เรื่อง ความรักของ ผช คนนึง
ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่มอสามปลายๆจนมาถึงวันนี้จนวันที่ผมอยู่ปี 3 ผมได้เจอกับผู้หญิงคนนึงเธอเป็น ผญ ที่ถูกใจผมมากจนทำให้ผม
ต้องหยุดคุยกับทุกคนที่ผมคุยอยู่เพื่อเธอคนเดียว เราเจอกันทาง Msn(คนเกิด38ปีเดียวกับผมคงเคยเล่น)ผมก็จำไม่ได้ว่าแอดเมลล์เธอมาจากไหนตอนนั้นผมรู้แค่ว่าเห็นรูปโปรไฟล์แล้วใช่เลย(555)
ผมเริ่มทักเธอไปสวัสดีคับสักพักเธอก็ตอบกลับมาเราก็คุยกันตามภาษาหนุ่มสาวถาม นู้น นี่ นั้นไปเรื่อย จนถึงเวลาที่ผมต้องปิดคอมระหว่างที่คุยกันในครั้งแรกนั้นมันทำให้ผมชอบเธอ
ขึ้นไปอีก เมื่อเวลาที่ผมต้องปิดคอมมาถึงผมเลยตัดสินใจขอเบอเธอไว้เพราะผมกลัวว่าเวลาผมออนจะไม่ได้คุยกับเธออีก ตอนแรกเธอก็ไม่ยอมให้ผมหรอกคับแต่ผมก็พยายามตื้อเธอทุกทางจนในที่สุดเธอ
ก็ยอมให้เบอผมมา ผมดีใจมากที่ได้เบอร์มานับตั้งแต่วันนั้นมาผมก็โทคุยกับเธอทุกคืน ยิ่งนานวันผมก็ไม่รู้ตัวว่ารักเธอไปตอนไหนทั้งๆที่เราแค่คุยกันไม่เคยเจอกันยิ่งเวลาผ่านไปมันทำให้ผมมั่นใจว่าคนนี้หละ
ใช่เลย ผมเลยตัดสินใจขอคบเธอไปเธอตอบตกลง ผมดีใจมากคับดีใจสุดๆ เราคุยกันมาเรื่อยๆจนมาถึงวันที่เราได้มาเจอกัน
ผมเจอเธอครั้งแรกที่ ดรีมเวอคับตอนนั้นผมตัวเตี้ยมากคับสูงแค่ 155 เซนได้ แต่เธอสูงกว่าผมประมาณ 5 เซนได้คับ(555)เจอกันครั้งแรกที่ตรงเครื่องเล่นไวกลิ้งคับจากนั้นเราก็จับมือกัน
เดินเล่นกันในดีมเวอ ครั้งแรกที่เจอกันผมมีความสุขมากคับจนมาถึงตอนที่ผมกำลังจะกลับผมไม่อยากจากเธอไปไหนอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ตลอดไป
จนมาถึงเมื่อตอนมอห้าเหมือนเธอจะยังมีใจให้คนที่เธอเคยชอบอยู่ผมไม่รู้จำทำยังไงด้วยความโมโหตามภาษาผู้ชายผมเลยด่าคนที่เธอชอบทางเฟสไปตอนนั้นเธอโกดผมมากผมจึงยอมหยุดเรียน
หลอกแม่ว่าไปถ่ายภาพที่กรุงเทพ เพื่อไปง้อเธอถึงที่ รร พอไปถึงผมไม่รู้ว่าจะเข้าไปใน รร ของเธอได้อย่างไรเพราะผมใส่ชุดนักเรียนเอกชนกางเกงน้ำเงิน ส่วนโรงเรียนเธอเป็นโรงเรียนรัฐบาลใส่กางเกงสีดำผมเกิดไอเดีย
อ้างไปว่ามาขอดูงานเพราะผมเป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนพอดีผมจัดได้เข้าไปใน รร ของเธอและได้คุยกับประธาน รร ของเธอ(55)ผมก็เนียนถามนู้น นี่ นั้น และเมื่อคุยเสร็จผมถือโอกาสขอไปเข้าห้องน้ำและเดินหาห้องที่เธอเรียนอยู่
ตอนนั้นผมก็ถามคนใน รร เอาว่าห้องอยู่ไหน พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ 1 ช่อเพื่อไปง้อเธอจนในที่สุดผมก็ได้พบเธอที่โรงเรียนของเธอผมคุกเค่าและให้ดอกไม้เธอและเธอหายงอนผม ผมดีใจมากแล้วผมก็กลับมาที่บ้านตอนเย็น
