การที่เรียนได้เกรดน้อย มันน่าผิดหวังมากเลยหรอ??

ตอนที่ยังเด็กไม่รู้ว่าตัวเองเรียนเก่งไหม แต่พอโตมาม.3ม.4แม่ก็ชอบเปรียบเทียบว่าสมัยเด็กเรียนเก่งกว่าพี่ แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้ (ตอนนี้พี่กำลังจะจบวิศวะเคมี) ช่วงม.ปลายเกรดก็เลี้ยดินมาก 2.3 ตอนจบม.6 ได้2.9 แม่ก็ไม่ได้ภูมิใจไรหรอก ยิ่งตอนช่วงสมัครสอบเข้ามหาลัย ยิ่งผิดหวังในตัวเราชัดเจน เพราะเราไปสอบไรก็ติดบ้าง ไม่เอาบ้าง ไม่ติดบ้าง เหตุผลที่ไม่เอาเพราะแม่ไม่ให้เรียน ไม่ติดเพราะไปสอบในสิ่งที่ไม่ได้อยากเรียนแต่แม่อยากให้เรียน จนสุดท้ายยื่นยันจะรอแอดฯ แต่ก็ต้องตัดจากมอในกรุงเทพที่ไปติดมา แม่ก็เหมือนมาให้กำลังใจเรา เพราะพี่กดดัน ว่าอยากให้ลงไปเรียนในกรุงเทพ แม่บอกว่าแล้วแต่เรา ตัดสินใจยังไงก็ได้ ตอนนั้นยอมรับว่ารู้สึกดีที่สุดในการเรียนมา เหมือนแม่ให้เราเลือกในสิ่งที่เราต้องการจริงๆ มันดูไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร แต่สำหรับเรามันดีที่สุด เราเลยตัดสินใจแอดฯ ช่วงรอผลแม่ได้กดดันไรเรา แต่เราก็ยังช่วบงานที่บ้านเหมือนเดิม จนคิดว่าถ้าเราไปเรียนแล้วใครจะอยู่ช่วยแม่ เพราะแม่เป็นคนพูดง่ายๆก้คือเรื่องมาก แต่ในบ้างเรื่องแหละ คนที่ทนเป็นลูกมือแม่ได้ดีก็มีแค่ลูกตัวเอง และก็เป็นพี่ที่ได้ที่หนึ่ง เพราะเขาไม่ชอบเถียงให้ได้ความ ส่วนเราชอบถาม แล้วแย้งตลอดแต่เราไม่ได้จะแย้งทำไมแค่อยากรู้ แล้วเป็นผญที่ไม่ได้มารยาทดี กับคนในครอบครัว ไม่รู้เป็นเพราะอะไร พอวันผลแอดฯประกาศ เรานั่งลุ้นตั้งแต่เวลาแรก แต่ก็เข้าไม่ได้ จนไม่มีจิตใจจะทำงาน แม่ก็ไม่ได้ว่า แต่พอตกเย็นมา เราดูได้ ควรรู้สึกมันดี ไม่รู้จะว่ายังไง เรายอมเดินไปตลาด ทั้งๆที่ไม่ต้องไปก็ได้เพราะไม่ได้มีของให้ต้องซื้อ หรือรอให้แม่กลับมา แต่เรายอมเดินไป ทั้งสั่นทั้งตื่นเต้เพื่อไปบอกแม่ ว่าเราติดแล้วนะ ตอนแรกแม่ก็ดีใจ ผ่านไปได้5นาที แม่ก็บ่นว่าทำไมไม่ติดมอกับพี่ เราลงมอเดียวกับพี่ไว้อันดับสุดท้ายเพราะคะแนนมันถึง แต่ที่เราติดคืออันดับแรก ที่คะแนนมันเวี่ยง เราก็รู้สึกนอยด์ๆนิดๆ แต่ก็ผ่านมาได้ ช่วงแรกที่มาเรียน แม่ก็มาหาบ่อย แล้วก็บอกแต่ให้ทำคะแนนดีๆแล้วไปเรียนอย่างอื่นที่ไม่ใช่คณะที่เรียน แต่เราก็บอกว่าได้อยู่หรอกแม่ ไม่น่ามีปัญหาอะไร แต่พอกำลังจะไฟนอล เราเริ่มมีปัญหากับเพื่อนที่สาขา แต่วิชาที่เราไม่สามารถเข้าใจมันได้ เราก็บอกแม่ตรงๆทุกเรื่อง แม่ก็รับฟัง จนเพราะถึงช่วงสมัครสอบแกทแพทรอบสองนี้ เราก็ไปสมัครแล้วบอกแม่ แม่ก็ได้ ช่วงแรกๆแหละ พอเรื่องนี้พี่รู้ แม่ก็ไม่ได้พูดไรอีก จนเทอมสองเกรดมันก็พึ่งออกคบ แล้วมันถึงแค่2 แม่รู้ ทุกอย่างแย่ พังลงมาเหมือนตึกที่เก่าและไร้ค่า ความรู้สึกเราสับสน เราออกไม่ได้ เราต้องเรียนไปด้วยและต้องรักษา แต่ถ้าไปที่อื่นได้ก็ต้องมาดูกันอีกว่าจะให้ไปไหม
ที่ตอนนี้คือจะมีใครบนประเทศไทย ที่อายุเท่ากัน แล้วมีปัญหาเดียวกันบ้าง มันจะมีคนจน แล้วยังเรียนโง่ ครอบครัวก็ไม่ได้ตามใจ มีแต่จะบังคับ แบบเราอีกไหม ???