เรามีเรื่องอยากจะถามความเห็นจากคนอื่น เราถามคนรอบข้างก็มักจะได้คำตอบที่ลบที่สุดกับบวกที่สุด ดังนั้นเราเลยอยากจะถามความเห็นจากคนทั่วๆไปบ้าง
คือเราคบกับคนๆนึงมานานพอสมควร เขาเป็นคนนิสัยดี น่ารัก เข้าใจเรา คอยให้กำลังใจในเรื่องที่เรารู้สึกแย่ และในยามลำบากเขาคอยช่วยเหลือเราตลอดยอมแลกอะไรหลายๆอย่างเพื่อเรา แต่ในสิ่งดีๆมันก็ยังมีสิ่งที่ไม่ดีอยู่อะเนอะ สิ่งที่ไม่ดีที่เราต้องเจอมาตลอดคือการโกหก ครั้งแรกที่เราจับได้ว่าเขาโกหกคือเขาหลอกเราว่าเขาเรียนหนังสือ แต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้เรียน ตอนก่อนคบกันเราก็ถามเรื่องทั่วไปเหมือนคุยๆกันว่า บ้านอยู่ไหน เรียนที่ไหนอะไรยังไง พอเราจับได้ว่าเขาโกหกเขาก็สารภาพ เราก็ให้โอกาส แล้วหลังจากนั้น ก็ยังมีเรื่องการโกหกอยู่เรื่อย แทบจะตลอด เราไม่รู้ว่าเขามีปมอะไร ถึงได้คอยโกหก บอกความจริงเราก็รับได้แต่มาโกหกแบบนี้มันเสียความรู้สึก การโกหกอยู่เรื่อยๆที่ว่าคือเรื่องเล็กๆน้อยๆก็โกหก โกหกว่าที่บ้านมีอะไรแต่จริงๆไม่มี แต่เขาก็ไม่เคยมาเอาเปรียบเรานะ ซึ่งมันก็เป็นคำถามที่ว่าทำไมเขาต้องโกหก การโกหกต่อมาคือแอบไปกินเหล้ากับคนอื่น หลอกเราว่าจะไปร้านเกมในระหว่างที่รอเราทำงานพอเราจับได้เราก็ไปตามหาแต่ไม่เจอเราก็เลยไปหาเพื่อนและก็หายไปทั้งวันเพราะเราเสียใจมากที่มาโกหกเราแบบนี้ พอเรากลับไปเขาไม่โกรธไม่อะไรแต่เขามาร้องไห้บอกเขารอเรา ทำให้เรารู้สึกผิด ทุกครั้งที่จับได้ว่ามีการโกหกก็จะมีการขอโทษ แล้วเราก็ให้โอกาสอีก...
การโกหกต่อมาคือการมีคนอื่น บอกเราว่าเป็นเพื่อนกัน แต่สุดท้ายก็ไปมีอะไรกัน พอเราจับได้ เราจะเลิกเขาก็ขอโทษอีก. เห้ออ และขอร้องเราให้อยู่เขาบอกขาดเราไม่ได้และเลิกกับคนนั้น เราก็ให้โอกาสอีกก (จะว่าเราโง่ก็ได้) เราไม่รุ้ว่าคนอื่นเขารับได้ไหม แต่เพราะสิ่งดีๆที่เขาเคยมีให้ทำให้เราทิ้งเขาไม่ลง
เขาเป็นคนที่คิดอะไรไม่ได้เหมือนคนอื่น ชอบทำให้เราหนักใจเราต้องคอยพูด เราเหนื่อยมากแต่ไม่รู้จะทำย้งไง หรือมันเป็นเวรกรรมที่เราต้องชดใช้ รู้ว่าทุกข์แต่ดึงตัวเองให้พ้นจากความทุกข์ไม่ได้ซักที เราก็ต้องคอยหนักใจอยู่แบบนี้ เขาจัดว่าเป็นคนไม่เอาไหนเลยก็ได้ ไม่มีความรับผิดชอบซึ่งทำให้เรากับเขาทะเลาะกันบ่อย แล้วเขาก็แอบไปคุยกับคนอื่นอีกเพราะเขาบอกว่าเราไม่เข้าใจเขา ทุกอย่างที่เรามีให้มีแต่ความหวังดี เราทำให้เขาได้เรียน ให้เขามีชีวิตที่ดีขึ้น จนทุกคนในครอบครัวเขาบอกว่าเขาคบกับเราแล้ว ชีวิตเขาดีขึ้น จากไม่มีความรับผิดชอบก็มีขึ้นมานิดนึง เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำให้เขามันมากไปไหม เราช่วยให้เขาได้เรียน แทนการเลิกคบเขาเพราะเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราหวัง แต่สิ่งที่เราทำเขาก็ไม่ได้เห็นค่า