โสดมา5-6ปีแล้วค่ะ มีแฟนคนสุดท้ายก็ตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย จำได้ว่าคนสุดท้ายนี้เฮิร์ตมากค่ะเพราะเราตั้งความหวังและอนาคตไว้พอสมควร ซึ่งการเลิกกันครั้งนั้นก็ทำให้เราเบลออยู่นานเลยทีเดียวได้แต่คิดว่าไม่มีแฟนเราจะทำอย่างไร คนไม่มีแฟนเค้าใช้ชีวิตแบบไหน ถึงขนาดนี้เลยแหละค่ะ ก็มีเพื่อนที่คอยให้กำลังใจ ระหว่างนั้นก็ยังคงโหยหาความรักค่ะ มีคนคุยบ้างเรื่อยๆส่วนมากก็จะผิดหวังค่ะ เราไม่ใช่สำหรับเค้า เคยโดนหลอกก็มีค่ะไปคุยกับคนที่มีแฟนแล้วกว่าจะมารู้ก็ตอนที่เลิกติดต่อกันไปแล้ว เห็นจากfacebook ซึ่งผลจากการผิดหวังแต่ละครั้งแม้จะยังไม่ได้คบกันก็ทำให้เราเสียใจอยู่ดีค่ะ แล้วความมั่นใจของเราก็เริ่มลดลง ไม่ชอบตัวเองเวลาอกหักค่ะมันทุกข์ ก็เริ่มพิจารณาตัวเองค่ะทบทวนตัวเองว่าจริงๆเรามีข้อเสียตรงไหนบ้าง ก็ค่อยๆปรับความคิดทัศนคติบางอย่างไป เริ่มมีกิจกรรมที่ทำให้เราได้อยู่กับตัวเอง จนเราไม่รู้สึกเหงา กลายเป็นชอบอยู่คนเดียวค่ะ มีโลกส่วนตัว เวลาเห็นเพื่อนเห็นคนรอบข้างอกหักเราจะสงสารค่ะเพราะเราเข้าใจดีว่ามันทุกข์เหลือเกินแล้วก็รู้สึกว่ามันก็ดีนะที่เราเป็นโสด จะได้ไม่ต้องเสียใจ
แต่ก็นั่นแหละค่ะเวลาล่วงเลยผ่านมา จขกทก็รู้ตัวดีค่ะว่าสุดท้ายแล้วเราก็ต้องการใครซักคนค่ะ แต่ก็ไม่ได้ไปโหยหาค่ะคิดว่าเวลาเหมาะสมมันก็คงจะมา จนจขกทได้เจอผู้ชายคนนึงค่ะแรกๆที่ได้คุยจขกทไม่ได้คิดค่ะว่าจะต้องมาเป็นแฟนนะ แค่คุยปกติค่ะพอซักพักเค้าก็เริ่มมีทีท่าเหมือนจีบแต่เราก็ยังไม่อะไรมากค่ะเพราะคิดว่าเราโสดมาถึงตรงนี้แล้วถ้าจะมีก็ต้องให้ใช่จริงๆค่ะ เลยบอกเค้าไปเนิ่นๆว่าเราก็คุยแบบนี้ไปก่อนแต่ถ้าเค้าเจอใครที่เค้าโอเคเรายินดีที่จะเลิกคุยกัน เพราะเราก็ไม่อยากให้ใครมาเสียเวลาค่ะ
แต่พอมาถึงเวลานี้ค่ะจขกทเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชอบเค้าค่ะพอเริ่มชอบก็เริ่มรู้สึกถึงข้อจำกัดในการจะคบกันด้วยระยะทางค่ะ และเริ่มรู้สึกไม่มีความสุข ไม่มีความสุขที่ต้องคอยรอว่าเค้าจะทักเราตอนไหน แล้วเวลาที่เค้าทักมาก็จะดีใจค่ะ แต่พอเห็นตัวเองดีใจก็จะรู้สึกได้ว่าทำไมเราต้องเอาความสุขไปผูกติดกับเค้า
แล้วจขกทเป็นคนคิดมากหรือมีเซ้นส์ก็ไม่แน่ใจเริ่มรู้สึกได้ค่ะว่าฝ่ายนั้นเค้าเริ่มห่างกับเรา ก็ยิ่งทำให้เรากลัวค่ะว่าจะเสียใจแบบเดิมๆก็เริ่มพยายามจะห่างออกมา ทั้งๆที่เราก็แอบคิดค่ะว่าเราคิดไปเองหรือเปล่าว่าเค้าพยายามออกห่างจากเรา
