ระบายชีวิตเหงาๆของคนตจว.มาเริ่มทำงานในกทม.

เป็นเด็กต่างจังหวัดคะ  ตอนเรียนมหาลัยก็ไม่ได้เรียนในกทม.  นะคะ (เพื่อนส่วนมากก็เลยอาศัยอยูที่บ้านเกิด กับที่มอซะส่วนใหญ่

แถบๆกทม. นี่มีไม่กี่คน)แล้วจากนั่นก็มาเริ่มใช้ชีวิตวัยทำงานที่ กทม. ตอนนี้ก็ 1 ปี 5 เดือน ได้แล้วมั้ง

ก็เหมือน คน ตจว. ทั่วไปที่ต้องเช่าหอพักอยู่ แต่โชคดีที่หอพักอยูใกล้ที่ทำงาน เดินถึง

ชีวิต ตอนแรกก้อดีนะ รู้สึกยังตื่นเต้นกับ กทม.  พอดีมีเพื่อนสนิทจากมอมันมาเรียนโทแถวนี้เลยนัดกันบ่อยๆ

แต่พอเพื่อนมันจบแล้วอ่ะดิมันก้อกลับบ้านมัน  เราก้อเลยไม่ได้ไปไหนเลยทีนี้ เพราะไม่ใช่คนที่ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว

วันๆก้อตื่น  เดินๆๆ ไปที่ทำงาน  ทำงานเสร็จ ก้อกลับ ชีวิตจำเจอยู่แค่นี้  แฟนก็ไม่มี  พี่ที่ทำงานส่วนมากก็อายุห่างกับเราเยอะมากคะ

เราก็เด็กสุดในแผนกเลย  เค้าก็ชวนไปกินข้าวอะไรงี้กันนะ แต่มันก็ไม่ใช่ฟีลแบบไปกับเพื่อนป่ะ (เพราะพี่ๆเค้าก้อมีภาระ ครอบครัวต้องกลับไปดูแล)

บางทีแบบอยากเที่ยวดื่ม นั่ง ชิล บ้างก็แบบจะไปคนเดียวได้ไงเนอะก็รู้อยู่อันตราย  อยากมีเพื่อน  ผญ ไปด้วยไรงี้

ช่วงนี้เลย หง่อยๆ กลับบ้านเกือบทุกทิตย์  เห้อ.. นี่หรือวัยทำงาน บ่นๆระบายเฉยๆนะคะ อย่าใส่ใจเราเลย