รู้แล้วทำไมใครๆก็ไป S I N G A P O R E! [[ ฉบับลุยเดี่ยว Only Me and Wifi ]]

ต้นปี 2558 แกงค์ชะนี รวบรัด ข่มขู่ เอาเลขพาสปอร์ตและบุ๊คตั๋วเครื่องบิน
พร้อมปล่อยประโยคเด็ดๆ
"ไปกะกูแม่ไม่ว่าหรอก" ในใจคิด 'เมิงเอาอะไรมามั่นใจ เค้าไม่ว่าเมิงแต่ด่ากูไง!'
"อย่างเมิง ต้องมัดมือมัดเท้าแบบนี้ จะได้ไม่เบี้ยว" แหมพลาดไม่กี่งาน เล่นมุกนี้ยันลูกบวชเลยป๊ะชะนี!!!
สรุป แม่ไม่บ่นเว้ย ตีปีกพึ่บพั่บนับถอยหลัง 4เดือน
เมอร์ไลอ้อนพี่กำลังจะไปหาหนูแล้วน๊าา

** สำหรับใครที่ไม่อยากรู้จักเรา แต่อยากรู้จักสิงค์โปร์ คุณได้ Fast Forward ข้ามไปที่ คห.1 ได้เลยนะคะ **

...อ้าวไหนว่ามาคนเดียว?
ก็จะบอกอยู่นี่ค่ะคุณ เหตุไม่คาดฝันไม่เคยให้เราได้ตั้งตัว
ประกาศสัมนาประจำปี แท่นแท้นน
ช๊อค 100วิ .....คือ ปกติไม่จัดเดือนนี้ไงแกรรรร
คือแบบเป๊ะโชะ ปิดตาซ้ายมองก็ใช่ ปิดตาขวาก็ชัด มันตรงกะวันที่เราต้องไปเริงร่าที่ยูนิเวอซอลนินา
ร้องไห้เยี่ยงเผาเต่า(เว่อร์ไป) ยิ่งมีเสียงด่าเสียงสาบแช่งถ่มน้ำลายของ นังชะนี ก้องอยู่ในหัววิ้งๆ
ชีวิตมีทางเลือกขึ้นมาทันที อ่อยย...อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองทาง!!
แต่ก็ท่องไว้ หน้าที่มีไว้รับผิดชอบ งานต้องมาก่อนเที่ยว งานคือเงิน เงินมาจากงาน (ฮืออ)

มันก็เป็นอย่างที่เล่ามานี่หล่ะค่ะคุณตำรวจ
บันทึกลุยเดี่ยว ตัวฉันกับวายฟาย ฉบับนี้จึงบังเกิดขึ้น

ถือว่าแปลงวิกฤตให้เป็นโอกาส
ไปเที่ยวต่างประเทศคนเดียว คือหนึ่งใน wish list ของสาวสวย(???)ที่แม่หวงมากกกก
อีกอย่าง สิงค์โปร์ ก็ไม่ไกลบิน 2ชม.นิดๆก็ถึงแล้ว
ไม่ต้องคิดให้วุ่นวาย สิ่งแรกที่ต้องทำคือ ห้ามให้แม่รู้เด็ดขาด!!
555555555555

คิดว่าจะรอดหรอ นี่แม่นะ...เข้าใจอะไรผิดป่ะจ้ะหนู
ยิ่งใกล้วัน แม่ยิ่งสงสัย ยิ่งถาม ยิ่งสืบ
โธ่..แม่จ๋า ลูกคนนะ ไม่ใช่มะพร้าว เค้นเอาๆ
เข้าใจคำที่ว่า "พ่อแม่รู้เห็นทั้งนั้น อยู่ที่จะพูดหรือไม่พูด"
ใช่ๆ หนูก็ไม่สารภาพตรงๆเหมือนกัน เลิฟยูมัมม

ยังไงซะทริปนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าขาดความเข้าใจจากคุณแม่
แม่ตัดใจที่จะไม่ตามไปเที่ยวด้วย แต่...
มาส่งยันสนามบิน คือถ้าเข้าเกตไปด้วยได้ นางไม่รีรอเลยนะเอาจริง

เอาหล่ะค่ะคุณพี่ เกริ่นมาพอสมควร
ทริปนี้ออกตัวแรงๆเลยว่า รูปมาจากกล้องบ้าง มือถือบ้าง...ไม่ว่ากันนะคะ
สถานที่ก็อาจจะเคยเห็นเคยผ่านตากันมาเยอะแล้ว
ข้อมูลเชิงลึก พิกัดGPS อะไรเทือกนั้นก็ไม่มี แบบที่จิ้มในแมพแล้วเดินตามไปจอดหน้าร้านเลยอ่ะนะ...มองบนแพร๊บ

หลายท่านกำลังสาปส่งสงสัย 'ตั้งกระทู้มาเพื่ออะรายย' 'แล้วกูจะตามรอยถูกมั้ยย' 'ทำกูเสียเวลานะเนี่ย วอนแล้วไงเมิงง'

ใจเย็นก่อนนะจ๊ะพี่จ๋า

น้องเขียนสิ่งนี้ขึ้นมา ตั้งใจจริงๆว่า
1. เป็นแรงผลักดันให้ "กล้าไปเที่ยวคนเดียว" เพราะเราก็เคยกังวลใจมานาน พอๆกับ อยากลองมานานแล้วเหมือนกัน ขอกระทู้นี้เป็น 'หนึ่งเสียง' ยืนยันว่าการไปเที่ยวคนเดียวมันเด็ดสะหระตี่ขนาดไหน ไม่ต้องเขิน ไม่ต้องอาย ภาษาไม่ต้องกังวลมัน ปล่อยให้สัญชาติญาณกับGPSเป็นตัวนำทาง
2. การท่องเที่ยวแต่ละครั้งไม่ใช่แค่การเดินทางไปแล้วก็กลับ อ๋อ..เคยไปละ จบ! แต่อยากจะซึมซับความรู้สึก เหตุการณ์ ความสวยงาม ผู้คน บ้านเมืองจากมุมมองของเรา ถ่ายทอดลงในบันทึกเล่มนี้ เผื่อไว้ย้อนกลับมาดู หัวใจจะได้พองตัว เท้าติดปีกมีแรงออกเดินทางไปที่ใหม่ๆ (เรียกง่ายๆว่าสร้างขวัญและกำลังใจให้เก็บเงินได้เยอะๆว่างั้นเถอะ)
3. หากใครผ่านมาเจอ ก็หวังว่าประสบการณ์ของเราจะเป็นประโยชน์ให้กับท่านได้เล็กๆน้อยๆ
สุดท้าย 4. เค้าเห็นเพื่อนรีวิว แล้วได้พวงกุญแจ เลยเกิดกิเลสอยากได้บ้าง ล้อเล่นนน 555+

กระทู้นี้มีเจตนาดีที่จะแบ่งปัน หากมีสิ่งใดผิดพลาด ไม่ถูกจริตไม่ถูกใจหรือล่วงเกินอะไรไป
ต้องขอโทษพ่อแม่พี่น้องเอาไว้ด้วยนะจ้ะ

ปล. แวะพูดคุย พบปะกันได้ที่เพจนะจ๊ะ https://www.facebook.com/World-Wide-แวร๊บบบ-1652316305048782/
ในนามของ 'World Wide แวร๊บบบ' ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนค่าา

พร้อมกันแล้วก็... Let's go Singapore lah!!!!