เหมือนเราพยายามเปลี่ยนตัวเขาซึ่งเขาไม่ได้ต้องการ ทุกเช้าเราต้องปลุกเขาไปเรียนและทุกครั้งที่เราปลุกก็จะเกิดการทะเลาะและเราก็จะโดนด่าเสมอ แต่เราก็ยังทำแบบนี้อยู่เรื่อยๆโดนด่าทุกวัน แต่เราก็ยังไม่ไปไหน เพราะเราคิดเสมอว่า "แค่นี้เอง" ที่เราทำทุกอย่างเพราะคิดมาเสมอว่า คนเรามันเปลี่ยนกันได้ เขาคงเลิกโกหกเราได้ แต่ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาหลายปี หรือว่าที่เราคิดมันอาจจะผิด ! และล่าสุดเขาโกหกจนเริ่มไม่ไหวเราเลยยื่นคำขาดว่าถ้ามีอีกเราจะไป และเราก็ทะเลาะกันตลอด หลังจากที่ตกลงเพราะความที่เราไม่เชื่อคำพูดเขา เขาก็พูดว่าอดีตเขาแก้ไม่ได้ทำไมต้องคอยตอกย้ำเขา และแล้วสิ่งที่เราคิดมันก็จริง เขาก็ยังแอบคุยกับคนอื่นอีกคราวนี้เราก็จับได้อีก เราไม่เข้าใจ โอกาสที่เราให้มันไร้ค่าหรอ คราวนี้เราเลยจะไปจริงๆเพราะเราไม่ไหวแล้ว ตลอดที่คบกันมาการโกหกมีเกือบ50%ของระยะเวลาที่คบกัน เขาบอกเขาโกหกเพราะเรา เราไม่เข้าใจเขา เขาถึงต้องคอยโกหก แล้วทำไมเขาไม่ปล่อยเราไปแล้วไปหาคนที่เข้าใจเขา เรื่องที่เราเล่ายังไม่ไม่ครึ่งของสิ่งแย่ๆที่เราได้รับ เราเลยอยากรู้ว่าเป็นคนอื่นจะทนและให้โอกาสไหม เราควรพอแค่นี้ดีไหม เราเหนื่อยมากเลย ตอนอยู่คนเดียวเรายังไม่ทุกข์เท่านี้ แล้วอีกอย่างเราเป็นคนใจอ่อน พอเขาง้อเขาขอโอกาสร้องไห้ฟูมฟายเราก็ยกโทษให้ เราควรทำยังไงดี ที่เราเจอมันปกติไหม
คนแบบนี้ควรคบต่อไหม
คือเราคบกับคนๆนึงมานานพอสมควร เขาเป็นคนนิสัยดี น่ารัก เข้าใจเรา คอยให้กำลังใจในเรื่องที่เรารู้สึกแย่ และในยามลำบากเขาคอยช่วยเหลือเราตลอดยอมแลกอะไรหลายๆอย่างเพื่อเรา แต่ในสิ่งดีๆมันก็ยังมีสิ่งที่ไม่ดีอยู่อะเนอะ สิ่งที่ไม่ดีที่เราต้องเจอมาตลอดคือการโกหก ครั้งแรกที่เราจับได้ว่าเขาโกหกคือเขาหลอกเราว่าเขาเรียนหนังสือ แต่จริงๆแล้วเขาไม่ได้เรียน ตอนก่อนคบกันเราก็ถามเรื่องทั่วไปเหมือนคุยๆกันว่า บ้านอยู่ไหน เรียนที่ไหนอะไรยังไง พอเราจับได้ว่าเขาโกหกเขาก็สารภาพ เราก็ให้โอกาส แล้วหลังจากนั้น ก็ยังมีเรื่องการโกหกอยู่เรื่อย แทบจะตลอด เราไม่รู้ว่าเขามีปมอะไร ถึงได้คอยโกหก บอกความจริงเราก็รับได้แต่มาโกหกแบบนี้มันเสียความรู้สึก การโกหกอยู่เรื่อยๆที่ว่าคือเรื่องเล็กๆน้อยๆก็โกหก โกหกว่าที่บ้านมีอะไรแต่จริงๆไม่มี แต่เขาก็ไม่เคยมาเอาเปรียบเรานะ ซึ่งมันก็เป็นคำถามที่ว่าทำไมเขาต้องโกหก การโกหกต่อมาคือแอบไปกินเหล้ากับคนอื่น หลอกเราว่าจะไปร้านเกมในระหว่างที่รอเราทำงานพอเราจับได้เราก็ไปตามหาแต่ไม่เจอเราก็เลยไปหาเพื่อนและก็หายไปทั้งวันเพราะเราเสียใจมากที่มาโกหกเราแบบนี้ พอเรากลับไปเขาไม่โกรธไม่อะไรแต่เขามาร้องไห้บอกเขารอเรา ทำให้เรารู้สึกผิด ทุกครั้งที่จับได้ว่ามีการโกหกก็จะมีการขอโทษ แล้วเราก็ให้โอกาสอีก...
