สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกหลังจากสมัครพันทิปมานานมากกกกกกกกกกกกก ตอนแรกก็คิดอยู่นานว่าจะตั้งกระทู้เรื่องนี้ดีมั้ย แล้วเมื่อวันปัจฉิมที่ผ่านมาของรร.เรา เราก็คุยกับเพื่อนเรื่องนี้ เพื่อนเลยบอกให้ตั้งไปเลย เดี๋ยวจะเข้าไปอ่าน ก็เลยตัดสินใจตั้งกระทู้ แต่นี่ก็เพิ่งจะมาตั้งตอนปิดเทอม 55555 กระทู้นี้อาจจะยาวหน่อยก็ทนๆอ่านหน่อยนะคะ แหะๆ^^

เราขอสมมติชื่อนะคะ รุ่นพี่คนนั้นเป็น 'ซี' อยู่ม.4 ส่วนเพื่อนคนนั้นเป็น 'เจ' ห้องเดียวกันกับเรา เรื่องมันเริ่มตั้งแต่ตอนเราอยู่ม.1 (ตอนนี้เราอยู่ม.3กำลังจะขึ้นม.4) ตอนนั้นก็ประมาณเปิดเทอม2ม.1 เราเจอกับพี่ซีครั้งแรกก็ตอนขึ้นรถตู้คันเดียวกัน อันที่จริงเราอยู่กันคนละรถ แต่ว่าตอนนั้นรร.เรามีเรียนพิเศษชดเชยในวันเสาร์เป็นเวลาห้าอาทิตย์ รถตู้เค้าก็เลยเอาเด็กมารวมกัน เราก็เลยได้เจอกันทุกอาทิตย์เลย ตอนเจอกันก็แบบไม่ได้อะไรมากอ่ะ ตามภาษาคนไม่รู้จักกัน แต่ว่า เราก็เริ่มตะหงิดๆ เหมือนเค้าแอบมองเราบ่อยๆ รึป่าวนะ ก็ไม่รู้เหมือนกัน 5555 อาจคิดไปเองแหละ หลังจากนั้นในวันเรียนธรรมดาอ่ะ เราก็เริ่มเจอพี่เค้าในรร. เวลาจะเดินไปเรียนตึกนู้นตึกนี้ก็มักจะเจอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เหมือนกันที่พี่เค้าจะต้องเข้ามาอยู่ในสายตาเราเป็นคนแรก คือผ่านไปส่วนไหนของรรก็ตามอ่ะ มักจะเห็นพี่เค้าเดินอยู่กับกลุ่มเพื่อนเสมอ พอทีนี้แหละ ก็เลยคิดว่า "หรือกูจะชอบเค้าวะ" เพื่อนก็เริ่มรู้กันเรื่อยๆ จนเราบอกเพื่อนคนนึงว่าอยากรู้ชื่อจริงพี่เค้า มันก็บอกเดี๋ยวไปหามาให้ แล้วด้วยอะไรไม่รู้ เรากำลังจะเดินไปเข้าห้องน้ำ พี่ซีเดินมา เรานี่เลิ่กลั่กมาก แล้วก็วิ่งกลับไปหาเพื่อนที่บอกจะช่วยหาชื่อจริงอ่ะ เพื่อนมันก็เริ่มเลย ทำเป็นจะเดินผ่านพี่เค้าไป แต่สายตานี่มองตรงปกเสื้อพี่เค้าที่ปักชื่อไว้ เสร็จแล้วมันก็มาบอกชื่อจริงพี่เค้ากับเรา พอวันนึง เรียนคอม ทีชเชอร์(เราเรียนห้องสองภาษาต้องเรียนกับครูอังกฤษขอเรียกทีชเชอร์นะคะ)ก็ปล่อยให้เล่นคอมได้ เราเข้าเฟซบุ้กเลยจ้า พิมพ์หาชื่อเฟซพี่ซีทันที พิมพ์หลายแบบมาก ภาษาไทยก็แล้วอังกฤษก็แล้ว อังกฤษนี่พิมพ์หลายแบบสุด ตัวอักษรไหนบ้างที่พอจะนำหน้าแล้วถูกต้อง เอานามสกุลขึ้นก่อน ชื่อจริงขึ้นก่อน ไหนจะชื่อเล่นอีกต่างหาก สุดท้ายก็เลยเจอ เป็นชื่อจริง-นามสกุลพี่เค้า ตอนนั้นดีใจมากกกกกกกกกกก โอ้ยในที่สุดก็เจอสักที เลยขอเป็นเพื่อนเลย