เมื่อผมกลับมาเธอถามผมว่าไม่อายหรอมีแฟนดำหน้าตาไม่ดีผมกล้าบอกพูดได้เลยคับว่าผมรักเธอจนไม่สนว่าเธอจะเป็นยังไงตั้งแต่นั้นมานานๆปิดเทอม 1 ครั้งผมก็หนีที่บ้านมาหาเธอ 1 ครั้งคับ
จากปากช่องตื่นตี 5 นั่งรถมาหาเธอที่กรุงเทพระหว่างที่เรียนก่อนปิดเทอมผมก็เก็บเงินเพื่อมาเป็นค่ารถค่าที่พักเพื่อให้เราได้มาเจอกันเราก็ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ
จนถึงเวลาที่ผมจบมอหกผมเลือกมาเรียนที่กรุงเทพเพราะจะได้อยู่ใกล้ๆเธอผมเองก็เป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุงใหม่ๆคับสมัยปี 1 ผมก็ไปไหนมาไหนไม่เป็นก็มีเธอนี่หละคับที่คอยบอกคอยช่วยผมตลอด
จนถึงจนเมื่อมาถึงผมขึ้นปี 2 ผมเริ่มมีเวลาให้เธอน้อยลงเพราะผมติดเพื่อน เล่นเกม ไม่มีเวลาให้เธอไม่สนใจเธอจนเธอมีคนอื่นและทิ้งผมไปเพราะผมไม่มีเวลาได้สนใจเธอมีคนใหม่ ผมจึงรอเพื่อที่จะได้คบกับเธออีกครั้งผมทำทุกทาง
ทำตัวเองให้ดี ลดน้ำหนักจาก 78 เหลือ 60 ภายใน 4 เดือนจนในที่สุดผมก็ได้คบกับเธออีกครั้ง
จนถึงปี 3 ณตอนนี้เธอมีคนอื่นหลายๆครั้งระหว่างที่เราคบกันมีคนอื่นคือ คุยนู้น นี่นั้นกับผช คนอื่นผมก็ตามง้อเธอทุกครั้งแต่ครั้งนี้ผมทำดีที่สุดแล้วเราคุยกันคบกันแล้วก็เลิกกันแล้วก็มารักกันใหม่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร
ผมถึงรักเธอได้มากขนาดนี้ระหว่างที่คบกันมาตั้งแต่มอสามปลายๆผมไม่เคยมีใครไม่เคยนอกใจรักเธอเพียงคนดียวตลอดมาจนวันนี้ตอนนี้มันก็เป็นอย่างงั้นแต่ที่ต่างออกไปคือ เธอไม่สนใจผมแล้ว
ที่ผมเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะตอนนี้ผมพยายามง้อเธอทุกทางแต่เธอคงไม่ให้โอกาสผมอีกแล้วผมไม่มีโอกาสแม้จะได้เจอเธออีกเหลือเพียงความทรงจำสิ่งของบางอย่างที่มีค่าสำหรับผมมาก
ผมอยากให้เธอได้รับรู้ว่าผมอยากเขียนเรื่องนี้ไว้เป็นความทรงจำและมอบให้กับเธอ เพราะผมคงไม่โอกาสได้ทำสิ่งที่ผมฝันไว้กับเธออีกแล้ว
ยังมีรายละเอียดเรื่องราวความทรงจำอีกมากมายที่ผมไม่ได้ใส่ไว้ในเนื้อเรื่องสุดท้ายนี้ถ้าเธอเห็นกระทู้นี้และได้อ่านผมอยากบอกเธอว่า
ผมยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าเธอจะทิ้งผมไปอีกกี่ครั้งจะทำอะไรไม่ดีผมจะรักเธอและไม่มีวันทิ้งเธอไปไหนผมจะคอยอยู่ข้างๆเธอในเวลาที่เธอไม่มีใคร ความฝันของเราที่เราฝันไว้ด้วยกันว่าแต่งงานกันมีลูกกันสร้างครอบครัวไปด้วยกันผมยัง
จำมันได้ดีผมจำเรื่องราวของเธอได้ทั้งหมดเพราะเป็นลูกสาวคนเล็กของที่บ้านผมจำเรื่องราวของเธอได้ทั้งหมด ช่วยผมง้อเธอทีนะคับ ถ้ามีโอกาสอีกครั้งผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ขอบคุณคับ
