กับรักนี้ไม่รูจะเดินต่อหรือหยุดดี

สวัสดีครับเข้าตั้งกระทู้นี้เป็นกระทู้แรกผิดพลาดยังไงต้องขออภัยด้วยครับ
ผมมาอ่านบทความ โน้น นี่ นั่นในนี้ก็นานเเล้ว จนตอนนี้ผมได้เจอปัญหากับตัวเองเรื่องความรัก
เมื่อก่อนเคยสงสัยว่า เฮ้ย! แค่อกหักมันต้องถึงกับฆ่าตัวตายเลยหรอวะ แต่พอมาเจอกับตัวเอง คุณพระ !
แทบกระอัก พล่ามมาเยอะละผมเขาเรื่องเลยเเล้วกันนะครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ผม กับ แฟน คบกันมานานมาก ตั้งแต่ ม.ต้น จนทุกวันนี้โตทำงานกันหมดละ
ตอนแรกๆนี่ขอบอกเลย ผมนี่มากกกกก มีเล็กมีน้อย ยิ๊บย่อย แต่สุดท้ายคนที่ผมเลือกก็คือ
แฟนผมคนเดียว ยิ่งโตขึ้นๆ ความคิดนี้ยิ่งชัดเจน ว่า"คนนี้แหละแม่ของลูก คู่ชีวิต" จนถึงขั้น
ผมเริ่มวางแผนเก็บเงินเพื่อที่จะเอาไว้ขอเธอแต่งงาน พยามทำตัวให้ดีให้เธอภูมิใจ ใส่ใจ ทุ่มเท่
แต่แล้ว อยู่ๆ ก็เริ่มมีสิ่งที่ผิดปกติเกิดขึ้น จากแต่ก่อนโทรติดตลอดเริ่มโทรไม่ติด กลับดึกบ่อยขึ้น
อ้างว่าประชุมบ้าง ไปกินข้าวกับเพื่อนบ้าง เราก็ใว้ใจ ให้อิสระ (แต่ลึกๆ รู้สึกเเล้ว) เป็นมาบ่อยขึ้นๆ
เริ่มไม่ให้ไปบ้าน นอนเร็วขึ้นบ่นว่าเหนื่อย โทรไม่ติดเลยทีนี้เขาอ้างว่าโทรศัพท์ไม่ค่อยดี
แต่เราก็แปลกใจนะว่าทำไมคนอื่นโทรติด เราก็คิดปลอบตัวเองว่าไม่มีอะไรหรอก เชื่อใจไว้สิ แล้ววันนั้นก็มาถึง.....
วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ เราไลน์คุยกันอย่างเดียว ครั้งที่เธอไลน์มาครั้งสุดท้ายคือประมาณ 4 โมงเย็น
บอกว่าขอนอนก่อนนะ เราก็ตอบไปว่า โอเคร นอนเถอะพักผ่อนนะ เดี๋ยวก็จะไปวิ่งเหมือนกัน
ตกห้าโมงผมก็ออกไปวิ่ง ให้หัวก็คิดไปว่า เห้ยทำไม่คนอื่นเขาโทรติดว่ะ แล้วทีกูทำไมไม่ติด
คิดได้แบบนั้นก็เริ่มมั่นใจละว่า ไอ้โทรศัพท์เนี่ยมันต้องมีบล๊อกเบอร์หรืออะไรสักอย่างแน่
รออะไรล่ะเทสสิครับ คว้าโทรศัพท์มาดูก่อนเลยว่าของเรามีมั๊ย ปรากฏว่าเห้ย! มีวะ
มันขึ้นว่า "ปฏิเสธเบอร์โทรเข้าโดยอัตโนมัติ" เชี้ย...! ใช่แน่ๆ ใจนี่หวิวเลย  เเล้วกู
มองเวลาจะทุ่มอยู่ละ ยังไม่มีการไลน์มา ใจที่มันเต้นแรงอยู่เเล้วจากการวิ่ง คูณสองเลยทีนี้
ใจร้อนรนมาก รีบกลับบ้านเลยพอถึงบ้านปุ้บ ก็ขอยืมโทรศัพท์ยายโทรเลย สัส!! ติด เอ็ย
ปากสั่น มือสั่น แค่ไปวิ่งแรงก็หมดละ เจอแบบนี้ยิ่งขาสั่นเข้าไปใหญ่ สิ่งที่ผมรอก็มาถึง ตึ๊ด.......