เจอปุ้บขอปั้บ แถมทักไปด้วยนะ จากนั้นเราก็รอพี่เค้ารับแอด รอนานมั้ยตอนนั้น ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พอพี่เค้าตอบข้อความเรากลับมานั่นแหละ ถึงรู้ แล้วก็คุยกับยาวเลยย ฟินมากกกกก คุยไปคุยมา ก็ดูเหมือนกับว่าพี่เค้าอาจจะชอบเราบ้าง จะบอกว่าเป็นคนที่มโนหนักมาก มีอะไรนิดหน่อยก็ชอบคิดไปเองแล้ว 55555 นั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไปว่า ชอบเรามั้ยอะไรแบบนั้น ก็ เราก็คุยกันไปเรื่อยๆอ่ะค่ะ จนถึงปิดเทอมจะขึ้นม.2 ตอนนั้นจำไม่ค่อยได้นะคะมัน2ปีมาแล้วอ่า(หรือ3ฟระ-*- 55ไม่แน่ใจอ่า แต่ก็ประมาณนี้แหละ) ช่วงปิดเทอมอ่ะ มันประมาณมีนา-พฤษภาใช่มะ นั่นแหละ ก็มีพี่ผญคนนึง น่ารักมากกกกก พี่ผญคนนั้น เค้าก็ไปโพสต์หน้าวอลพี่ซี โพสต์รูปหรือโพสต์อะไรเนี่ยแหละ แล้วด้วยความที่เราเป็นเด็กน้อยหัดมีความรัก 555 เราก็เลยคิดว่า อ่อออ อาจจะเป็นคนที่พี่ซีเค้าชอบก็ได้ บวกกับคิดว่า บางทีเราอาจชอบพี่ซีชั่วคราวก็ได้ อาจจะแค่เหงาเลยอยากหาคนคุย แล้วก็เจอพี่ซีพอดี เราก็ตัดสินใจว่า จะไม่ทักพี่ซีอีก ซึ่งเราก็ทำแบบนั้นตลอดปิดเทอม แต่ระหว่างปิดเทอมอ่ะ ก็เริ่มรู้สึกนะว่าเราอาจจะไม่ได้ชอบพี่เค้าจริงๆ เพราะความรู้สึกมันน้อยลง แต่ลึกๆแล้ว เรายังชอบพี่เค้าอยู่ จนผ่านมาถึงตอนใกล้จะเปิดเทอมม.2 ขุ่นพระ!!! พี่ซีทักมาาาา แชทเด้งทันที เรานี่ตาโตเลย เฮ้ยพี่ซีทักมาาา เป๋นไป๋ไหมได๋ 555555 จะบอกว่า จำประโยคแรกที่พี่แกทักมาได้แม่นเลย "แกใส่แว่นด้วยหรอ" อู้ยยยยย พีคๆ รู้ได้ยังงายยยยย ใครบอกกก 55555 ใจเต้นแรงและรัวเร็วมาก ณ วินาทีนั้น จำได้แค่นี้แหละ 555 และจากนั้นเราก็คุยกันยาว อ้อๆ พี่เค้าแกล้งเราด้วย แกล้งอะไรไม่รู้ จำได้แค่ว่ามีแกล้งด้วย แล้วพี่เค้าก็ถามอีกว่าเราดัดฟันหรอ อะไรแบบนี้ เราก็ถามกลับไปว่ารู้ได้ยังงายยยย จุดๆนั้นฟินมากกกกกก โอ้ย เค้าคือคนที่ฉันชอบบบ ฉันชอบเค้าาาา จากตอนปิดเทอมนั้นอ่ะ บอกอะไรกับตัวเองไว้ ลืมหม้ด จะเลิกชอบเรอะ เหอะๆ ไม่! กูยังชอบเค้า ชอบมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำมั้ง สุดท้ายก็คือ ชอบค่ะ ชอบมาตลอดเลยยย จากวันนั้นเราก็คุยกันมานาน จนเปิดเทอม เจอกันในรร.ก็มีแอบมองบ้าง เราอ่ะแอบมองเค้า คือเราแสดงออกหมดทุกอย่างอ่ะ เก็บอะไรไว้ไม้ค่อยมิดหรอก เพื่อนเรามันก็เริ่มล่วงรู้เรื่องนี้กันมากขึ้น จนในที่สุดสิ่งที่เราปิดบังกับพี่ซีมานานมันก็พังลงเพราะเหล่าเพื่อนๆที่พอรู้แล้วปากดี!! 