ความรักของผชคนนึง
ตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่มอสามปลายๆจนมาถึงวันนี้จนวันที่ผมอยู่ปี 3 ผมได้เจอกับผู้หญิงคนนึงเธอเป็น ผญ ที่ถูกใจผมมากจนทำให้ผม
ต้องหยุดคุยกับทุกคนที่ผมคุยอยู่เพื่อเธอคนเดียว เราเจอกันทาง Msn(คนเกิด38ปีเดียวกับผมคงเคยเล่น)ผมก็จำไม่ได้ว่าแอดเมลล์เธอมาจากไหนตอนนั้นผมรู้แค่ว่าเห็นรูปโปรไฟล์แล้วใช่เลย(555)
ผมเริ่มทักเธอไปสวัสดีคับสักพักเธอก็ตอบกลับมาเราก็คุยกันตามภาษาหนุ่มสาวถาม นู้น นี่ นั้นไปเรื่อย จนถึงเวลาที่ผมต้องปิดคอมระหว่างที่คุยกันในครั้งแรกนั้นมันทำให้ผมชอบเธอ
ขึ้นไปอีก เมื่อเวลาที่ผมต้องปิดคอมมาถึงผมเลยตัดสินใจขอเบอเธอไว้เพราะผมกลัวว่าเวลาผมออนจะไม่ได้คุยกับเธออีก ตอนแรกเธอก็ไม่ยอมให้ผมหรอกคับแต่ผมก็พยายามตื้อเธอทุกทางจนในที่สุดเธอ
ก็ยอมให้เบอผมมา ผมดีใจมากที่ได้เบอร์มานับตั้งแต่วันนั้นมาผมก็โทคุยกับเธอทุกคืน ยิ่งนานวันผมก็ไม่รู้ตัวว่ารักเธอไปตอนไหนทั้งๆที่เราแค่คุยกันไม่เคยเจอกันยิ่งเวลาผ่านไปมันทำให้ผมมั่นใจว่าคนนี้หละ
ใช่เลย ผมเลยตัดสินใจขอคบเธอไปเธอตอบตกลง ผมดีใจมากคับดีใจสุดๆ เราคุยกันมาเรื่อยๆจนมาถึงวันที่เราได้มาเจอกัน
ผมเจอเธอครั้งแรกที่ ดรีมเวอคับตอนนั้นผมตัวเตี้ยมากคับสูงแค่ 155 เซนได้ แต่เธอสูงกว่าผมประมาณ 5 เซนได้คับ(555)เจอกันครั้งแรกที่ตรงเครื่องเล่นไวกลิ้งคับจากนั้นเราก็จับมือกัน
เดินเล่นกันในดีมเวอ ครั้งแรกที่เจอกันผมมีความสุขมากคับจนมาถึงตอนที่ผมกำลังจะกลับผมไม่อยากจากเธอไปไหนอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้ตลอดไป
จนมาถึงเมื่อตอนมอห้าเหมือนเธอจะยังมีใจให้คนที่เธอเคยชอบอยู่ผมไม่รู้จำทำยังไงด้วยความโมโหตามภาษาผู้ชายผมเลยด่าคนที่เธอชอบทางเฟสไปตอนนั้นเธอโกดผมมากผมจึงยอมหยุดเรียน
หลอกแม่ว่าไปถ่ายภาพที่กรุงเทพ เพื่อไปง้อเธอถึงที่ รร พอไปถึงผมไม่รู้ว่าจะเข้าไปใน รร ของเธอได้อย่างไรเพราะผมใส่ชุดนักเรียนเอกชนกางเกงน้ำเงิน ส่วนโรงเรียนเธอเป็นโรงเรียนรัฐบาลใส่กางเกงสีดำผมเกิดไอเดีย
อ้างไปว่ามาขอดูงานเพราะผมเป็นประธานนักเรียนของโรงเรียนพอดีผมจัดได้เข้าไปใน รร ของเธอและได้คุยกับประธาน รร ของเธอ(55)ผมก็เนียนถามนู้น นี่ นั้น และเมื่อคุยเสร็จผมถือโอกาสขอไปเข้าห้องน้ำและเดินหาห้องที่เธอเรียนอยู่
ตอนนั้นผมก็ถามคนใน รร เอาว่าห้องอยู่ไหน พร้อมกับช่อดอกไม้ในมือ 1 ช่อเพื่อไปง้อเธอจนในที่สุดผมก็ได้พบเธอที่โรงเรียนของเธอผมคุกเค่าและให้ดอกไม้เธอและเธอหายงอนผม ผมดีใจมากแล้วผมก็กลับมาที่บ้านตอนเย็น