การโกหกต่อมาคือการมีคนอื่น บอกเราว่าเป็นเพื่อนกัน แต่สุดท้ายก็ไปมีอะไรกัน พอเราจับได้ เราจะเลิกเขาก็ขอโทษอีก. เห้ออ และขอร้องเราให้อยู่เขาบอกขาดเราไม่ได้และเลิกกับคนนั้น เราก็ให้โอกาสอีกก (จะว่าเราโง่ก็ได้) เราไม่รุ้ว่าคนอื่นเขารับได้ไหม แต่เพราะสิ่งดีๆที่เขาเคยมีให้ทำให้เราทิ้งเขาไม่ลง
เขาเป็นคนที่คิดอะไรไม่ได้เหมือนคนอื่น ชอบทำให้เราหนักใจเราต้องคอยพูด เราเหนื่อยมากแต่ไม่รู้จะทำย้งไง หรือมันเป็นเวรกรรมที่เราต้องชดใช้ รู้ว่าทุกข์แต่ดึงตัวเองให้พ้นจากความทุกข์ไม่ได้ซักที เราก็ต้องคอยหนักใจอยู่แบบนี้ เขาจัดว่าเป็นคนไม่เอาไหนเลยก็ได้ ไม่มีความรับผิดชอบซึ่งทำให้เรากับเขาทะเลาะกันบ่อย แล้วเขาก็แอบไปคุยกับคนอื่นอีกเพราะเขาบอกว่าเราไม่เข้าใจเขา ทุกอย่างที่เรามีให้มีแต่ความหวังดี เราทำให้เขาได้เรียน ให้เขามีชีวิตที่ดีขึ้น จนทุกคนในครอบครัวเขาบอกว่าเขาคบกับเราแล้ว ชีวิตเขาดีขึ้น จากไม่มีความรับผิดชอบก็มีขึ้นมานิดนึง เราไม่รู้ว่าสิ่งที่เราทำให้เขามันมากไปไหม เราช่วยให้เขาได้เรียน แทนการเลิกคบเขาเพราะเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เราหวัง แต่สิ่งที่เราทำเขาก็ไม่ได้เห็นค่า เหมือนเราพยายามเปลี่ยนตัวเขาซึ่งเขาไม่ได้ต้องการ ทุกเช้าเราต้องปลุกเขาไปเรียนและทุกครั้งที่เราปลุกก็จะเกิดการทะเลาะและเราก็จะโดนด่าเสมอ แต่เราก็ยังทำแบบนี้อยู่เรื่อยๆโดนด่าทุกวัน แต่เราก็ยังไม่ไปไหน เพราะเราคิดเสมอว่า "แค่นี้เอง" ที่เราทำทุกอย่างเพราะคิดมาเสมอว่า คนเรามันเปลี่ยนกันได้ เขาคงเลิกโกหกเราได้ แต่ตอนนี้เวลาก็ผ่านมาหลายปี หรือว่าที่เราคิดมันอาจจะผิด ! และล่าสุดเขาโกหกจนเริ่มไม่ไหวเราเลยยื่นคำขาดว่าถ้ามีอีกเราจะไป และเราก็ทะเลาะกันตลอด หลังจากที่ตกลงเพราะความที่เราไม่เชื่อคำพูดเขา เขาก็พูดว่าอดีตเขาแก้ไม่ได้ทำไมต้องคอยตอกย้ำเขา และแล้วสิ่งที่เราคิดมันก็จริง เขาก็ยังแอบคุยกับคนอื่นอีกคราวนี้เราก็จับได้อีก เราไม่เข้าใจ โอกาสที่เราให้มันไร้ค่าหรอ คราวนี้เราเลยจะไปจริงๆเพราะเราไม่ไหวแล้ว ตลอดที่คบกันมาการโกหกมีเกือบ50%ของระยะเวลาที่คบกัน เขาบอกเขาโกหกเพราะเรา เราไม่เข้าใจเขา เขาถึงต้องคอยโกหก แล้วทำไมเขาไม่ปล่อยเราไปแล้วไปหาคนที่เข้าใจเขา เรื่องที่เราเล่ายังไม่ไม่ครึ่งของสิ่งแย่ๆที่เราได้รับ เราเลยอยากรู้ว่าเป็นคนอื่นจะทนและให้โอกาสไหม เราควรพอแค่นี้ดีไหม เราเหนื่อยมากเลย ตอนอยู่คนเดียวเรายังไม่ทุกข์เท่านี้ แล้วอีกอย่างเราเป็นคนใจอ่อน พอเขาง้อเขาขอโอกาสร้องไห้ฟูมฟายเราก็ยกโทษให้ เราควรทำยังไงดี ที่เราเจอมันปกติไหม