จะหยุด จะปล่อย หรือ ดั้นด้นไปต่อ

คบกับแฟนมาประมาณ 15 ปีแล้วค่ะ เคยมั้ยคะ อยากเลิก แต่ ไม่อยากเลิก แต่ก็อยากเลิก....คือ ทุกครั้งที่อยากจะเลิกจะนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านกันมา นึกถึงความรู้สึกเก่าๆที่ฉันเป็นคนสำคัญ มันแจ่มชัดอยู่ในใจและหล่อเลี้ยงความรู้สึกให้อดทนเสมอ หวังว่าวันเก่าๆของเราจะกลับมา เพราะเราเคยสัญญาว่าจะแต่งงาน มีครอบครัว มีลูกที่น่ารัก ด้วยกัน......แต่นับวันทำไมเหมือนห่างไกล....เหมือนยิ่งนานยิ่งห่าง ยิ่งก่อนหน้านี้ธุรกิจของฉันมีปัญหา และตอนนี้อยู่ในช่วงที่กำลังฟื้นตัว  จากที่คุยกันเรื่องแต่งงาน และ ไปคุยถึงที่บ้านเรากับพ่อแม่ ป้าและปู่ของเรา ปีสองปีมานี้เขาไม่พูดถึงเลย พอถามก็กลายเป็นเหมือนหัวข้อในการทะเลาะ พอเว้นระยะ เขาก็บอกว่าแต่งๆ เราเลยบอกว่างั้นจะเตรียมงานนะ ... ซึ่งขั้นตอนเตรียมงานเหมือนเราพูดเองเออเองทุกอย่าง .... เขาไม่เคยสนใจเรื่องและเฉไฉไปเรื่องอื่นๆเสมอ จนวันหนึ่งเราพูดอัพเดทว่าเราดูอะไรไว้บ้างแล้ว อยู่ๆเขาเลยถามมาว่า ถ้าแต่ง หนี้สินธุรกิจของฉันจะมีผลอะไรกับเขาไหม.......(.แม้ตอนนี้ธุรกิจกำลังไปได้ดีและเริ่มปลดหนี้จากหลักหลายล้าน เป็นหลักแสนได้แล้ว และดูจากสถิติของปีที่แล้วต่อเนื่องมาถึงปีนี้ตั้งเป้าว่าจะจบเรื่องหนี้สินทั้งหมด (อันนี้ไม่ได้บอกเค้านะคะ)) ประโยคนี้ของเขาทำให้ฉุกคิดและวนเวียนอยู่ในหัวเสมอว่านี่ใช่ไหมสาเหตุที่เขาไม่อยากแต่ง...พอคิดไปคิดมารู้สึกเสียใจมาก มันจริงที่ทุกคนกลัวการที่จะต้องพัวพันกับเรื่องหนี้สิน แต่ฉันไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย คบกันมาฉันก็หวังแค่จะมีครอบครัวเล็กๆกับเขาเหมือนที่เราเคยคุยกันเมื่อวัยเด็ก และฉันรักเขาหมดหัวใจ คำพูดบางคำของเขาทำให้ฉันดีใจ เสียใจ น้อยใจ สดใส ได้...กลับบ้านแต่ละทีป้าๆก็ถามว่าแฟนมาขอแล้วทำไมไม่มาแต่งสักที แม่ก็ได้แต่แก้ตัวให้ว่าช่วงนี้แฟนเค้าไป ตปท. บ่อย เลยต้องเลื่อนงานแต่งไปก่อน (ซึ่งจริงๆแล้วแม่ไม่รู้เรื่องราวอะไร แม้กระทั่งเรื่องธุรกิจของฉันที่มีปัญหาเมื่อปลายปี 57 จนถึงกลางปี 58 ) ..... วันนี้ฉันรู้สึกว่าเหนื่อย ไม่ใช่เพราะเรื่องงาน ไม่ใช่เพราะแค่เรื่องเตรียมงานแต่ง(ที่ว่าเจ้าบ่าวไม่ได้รับรู้อะไรด้วย) แต่เหนื่อยใจที่เหมือนเดินคนเดียวมาตลอดและพยามยามที่จะแต่งให้ได้(จะได้จบๆเพราะคบกันก็นานแล้วและอยากมีลูกมาก).....