5555 เราก็ไม่ได้โกรธไรมากหรอก แต่มันเขินมากๆเฉยๆ ก็เพื่อนเรามันเอาเรื่องที่เราชอบพี่เค้าไปบอกพี่เค้าหมดเลย มีการแคปที่คุยกับพี่เค้ามาให้เราดูด้วยนะ คือมันบอกไปเลยอ่ะ ประมาณว่า "พี่ๆเพื่อนหนูที่ชื่อ(เรา)มันชอบพี่อ่ะ" พี่เค้าก็ถามกลับด้วยนะว่าคนไหน คราวนี้เพื่อนผู้น่ารักก็บอกสิ่งที่แสดงตัวตนเรามากกว่านี้ นั่นก็คือ ชื่อจริง!!! ถถถถ น่ารักมากเพื่อนกูวววว ค่ะ เพื่อนเรามันบอกพี่เค้าว่าเราชอบ พี่เค้าก็ทำเป็นแบบ อ่อๆคนไหนหว่าาาาา เหมือนกับรู้อยู่แล้วอ่ะ 55555 หลังจากนั้น เราจึงตระหนักได้ว่า ความจริงพี่เค้าอาจรู้ในหลายๆเรื่องของเราแต่เค้าเลือกที่จะเงียบทำเหมือนกับว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ซึ่งความจริงพี่ซีรู้หมด เราก็ เขินอาย อายเขินสิครับรอไร โฮฮฮฮฮฮฮฮ เริ่มคิดหนักละ ตายห่า พี่แกรู้แล้วอ่ะ ทำไงดีเนี่ยย พี่เค้าจะโกรธเรามั้ย จะกลายเป็นไม่คุยกับเราเลยรึป่าว ทำยังไงดี พี่เค้าอาจไม่อยากคุยกับเราอีกเลยก็ได้ เขินก็เขิน กังวลก็กังวล จนสุดท้ายพี่เค้าก็ยังคุยกับเราเหมือนเดิม แล้วเหมือนพี่เค้าจะเอาเรื่องที่เพื่อนเราบอกพี่เค้ามาคุยกับเราด้วย ซึ่งเราก็ทำเป็นเฉยๆ แต่ในใจนี่ร้อนรน 555555555 พี่เค้าก็ไม่ได้โกรธหรือไม่คุย หรืออะไรที่ไม่ดีกับเรา พี่ซีก็ยังคงคุยกับเราเหมือนเดิม

เมื่อยมือค่ะ 5555 แต่อดทนก่อน ยังไม่จบ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ในแชทก็ยังคุย เจอกันที่รร.ก็แอบมอง แล้วก็เดินผ่านก็แอบเหล่ตามองแล้วก็ยิ้มๆให้ มีอยู่ครั้งนึง พี่เค้าบอกเราในแชทว่า "เวลาตาฉันกระทบแสงมันจะเป็นสีน้ำตาลอ่อนนะ เดี๋ยวเจอละเอาให้ดู" ประมาณนี้ เรานี่เขินเลยยยย เฮ้ย เอาจริงดิ เจอกันเนี่ยนะ คือเข้าใจป่ะ เวลาปกติ เจอกันในรร.แทบทุกวันอยู่แล้วอ่ะ แต่กลับไม่เคยทักกันเลย แค่มองแล้วก็ยิ้มให้เฉยๆ นี่อะไร บอกจะให้ดูนัยน์ตาเรอะ อื้อหืออออ ใจเริ่มเต้นแรง อันที่จริงมันก็เต้นแรงมานานแล้วแหละ55555 สุดท้ายยย ก็เจอกันเหมือนเดิม คราวนี้พี่เค้าเอาจริงวะ เรากำลังจะเดินเข้าห้องน้ำ พอดีกับที่ห้องพี่ซีนั่งรวมกันอยู่ข้างห้องน้ำพอดี พี่เค้าก็เรียกเรา ตอนแรกก็ยังไม่หัน สุดท้ายสงสัยเลยหัน เค้าเรียกเราจริงๆ ตื่นเต้น ฮึ่ยยย พี่ซีเรียกเรา เรียกเสร็จ เราหัน พี่เค้าเดินเข้ามาหา ทำทีมาถามว่า "คาบต่อไปแกเรียนอะไร" เราก็ยังคงสตั้นอยู่ มีการ "ฮะ?" กลับไปด้วยนะ พี่เค้าก็ถามเรา