ทุกวันนี้ยังมีความคาใจฉันว่าฉันทำ"ถูก"หรือ"ผิด"
ฉันมีสามีและเราเริ่มจากการคบหาตั้งแต่เรียนปวส2จนเรียนจบมาทำงานที่กรุงเทพเริ่มจากไม่มีอะไรทั้งสองฝ่ายร่วมทุกข์และสุขร่วมกัน
เขาเป็นคนดีของฉันและฉันก้อเป็นคนดีของเขา. แต่เขาจะมีนิสัยคือบชอบกินเหล้าและติดเพื่อนมากแต่ฉันก้อไม่คิดอะไรเนื่องจาก
เลิกงานแล้วเขาก้อกินไม่กระทบอะไรกับรายรับในครอบครัวจนเรามีลูก2คนเ แต่ให้แม่ที่ต่างจังหวัดเลี้ยงดู
และต่อมาเขาได้ลาออกจากงานประจำมาขับวินมอไซด์
เริ่มแรกรายได้ดีนะ ขับทั้งกลางวันและกลางคืนวันละอย่างน้อย800บาทก็ดีนะแต่สิ่งที่ตามมาต่อมาคือเริ่มกินเหล้ามากขึ้น
ไม่ขับวินแต่กินเหล้าไม่มีรายได้ ติดเพื่อนส่วนฉันทำงานปกติกลับมาถึงบ้าน19:00ทุกวันโดยไม่รู้ว่าสามี
ไม่คอยขับวินกินแต่เหล้าภาระทุกอย่างตกที่ฉันไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟค่าเลี้ยงลูกค่างวดรถ
เริ่มทะเลาะเริ่มตามด่าในวงเหล้า และฉันเริ่มเหนื่อยหน่ายและเริ่มท้อหลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าหนักมากรับไม่ได้
ฉันหนีมาอยู่บ้านเพื่อนเขาก้อมาตามฉันและขอโทษจะไม่ทำอีกฉันให้อภัยและก้อเป็นแบบนี้อยู่3ปี
ระยะหลังๆเขาเริ่มออกจากบ้าน6โมงเข้าบ้านตี2-3ไม่เห็นหน้ากันเลยพอมีปัญหาภาระหนี้สิน
จะคุยกับเขาตอนเขากลับเข้าบ้านตี2-3เขาบอกว่าดึกอย่ามาชวนทะเลาะ บางครั้งฉันนั่งร้องไห้คนเดียว
ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงฉันกับปัญหามากมายพร้อมกับคำถามว่า. จะอดทนต่อไป หรือพอแค่นี้
คำตอบที่ได้คือสงสารลูกสู้และอดทนต่อไป
และต่อมาลูกปิดเทอมฉันรับลูกมาอยู่ด้วยเพื่อคิดว่าเขาจะดีขึ้นเวลาว่างจะได้ไม่ไปกินเหล้าและติดเพื่อน
จะดูแลลูก. แต่ไม่เลยเหมือนเดิมไม่ปรับปรุงไม่ดูแลไม่เอาใจใส่ลูกและครอบครัวกลับดึกเหมือนเดิม
ไม่เคยกินข้าวกับลูกกับเมีย ซ้ำหนักขอแยกห้องนอนกับฉัน
เขายังเป็นเดิมไม้กลับบ้าน ตี2-3ทุกวันไม่มีรายได้เข้าบ้านหนำซ้ำแบบเอาเสื้อวินมอไซด์ไปจำนำ
70,000บาทโดยที่ฉันไม่รู้และไม่เห็นเงินแม้แต่บาทเดียวไปยืมเงินดอกรายวันีกเยอะแยะ
ฉันไม่รู้เขา้อาเงินไปทำอะไรเพราะภาระหนี้สินทั้งหมดยังคงเป็นฉันรับผิดชอบคนเดียว
ฉันบอกตัวเองว่าพอและขอโทษลูกว่าฉันไม่ไหว
ที่จะอดทนต่อไปอีกแล้ว ฉันจึงส่งลูกกลับต่างจังหวัดและฉันก้อออกจากเขามาโดยไม่ได้บอกลาเขาเลย
แม้แต่คำเดียว 15ปีที่อยู่ด้วยกันมา มันจบแล้ว
ฉันไม่มีคำอื่นที่จะบอกกับเขานอกจากคำว่า. ความอดทนของฉันมันหมดครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่มีเหลืออีกแล้ว
เขาไม่ได้ตามง้อฉันเหมือนที่ผ่านมาเพียงแต่โทรหาและบอกให้กลับไปหาเขาส่วนถ้าให้เลิกกินเหล้าเขาทำไม่ได้
หรอก
ฉันจึงตัดสินใจเด็ดขาดว่าจบ.....ศพที
โดยปัจจุบันกัอ11เดือนละที่ฉันเลี้ยงลูก2คนเพียงลำพังเขาไม่เคยส่งเสียแม้แต่บาทเดียว
ส่วนเขาก้อมีเมียใหม่ บางครุ้งก้อโทรมาขอคืนดีกับฉันแต่ฉันไม่กลับไปหาเขาอีกหรอก