พอนั่งทบทวนดีๆ 2-3 ปีแล้วกินข้าวคนเดียว 2- 3 ปีแล้วที่ล้มลุกคลุกคลานคนเดียว ร้องไห้คนเดียว ยิ่งเมื่อตอนที่มีปัญหา ก็เคยอยาก ฆ่า ตัวตาย ... เพื่อนรอบๆข้างแต่งงานมีลูกกันหมดแล้ว บางทีฉันก็คิดว่าฉันก็มีแฟนนะ แต่กิจวัตรหรือกิจกรรมต่างๆของฉัน ไม่ว่าจะ กินข้าว ดูหนัง ทำงาน ไป ตปท. ทำสวน ฯ ฉันถึงเหมือนตัวคนเดียวนะ ทำทุกอย่างคนเดียว และ  มีวันหนึ่ง ฉันตกบันได ฉันนอนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น อยู่ๆน้ำตามันก็ไหล ไม่ได้ไหลเพราะเจ็บนะ แต่จู่ๆก็คิดว่า ถ้าวันนั้นฉันตายนอกจากพ่อแม่แล้ว แฟนฉันเขาจะเสียใจไหมที่เขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น....สักพักรู้สึกเหม็นคาวเลือดเลยพยุงตัวเองขับรถออกไปให้หมอทำแผล โดนเย็บไป 18 เข็ม (ครั้งแรกในชีวิตกับการถูกเย็บแผล....เจ็บมากกกกก) เขาจะเสียใจไหมถ้าบังเอิญเขารู้ว่าเขาทำให้เรารู้สึกโดดเดี่ยวได้ขนาดนี้.....ฉันไม่รู้ว่าเพราะฉันคิดมากไปกับหลายๆเรื่องจนความคาดหวังบางอย่างมันพังทลายลงไปหรือเปล่า ฉันเลยสับสน ว่าฉันควรหยุดและปล่อยเขาไปดีไหม เพราะ ชีวิตตอนนี้ของเขาดีมากเลยนะ แม้เขาจะไม่ได้ทำธุรกิจ เขาก็ทำงานอยู่ในบริษัทข้ามชาติ ที่ความก้าวหน้า มีลูกน้องมากมาย เงินเดือนก็เยอะ และ สังคมอีกแบบหนึ่ง และด้วยโปรไฟล์ของเขาเขาสามารถมีผู้หญิงได้ไม่ยากเลย และจริงๆแล้วเขาอาจต้องการแค่ผู้หญิงที่เอาใจเขา ไม่ใช่ผู้หญิงที่ต้องมาลุ้นว่าฉันจะล้มหรือจะลุกไหวไหม.......มันจะเห็นแก่ตัวเกินไปไหมหากฉันจะดึงเขาไว้เพราะคำสัญญา หากดึงเขาไว้เพียงเพราะความฝันเล็กๆที่ชัดเจนในใจของฉัน แต่ฉันก็ยังสบสนอยู่ดีว่าถ้าฉันรั้งเขาไว้แล้วได้แต่งกันไปแล้วต้องใช้ชีวิตแบบตัวคนเดียวแบบนี้ไปตลอดฉันจะทนไหวไหม ....................................ใครที่ได้อ่านโพสของฉันคงงใช่ไหมคะ ว่าสรุปฉันเป็นอะไร และ ต้องการอะไร ...... ตอนนี้ฉังก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ คือ มัน งงๆ อึนๆ เสียใจๆ ยังไงบอกไม่ถูก จะเลิก จะหยุด หรือจะดั้นด้นไปต่อ.