เราก็มองเข้าไปในตาเค้า แต่ว่าตอนนั้นมันยังไม่มีแสง ในที่ร่มอ่ะ ไม่มีแสงไง เราก็ทำได้แค่มองตาพี่เค้า ปากก็ตอบคำถาม ตาก็มองตา ใจก็เต้นแรงระรัวมาก มือเริ่มสั่น ขาเริ่มสั่น โอยยย มันทั้งเขิน ทั้งตื่นเต้น มันเป็นอาการแบบ คือเราชอบเค้าอ่ะ นี่เป็นครั้งแรกที่คุยกันโต่งๆ ไม่ใช่คุยกันผ่านตัวอักษรในโทรศัพท์ มันเขินนนนนนน บอกไม่ถูกเหมือนกัน รู้แต่ตอนนั้นฟินมาก เข้าห้องน้ำนั่งฉี่ขายังสั่นอ่ะ ถถถถถถ น้ำตาจะไหล 55555555555 คือเรื่องในรร.นี่เยอะเหมือนกันนะ เยอะมั้ง เราว่าเยอะนะ ก็เราจะเล่าไปเรื่อยๆนะคะ จำเรื่องไหนได้ก็เล่า มาๆ ต่อๆ แล้วก็ มีอยู่ครั้งนึง(ครั้งนึงอีกแล้วนาจา) เลิกเรียนแล้ว เราก็ออกไปรอรถตู้อยู่หน้ารร. หน้ารร.เรา ฝั่งตรงข้ามจะเป็นตลาดเล็กๆ ขายของกินให้เด็ก เแล้วก็จะมีรถตู้มารอรับเด็ก รถเมย์ก็มี เราก็ทำเหมือนกับทุกครั้ง เอากระเป๋าไปวางบนรถ แล้วก็เดินมาหากลุ่มเพื่อนที่มักจะมานั่งกระจุกกันอยู่หน้ารร.ทักครั้งก่อนกลับบ้าน แต่ละคนมันก็ซื้อของมากินกัน เราก็ขอมันกินบ้าง น้ำก็ขอ ขนมก็ขอ ยำก็ขอ ช่วงเวลานั้นเราไม่เคยเสียเงินซื้อของกินเองเลย ทุกอย่างที่เข้าปากเราขอเพื่อนหมด เพื่อนมันก็ให้ มันก็คงเอือมระอากัน แต่สุดท้ายก็ให้ 5555 เพื่อนเราน่าร้ากกกก สักพัก กลุ่มพี่ซีก็เดินมา เราก็มองตาม เห็นพี่ซีเดินไปซื้อของกับเพื่อน เราก็เอาบ้าง เราชวนเพื่อนคนนึงเดินไปกับเรา บอกมันว่า ให้พาไปซื้อน้ำหน่อย เรากับเพื่อนก็เดินไปซื้อน้ำ ระหว่างซื้อเพื่อนมันก็เดินกลับไปก่อน พอเราซื้อเสร็จก็ตามไปทีหลัง สิ่งที่น่าอายที่สุดอีกเรื่องในชีวิตของเราก็กำลังจะเกิดขึ้น นั่นก็คือ ระหว่างเดินกลับไปหาเพื่อนมันจะมีอยู่บริเวณนึง เป็นดิน เปียกๆ เดินไปแล้วอาจล้มได้ เนื่องจากว่ามันลื่น เหมือนเป็นโคลนอ่ะ ไม่ได้เหลวมาก แต่ก็ไม่ได้แห้ง เราก็เดินไป คือกลุ่มพี่เค้าก็ยืนกันอยู่ พี่ซีก็มองเราอยู่ เอาละเว้ยทีนี้ จะเอายังไงดี คือจะให้เดินข้ามไปมันก็ลำบาก เพราะมันเป็นบริเวณกว้างมาก พี่เค้าก็มองเราอยู่ ขาก็เริ่มสั่นอีกละ ให้ไปเดินอ้อมมันก็ไกลอีก เราอยากกลับไปหเพื่อนเร็วๆ สรุป เราก็ต้องเดินข้าวไอ่โคลนนั่นแหละ ตอนแรกว่าจะดีแล้วนะ คิดว่าจะไม่ลื่น สุดท้าย ก็ลื่นจ้า ลื่นพรึด แต่ไม่ล้ม ส้นรองเท้าเรามันหนีไม่พ้นอ่ะมันเลยลื่น เสียหมด ท่าที่อุตส่าห์รักษาไว้ พี่เค้าก็ขำ กลุ่มพี่เค้าก็ขำ เราก็ขำ ทั้งขำทั้งอาย อะไรจะขนาดนั้น ได้ยินเสียงเพื่อนพี่เค้าแซวด้วยว่า "ซี ทำอะไรน้องเค้าวะ น้องเค้าลื่นเลย" ขำหนักมาก เพื่อนพี่กับพี่เค้าก็ขำ เรากลับไปหาเพื่อนก็ยังขำอยู่ เพื่อนมันก็ถามเป็นอะไร เราก็เล่าให้มันฟังกัน 5555555 เป็นคนโก๊ะๆ ซุ่มซ่าม เด๋อๆ เสียเซลฟ์เลย 55555 แต่ก็ถือเป็นความทรงจำดีๆนะ ชอบตอนพี่แกมองเนี่ยแหละ เอ้อ มีอยู่อีก พี่ซีเค้าโกรธเรา เราก็ทักไปถาม ว่าเป็นอะไรโกรธเรื่องอะไร พี่ซีบอกว่า เรางี่เง่า ก่อนที่พี่เค้าจะตอบอ่ะ ก่อนหน้านั้นไม่ได้คุยกันเลย มีแต่เราอยู่ฝ่ายเดียวที่ทักไปถามว่าเป็นอะไร พี่เค้าก็อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง แต่ที่สำคัญเลยคือไม่ตอบเรา เป็นอาทิตย์เลยแหละ ประมาณสามอาทิตย์ได้มั้ง จนเราเจอกันในรร. พี่เค้าก็อึนใส่ ไม่มอง เดินผ่านทำเหมือนไม่เห็น สุดท้ายเราทนไม่ไหว ร้องไห้เลย 555 มันยังไงอ่ะ มันก็เสียใจนะ เราอยากรู้ว่าเราทำอะไรไม่ดี มันแย่ขนาดนั้นเลยหรอ พี่ถึงไม่คุยกับเรา อืม จนวันศุกร์ พี่ม.ปลายเรียนรด. ช่วงที่กำลังจะกลับบ้าน คือรถพี่เค้าฝากเด็กที่เรียนรด.กลับกับรถเรา ดังนั้น รถเราก็เลยต้องรับเด็กรด.จากรถพี่เค้ากลับด้วย พี่เค้าก็เรียนรด.เหมือนกัน ตอนนั้นยังโกรธอยู่นะ รร.เราเรียนรด.ในค่ายๆนึง อยู่ใกล้ๆกับรร.เราแหละ รถเราก็เข้าไปรับถึงในค่ายทหารนั้น ก็รออยู่สักพัก พี่เค้าก็เดินมากับเพื่อนที่อยู่รถเดียวกัน ที่ที่เรานั่งเป็นเบาะสองเบาะติดกัน เราก็เขยิบเข้าไปนั่งเบาะใน เพราะพี่ที่นั่งข้างเราเค้าก็เรียนรด.แต่เค้าไม่ได้กลับกับรถ เราเลยเขยิบเข้าไปนั่งแทน ดังนั้น ที่ที่เรานั่งก็เลยว่าง พอพี่ซีเดินมา พี่เค้าก็ได้มานั่งข้างเรา เรานั่งเบาะใน พี่เค้าก็นั่งเบาะเรา โอ้ยยยย อกจะแตก อะไรกันเนี่ย เป็นครั้งแรกอีกเหมือนกันที่ได้อยู่ใกล้กันขนาดนี้ ถามว่ารู้สึกดีมั้ย ก็ตอบเลยว่ามากกกกกกกกกกกกก แต่คือเรากับพี่เค้าอยู่ในโหมดที่ยังไม่สามารถมองหน้าหรือยิ้มให้กันได้ไง ก็ได้แต่นั่งนิ่งๆไปตลอดทางแหละ อยากจะหันไปมองนะ แต่ถ้าหันไปแล้วจะเป็นยังไงอ่ะ ตัวเกร็งด้วยที่แน่ๆ นั่งเกร็งอยู่อย่างนั้น หูก็ใส่หูฟังฟังเพลงเงียบๆ


ขอหยุดไว้แค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวไว้มาต่อใหม่ ที่พิมพ์มานี้หลายคนอาจงง ทำไมมีแต่พี่ซีล่ะ เจไปไหน? คือเรื่องของเรากับพี่ซีเนี่ยเป็นเรื่องที่มีมาก่อนเจจะเข้ามา2ปีกว่าๆ ช่วงต้นๆเรื่องเกี่ยวกับพี่ซีอาจเยอะหน่อยนะค้าาาา รอหน่อยเนอะ^^
-----------------------------------------------