ฮัลโหลว่าไงจ๊ะยาย ผมสวนเลย
ผม : อยู่ไหนทำไมคราวนี้โทรติด
แฟน : ไม่รู้สิก็โทรศัพท์มันไม่ค่อยดี
ผม : ไม่ใช่ล่ะเราเช็คมาละมันคือการ "ปฏิเสธเบอร์โทรเข้าโดยอัตโนมัติ"
แฟน : ........ เออตอนนี้อยู่ขางนอกยังไม่สะดวกคุย ...ตุ๊ด....ตุ๊ด....ตุ๊ด
หมดแรงเลยครับน้ำตาจะไหล สักพักมีไลน์เด้งมา "ตอนนี้ไม่สะดวกเดี๋ยวค่อยคุย" เดี๋ยวหรอ
เดี๋ยวคือไร กูไม่เดี๋ยวล่ะ คิดได้คว้ากุญแจรถบิดไปบ้านเขาเลย ถึงปั๊บก็เจอแม่เขา พอแม่เข้าเห็นเรา
คำถามแรกที่ออกมาเลยคือ
แม่แฟน : อ่าวทำไมมาคนเดียวเเล้วแฟนละ
ผม: ผมก็ไม่รู้ครับแม่ ผมก็มารอฟังเหมือนกัน
แม่แฟน : ไหนว่ามันไปบ้านเรานี่บอกพี่เรากลับมาเลยทำอะไรกินกัน
ผม : เปล่าเลยครับ
คือ ตอนนี้ทุกอารมณ์เกิดขึนมาแบบพร้มกัน ทั้ง เสียใจ ผิดหวัง โกรธ โมโห หึง สงสัย
จนแน่หน้าอกไปหมดหายใจไม่ทั่วท้องจะอ้วก พอแม่แฟนรู้ก็โทรตามคุนกันอยู่สักพัก ตอนนั้น
ผมไม่ได้ยินไม่ได้ฟังเลยว่าเขาคุยอะไรกัน หูมันอื้อไปหมดจนแม่แฟนวางสายไปแล้วเขาก็โทรเข้าเครื่องผม...
ผม : ว่าไงสะดวกคุยเเล้วหรอ
แฟน : ทำม่ะ! ไปที่บ้านทำไม ทำให้แม่เขาเป็นห่วงทำไม
ผม : ก็แค่อยากรู้ความจริงไง
แฟน : แล้วจะไปทำไม กลับไปก่อนป่ะเดี๋ยวค่อยคุย
ผม : เเล้วนี่อยู่ไหน
แฟน : แล้วจะถามอะไรตอนนี้
ผม : ก็ตอบหน่อยสิ
แฟน : เออ..!! ก็อยู่กับคนอื่นไง คบมานานแล้วด้วย %$#%@^^%$#&##
จำไม่ได้เเล้วครับวิ้ง...........รู้ตัวอีกทีก็วางสายไปซะเล้วจำได้แค่ความรู้สึกในน้ำเสียงที่แบบไม่แคร์กัน
ผมขึ้นคร่อมมอไซได้แม่ก็ถามว่าไปไหนลูกแฟนว่าไงบ้าง ผมตอบแบบสะอื้นๆไปว่า พูดไม่ออกครับแม่
เเล้วผมก็ขับออกไป ๆ ๆ ไม่มีจุดหมายละทีนี้พอมองถนนก็จำได้ว่าทางเส้นนี้ผ่านบ้านเพื่อนนี่หว่า
เลยไปปรับทุกษ์กะเพื่อนเลยมันทำหมูย่างอยู่กะเพื่อนอีกคนพอดี อยากร้องไห้ก็ร้องไม่ออก คุยไม่ออก
ได้แต่เหม่อฟังมันคุยกันมั่ง มองไปไหนๆมั่งก็ไม่รู้ เอ๋อ- ! แต่พอมีโทรศัพท์เข้ามาสายนึงผมรับฮัลโหล
"ว่าไงลูกมากินข้าวกับแม่มั๊ย" ผมนี่ลุกเลยครับ เดินไปหน้าบ้าน ปล่อยโหชุดใหญ่เลยฮ่ะความอัดแน่นของ
ความรู้สึกมันถูกปล่อยออกมาแบบอัตโนมัติแค่ได้ยินเสียงแม่ พูดไม่รู้เรื่อง ไม่เป็นคำแต่แม่ก็พอจะจับใจความได้
แม่ก็บอกใจเย็นๆ ปลอบเรา บอกถ้าเมาอย่ากลับบ้านนะลูกแม่รักหนูนะพอวางสายไป เราก็กะกินให้เมาไปเลย
หลับๆ ไปซะ พรุ่งนี้ค่อยว่างัน สรุป-ไม่ลง กระอักกระอ่วน จนงานเลิกแยกย้ายกลับบ้าน รอจนวันรุ่งขึ้น
ฟื้นขึ้นมา แม่ก็มาปลอบบอกว่าเมื่อวานเขาโทรมาหาถามหาลูก (เมื่อคืนผมตั้งปฏิเสธเบอร์โทรเข้าโดยอัตโนมัติไว้)
ผมทำไจอยู่สักพัก ก็ไลน์กลับไป.....