จนตอนนี้จากที่ก่อนหน้านี้ชีวิตราบเรียบมาตลอดค่ะแต่พอมีคนนี้เข้ามามันก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจก็จริงแต่ทำไมเรารู้สึกไม่มีความสุขเลยคะ จนทำให้เราคิดค่ะว่าเราไม่เหมาะกับการมีความรักหรือเปล่า ซึ่งไม่อยากเป็นแบบนั้นเลยค่ะ แล้วพาให้เราเครียดค่ะ คิดไปต่างๆนาๆ แล้วก็รู้สึกมีความทุกข์ค่ะ ทุกข์กลัวจะเสียใจ ทุกข์ว่าทำไมเราต้องรู้สึกแบบนี้ แล้วคนต่อๆไปเราจะเป็นแบบนี้อีกมั้ย
เรากลัวการมีความรักหรือเปล่าคะ แล้วเราควรจะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรดีคะ
รู้สึกว่าตัวเองกลัวการมีความรัก จะจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี
แต่ก็นั่นแหละค่ะเวลาล่วงเลยผ่านมา จขกทก็รู้ตัวดีค่ะว่าสุดท้ายแล้วเราก็ต้องการใครซักคนค่ะ แต่ก็ไม่ได้ไปโหยหาค่ะคิดว่าเวลาเหมาะสมมันก็คงจะมา จนจขกทได้เจอผู้ชายคนนึงค่ะแรกๆที่ได้คุยจขกทไม่ได้คิดค่ะว่าจะต้องมาเป็นแฟนนะ แค่คุยปกติค่ะพอซักพักเค้าก็เริ่มมีทีท่าเหมือนจีบแต่เราก็ยังไม่อะไรมากค่ะเพราะคิดว่าเราโสดมาถึงตรงนี้แล้วถ้าจะมีก็ต้องให้ใช่จริงๆค่ะ เลยบอกเค้าไปเนิ่นๆว่าเราก็คุยแบบนี้ไปก่อนแต่ถ้าเค้าเจอใครที่เค้าโอเคเรายินดีที่จะเลิกคุยกัน เพราะเราก็ไม่อยากให้ใครมาเสียเวลาค่ะ
แต่พอมาถึงเวลานี้ค่ะจขกทเริ่มรู้สึกว่าตัวเองชอบเค้าค่ะพอเริ่มชอบก็เริ่มรู้สึกถึงข้อจำกัดในการจะคบกันด้วยระยะทางค่ะ และเริ่มรู้สึกไม่มีความสุข ไม่มีความสุขที่ต้องคอยรอว่าเค้าจะทักเราตอนไหน แล้วเวลาที่เค้าทักมาก็จะดีใจค่ะ แต่พอเห็นตัวเองดีใจก็จะรู้สึกได้ว่าทำไมเราต้องเอาความสุขไปผูกติดกับเค้า
แล้วจขกทเป็นคนคิดมากหรือมีเซ้นส์ก็ไม่แน่ใจเริ่มรู้สึกได้ค่ะว่าฝ่ายนั้นเค้าเริ่มห่างกับเรา ก็ยิ่งทำให้เรากลัวค่ะว่าจะเสียใจแบบเดิมๆก็เริ่มพยายามจะห่างออกมา ทั้งๆที่เราก็แอบคิดค่ะว่าเราคิดไปเองหรือเปล่าว่าเค้าพยายามออกห่างจากเรา
จนตอนนี้จากที่ก่อนหน้านี้ชีวิตราบเรียบมาตลอดค่ะแต่พอมีคนนี้เข้ามามันก็รู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจก็จริงแต่ทำไมเรารู้สึกไม่มีความสุขเลยคะ จนทำให้เราคิดค่ะว่าเราไม่เหมาะกับการมีความรักหรือเปล่า ซึ่งไม่อยากเป็นแบบนั้นเลยค่ะ แล้วพาให้เราเครียดค่ะ คิดไปต่างๆนาๆ แล้วก็รู้สึกมีความทุกข์ค่ะ ทุกข์กลัวจะเสียใจ ทุกข์ว่าทำไมเราต้องรู้สึกแบบนี้ แล้วคนต่อๆไปเราจะเป็นแบบนี้อีกมั้ย
เรากลัวการมีความรักหรือเปล่าคะ แล้วเราควรจะจัดการกับความรู้สึกแบบนี้อย่างไรดีคะ