เมื่อผมกลับมาเธอถามผมว่าไม่อายหรอมีแฟนดำหน้าตาไม่ดีผมกล้าบอกพูดได้เลยคับว่าผมรักเธอจนไม่สนว่าเธอจะเป็นยังไงตั้งแต่นั้นมานานๆปิดเทอม 1 ครั้งผมก็หนีที่บ้านมาหาเธอ 1 ครั้งคับ
จากปากช่องตื่นตี 5 นั่งรถมาหาเธอที่กรุงเทพระหว่างที่เรียนก่อนปิดเทอมผมก็เก็บเงินเพื่อมาเป็นค่ารถค่าที่พักเพื่อให้เราได้มาเจอกันเราก็ทำแบบนี้มาเรื่อยๆ
จนถึงเวลาที่ผมจบมอหกผมเลือกมาเรียนที่กรุงเทพเพราะจะได้อยู่ใกล้ๆเธอผมเองก็เป็นเด็กบ้านนอกเข้ากรุงใหม่ๆคับสมัยปี 1 ผมก็ไปไหนมาไหนไม่เป็นก็มีเธอนี่หละคับที่คอยบอกคอยช่วยผมตลอด
จนถึงจนเมื่อมาถึงผมขึ้นปี 2 ผมเริ่มมีเวลาให้เธอน้อยลงเพราะผมติดเพื่อน เล่นเกม ไม่มีเวลาให้เธอไม่สนใจเธอจนเธอมีคนอื่นและทิ้งผมไปเพราะผมไม่มีเวลาได้สนใจเธอมีคนใหม่ ผมจึงรอเพื่อที่จะได้คบกับเธออีกครั้งผมทำทุกทาง
ทำตัวเองให้ดี ลดน้ำหนักจาก 78 เหลือ 60 ภายใน 4 เดือนจนในที่สุดผมก็ได้คบกับเธออีกครั้ง
จนถึงปี 3 ณตอนนี้เธอมีคนอื่นหลายๆครั้งระหว่างที่เราคบกันมีคนอื่นคือ คุยนู้น นี่นั้นกับผช คนอื่นผมก็ตามง้อเธอทุกครั้งแต่ครั้งนี้ผมทำดีที่สุดแล้วเราคุยกันคบกันแล้วก็เลิกกันแล้วก็มารักกันใหม่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร
ผมถึงรักเธอได้มากขนาดนี้ระหว่างที่คบกันมาตั้งแต่มอสามปลายๆผมไม่เคยมีใครไม่เคยนอกใจรักเธอเพียงคนดียวตลอดมาจนวันนี้ตอนนี้มันก็เป็นอย่างงั้นแต่ที่ต่างออกไปคือ เธอไม่สนใจผมแล้ว
ที่ผมเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะตอนนี้ผมพยายามง้อเธอทุกทางแต่เธอคงไม่ให้โอกาสผมอีกแล้วผมไม่มีโอกาสแม้จะได้เจอเธออีกเหลือเพียงความทรงจำสิ่งของบางอย่างที่มีค่าสำหรับผมมาก
ผมอยากให้เธอได้รับรู้ว่าผมอยากเขียนเรื่องนี้ไว้เป็นความทรงจำและมอบให้กับเธอ เพราะผมคงไม่โอกาสได้ทำสิ่งที่ผมฝันไว้กับเธออีกแล้ว
ยังมีรายละเอียดเรื่องราวความทรงจำอีกมากมายที่ผมไม่ได้ใส่ไว้ในเนื้อเรื่องสุดท้ายนี้ถ้าเธอเห็นกระทู้นี้และได้อ่านผมอยากบอกเธอว่า
ผมยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยนไม่ว่าเธอจะทิ้งผมไปอีกกี่ครั้งจะทำอะไรไม่ดีผมจะรักเธอและไม่มีวันทิ้งเธอไปไหนผมจะคอยอยู่ข้างๆเธอในเวลาที่เธอไม่มีใคร ความฝันของเราที่เราฝันไว้ด้วยกันว่าแต่งงานกันมีลูกกันสร้างครอบครัวไปด้วยกันผมยัง
จำมันได้ดีผมจำเรื่องราวของเธอได้ทั้งหมดเพราะเป็นลูกสาวคนเล็กของที่บ้านผมจำเรื่องราวของเธอได้ทั้งหมด ช่วยผมง้อเธอทีนะคับ ถ้ามีโอกาสอีกครั้งผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด ขอบคุณคับ