ผม : เมื่อวานโทรมามีอะไรรึปล่าว
แฟน : ไม่มีละค่ะ
หายไปสักพัก..
แฟน : ขอโทษนะ
ผม : อยากรู้แค่หลอกกันทำไม (แล้วผมก็ส่งภาพที่เขาเคยพิมพ์บอกกับผมก่อนวันเกิดเรื่องไป
                                          เธอพิมพ์ว่า ก็ไม่คิดว่าจะรักใครได้อีกละชีวิตนี้)
ผม : แล้วนี้มันคืออะไร
แฟน :ชั้นก็ไม่อยากเสียเทอไปเหมือนกัน
เเล้วเราก็คุยกันยาวเลยครับคุยไปเรื่อยๆ ผมก็ระบายความผิดหวังความเสียใจคำถามทั้งหมดทีมี "ทำไม ทำไม ทำไม
ฉันผิดอะไรทำไมทำกันแบบนี้ ฉันรักเธอคนเดียว ทุ่มเท่ให้เธอ อยากให้เธอมีความสุข" คำพูดมากมายออกจากใจ
ผ่านนิ้วสู่แป้นพิมพ์ ความรู้สึกตอนนั้นเสี้ยใจมาก (บางคนอาจคิดว่า แทบจะขาดใจ เว่อไรป่าวขาดใจเนี่ยนะ ไม่ว่าครับ
ผมเองก็เคยคิดแบบนั้นจนมันเกิดขึ้นกับผม) ปวดที่หัวใจสุดๆ ยิ่งผมได้ข่าวมาว่าผู้ชายคนรวย ขับมินิคูเปอร์ กำลังใจ
ร่วงไปอยู่ที่ตีนเลยครับ เออกูมันจนไม่มีเหมือนเขา! จนสุดท้ายผมก็ให้แฟนเลือก ว่าจะเลือกใครว่ามาเลย
เธอบอกว่า ไม่เลือกใครเลยได้ไหม ยังไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น ใจตกไปอยู่ตาตุ่มอีกครั้ง เขาไม่เลือกเราว่ะ!
ดังก้องอยู่ในหัว เราก็คุยกันจนต่างคนต่างไปนอนพักสมองเคลียตัวเองและ "ทำใจ" จนถึงวันรุ่งขึ้น
นางส่งไลน์มาจร้าประหนึ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดดี เราก็ดีใจนะกลับมามีความหวังเราก็คุยไปๆ เหมือนคน
เป็นโรคอัลไซน์เมอร์ แทบจะลืมไปเลยว่าผู้หญิงคนนี้พึ่งหลอกเรามานะเว้ย! จนเวลาผ่านไปถึงสี่วัน เราก็ยังคง
หน้ามึนคุยกะเขา เคยถามว่าได้คุยกับคนนั้นบ้างมั๊ย เขาก็บอกตั้งแต่วันเกิดเรื่องก็ไม่ได้คุยเลย คงไม่อยากคุยกันเเล้วมั๊ง
เราก็ใจชื้นแบบหวั่นๆอ่ะนะ พอตกตอนมืดมีสายรายงานว่า "มีมินิคูเปอร์มาส่งอีกเเล้ว" ความรู้สึกแบบพูดไม่ถูกอะทรมาน
จังหว่ะเดียวกับที่แฟนผมโทรไลน์เข้ามาพอดี ถามเลยไหนว่าจะไม่โกหกกันไงไหนก่อนหน้านี้บอกไปกินข้าวกับน้อง
แฟน : ก็กินข้าวกับน้องไง เเล้วเลยไปเอาของบ้านเพื่อน พี่เขาขอเจอพอดีเลยจะได้เคลียๆให้มันจบๆระหว่าที่มาส่งบ้าน
กูเชื่อมั๊ยครับ กูเชื่อ ทั้งๆที่ให้หัวมันแบบ คำที่ว่ามามันดูไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย จนถึงวันนี้ เดี๋ยวมาต่อนะฮ่ะอีกนิดเดียว