวัง เราไม่แข็งแกร่งพอ แต่ในใจก็สู้นะคิดอยู่เสมอว่าต้องมีวันของเราบ้าง วันแห่งความสำเร็จของเรา วันที่เราจะได้ไปได้ดีกว่าตรงนี้ เปลี่ยนสายงานสอบติด ทุกอย่างวาดฝันเอาไว้ให้ได้ มันได้ผลนะมันทำให้มีแรงผลักดันไปได้อีกสู้มานะขึ้นมาอีกอึดใจหนึ่ง และพอมีอะไรมากระทบมันก็หายไปอีก และเราก็สร้างมันขึ้นมาอีกสร้างให้กำลังใจตัวเอง ร้องไห้ระบายกับตัวเองตั้งแต่ทำงานมาเข้าปีที่สามแล้ว ฉันรู้สึกว่าฉันร้องไห้บ่อยมาก มันเหนื่อยที่ใจเหนื่อยที่สมองเหนื่อยที่ความรู้สึกที่จะต้องทนต้องสร้างมันขึ้นมาเองทุกที แต่เหมือนมันเริ่มหายไปทีละนิดๆ กำลังใจมันไม่เต็มร้อยเหมือนเก่าแล้ว ตอนนี้มันบอกไม่ถูก อยากหาที่ที่อยู่ใหม่ แต่งานตอนนี้ก็หายากเหลือเกิน ถามใครเขาก็บอกว่ามันไม่ค่อยมีรับมีแต่จะเอาออกทั้งนั้นในภาวะเศรษฐกิจอย่างนี้ และอีกอย่างเหตุผลหลักคือไม่อยากให้แม่ต้องห่วงเราว่าเราจะไปทำงานที่ไหน ไม่อยากให้ตัวเราเองไปเป็นภาระของแม่ทำให้เขาต้องคิดมากเรื่องเรา อายุก็มากขึ้นทุกวัน อยากจะทำให้เขาสบายใจว่าเรามีทำงานเราอยุ่ได้  ในหัวมันคิดเรื่องมากมาย เฮ้ออออออ บางทีก็อยากให้มันผ่านๆไปอยากให้เหมือนว่ามันคือความฝัน แต่มันคือความจริงที่ต้องเผชิญทุกวันจันทร์-ศุกร์ มันคิดกลับไปมาวนเวียนแต่เรื่องเดิมๆ