เรื่องมี อยู่ว่า ผมเป็นคนบอกเลิกแฟนเก่าเองเพราะผมมีเรื่องปัญหาที่บ้านมาก ตอนนั้น ผมกับเธอ ก็ต่างทะเลาะกันบ้าง จนผมสมองจะระเบิด ผมเลยขอหยุดไว้ก่อนคือเลิกกัน  ตั้งแต่ที่ผมเลิกมา ผมกับต้องมา คิดถึงเขาอยู่ตลอด พยามจะส่องเฟส พยามติดตามเขาอยู่ตลอด บางทีก็รู้สึกร้องไห้ออกมา ว่าเราทำอะไรลงไป ถ้าคิดได้ตอนนั้น ไม่น่าทำแบบนั้นลงไปเลย แต่ตอนนั้น ผมมีปัญหาหลายด้านจริง ตอนนั้นอารมณ์ผมแปรปวนไปหมด แต่ถ้าจะมาคิดตอนนี้ได้มันสายไปแล้ว
หลายๆวันต่อมา จู่ๆ ก็ มีสายโทรศัพท์เข้าผมก็รีบกดรับ ด้วยความดีใจ คำแรกที่ได้ยินคือ "เป็นไงบ้าง สบายดีไหม" (เพึ่งเลิกกันแค่เดือนเดียว) ผมก็ตอบไปตามตรงๆว่า
ผมคิดถึงเขาตลอด พยามส่อง พยามติดตามเธออยู่ตลอด แล้วก็พูดขอโทษแฟนเก่า "เราขอโทษ เราผิดเองหล่ะ ที่ไม่คิดดีๆ ซะก่อนจะพูดอะไรไป" ถัดจากผมไม่ยังไม่ขาดคำ แฟนเก่าผมบอกว่า พอเหอะ "เราไม่ได้รักนายแล้ว จบไหม ที่โทรมาแค่อยากมาบอกว่า เรากับเพื่อนสนิทนายคบเรากันน่ะ แค่อยากจะถามว่า จะโกรธให้เพื่อนผมไหม  เราคุยกันได้มานานแล้ว " ผมได้ยินคำนี้ เจ็บ วาบๆลง กลางใจ ฝันสลาย ตอนนั้นผมก็ตอบไปว่าไม่โกรธ แต่ผมจะมาเคลียรกับเพื่อนทีหลัง ซึ่งก่อนหน้านี้ ผมกับแฟน ทะเลาะบ่อยมาก จนแฟนเก่าผมชอบไป ปรึกษากับเพื่อนผมบ้าง ระบายบ้าง และที่ผ่านมา ผมเห็นแฟนเก่าผม แชทกับเพื่อนผมตลอดเวลา นึกว่าจะไม่ว่า เสียบแทนกันได้ยังนี้
ผมกับเพื่อนคนนี้ก็สนิท คุยกันดีนะ แต่มันเคยมีปัญหาไปคุยกับแฟนเพื่อนผมอีกเหมือนกัน ก็ไม่นึกว่าจะมาเกิดที่เราได้  
พูดตามความรู้สึกผม คือผมยังไม่ลืมแฟนเก่า ยังไม่หมดรัก แต่พยามลืมไปได้แล้ว แต่ในเมื่อ มารู้ว่า เพื่อนกับแฟนเก่าเราคบกัน ผมทำใจไม่ได้

ผมเลยต้องถามมันไปตรงๆ ว่า เพื่อน กับ แฟน จะเลือกอะไร ถ้าคบแฟนเก่าเรา ผมจะตัดขาดทั้งสองคน ถ้าเลือก ผม ผมก็เป็นเพื่อนสนิทตามปกติ
คำตอบที่ได้คือ เลือกแฟนเก่าคนผม มันเลือกที่รักษาใจคนนั้นไว้ แล้ว ผมล่ะ ไม่คิดว่าเพื่อน จะเสียความรู้สึก เสียใจ แล้วทุกข์ แค่ไหน
แต่ความรู้สึกผมตอนนี้มันพังทลายไปแล้ว ถ้าเพื่อนกันจริงๆ มันต้องรักษาน้ำใจกันใช่ไหมครับ หรือแค่เพื่อนไม่แท้