ฉันทำถูกหรือผิด
ผิดหมั้ยที่ฉันเลือกที่จะเป็นคนเดินออกมา
ฉันมีสามีและเราเริ่มจากการคบหาตั้งแต่เรียนปวส2จนเรียนจบมาทำงานที่กรุงเทพเริ่มจากไม่มีอะไรทั้งสองฝ่ายร่วมทุกข์และสุขร่วมกัน
เขาเป็นคนดีของฉันและฉันก้อเป็นคนดีของเขา. แต่เขาจะมีนิสัยคือบชอบกินเหล้าและติดเพื่อนมากแต่ฉันก้อไม่คิดอะไรเนื่องจาก
เลิกงานแล้วเขาก้อกินไม่กระทบอะไรกับรายรับในครอบครัวจนเรามีลูก2คนเ แต่ให้แม่ที่ต่างจังหวัดเลี้ยงดู
และต่อมาเขาได้ลาออกจากงานประจำมาขับวินมอไซด์
เริ่มแรกรายได้ดีนะ ขับทั้งกลางวันและกลางคืนวันละอย่างน้อย800บาทก็ดีนะแต่สิ่งที่ตามมาต่อมาคือเริ่มกินเหล้ามากขึ้น
ไม่ขับวินแต่กินเหล้าไม่มีรายได้ ติดเพื่อนส่วนฉันทำงานปกติกลับมาถึงบ้าน19:00ทุกวันโดยไม่รู้ว่าสามี
ไม่คอยขับวินกินแต่เหล้าภาระทุกอย่างตกที่ฉันไม่ว่าจะเป็นค่าเช่าบ้านค่าน้ำค่าไฟค่าเลี้ยงลูกค่างวดรถ
เริ่มทะเลาะเริ่มตามด่าในวงเหล้า และฉันเริ่มเหนื่อยหน่ายและเริ่มท้อหลายครั้งที่ฉันรู้สึกว่าหนักมากรับไม่ได้
ฉันหนีมาอยู่บ้านเพื่อนเขาก้อมาตามฉันและขอโทษจะไม่ทำอีกฉันให้อภัยและก้อเป็นแบบนี้อยู่3ปี
ระยะหลังๆเขาเริ่มออกจากบ้าน6โมงเข้าบ้านตี2-3ไม่เห็นหน้ากันเลยพอมีปัญหาภาระหนี้สิน
จะคุยกับเขาตอนเขากลับเข้าบ้านตี2-3เขาบอกว่าดึกอย่ามาชวนทะเลาะ บางครั้งฉันนั่งร้องไห้คนเดียว
ในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงฉันกับปัญหามากมายพร้อมกับคำถามว่า. จะอดทนต่อไป หรือพอแค่นี้
คำตอบที่ได้คือสงสารลูกสู้และอดทนต่อไป
และต่อมาลูกปิดเทอมฉันรับลูกมาอยู่ด้วยเพื่อคิดว่าเขาจะดีขึ้นเวลาว่างจะได้ไม่ไปกินเหล้าและติดเพื่อน
จะดูแลลูก. แต่ไม่เลยเหมือนเดิมไม่ปรับปรุงไม่ดูแลไม่เอาใจใส่ลูกและครอบครัวกลับดึกเหมือนเดิม
ไม่เคยกินข้าวกับลูกกับเมีย ซ้ำหนักขอแยกห้องนอนกับฉัน
เขายังเป็นเดิมไม้กลับบ้าน ตี2-3ทุกวันไม่มีรายได้เข้าบ้านหนำซ้ำแบบเอาเสื้อวินมอไซด์ไปจำนำ
70,000บาทโดยที่ฉันไม่รู้และไม่เห็นเงินแม้แต่บาทเดียวไปยืมเงินดอกรายวันีกเยอะแยะ
ฉันไม่รู้เขา้อาเงินไปทำอะไรเพราะภาระหนี้สินทั้งหมดยังคงเป็นฉันรับผิดชอบคนเดียว
ฉันบอกตัวเองว่าพอและขอโทษลูกว่าฉันไม่ไหว
ที่จะอดทนต่อไปอีกแล้ว ฉันจึงส่งลูกกลับต่างจังหวัดและฉันก้อออกจากเขามาโดยไม่ได้บอกลาเขาเลย
แม้แต่คำเดียว 15ปีที่อยู่ด้วยกันมา มันจบแล้ว
ฉันไม่มีคำอื่นที่จะบอกกับเขานอกจากคำว่า. ความอดทนของฉันมันหมดครั้งแล้วครั้งเล่าจนไม่มีเหลืออีกแล้ว
เขาไม่ได้ตามง้อฉันเหมือนที่ผ่านมาเพียงแต่โทรหาและบอกให้กลับไปหาเขาส่วนถ้าให้เลิกกินเหล้าเขาทำไม่ได้
หรอก
ฉันจึงตัดสินใจเด็ดขาดว่าจบ.....ศพที
โดยปัจจุบันกัอ11เดือนละที่ฉันเลี้ยงลูก2คนเพียงลำพังเขาไม่เคยส่งเสียแม้แต่บาทเดียว
ส่วนเขาก้อมีเมียใหม่ บางครุ้งก้อโทรมาขอคืนดีกับฉันแต่ฉันไม่กลับไปหาเขาอีกหรอก
ฉันทำถูกหรือผิด