ตามหัวข้อเลยคับ
คือตอนนี้ผมตกอยู่ในภาวะที่เรียกว่าการกลับไม่ได้ไปต่อก็ไม่ถึง(เหมือนชื่อเพลงพี่เบิร์ด)
เริ่ม...คือผมได้มาทำงานที่หนึ่งในร้านสะดวกซื้อ(ตามงานประสาคนวุฒิม6)ในร้านมีพนง.ชายกันอยู่แค่สองคน(รวมผมด้วยและเกย์ทั้งคู่)เค้าอายุน้อยกว่า แรกๆก็ไม่มีอะไรคับ ทำงานกันปกติคุยกันตามประสาพี่น้องทั่วๆไป แต่พอเริ่มนานๆเข้าน้องเค้าคุยกะเรามากขึ้นสนิทกันมากขึ้นและเข้าข่ายจีบเราเลยแหละคับ เราก็รู้แหละว่าเขาจีบตอนเขาจีบแรกๆเราก็เล่นๆไปด้วย คิดเอาแค่ว่าเป็นคู่จิ้นเล่นๆกันในร้าน แต่พอไปนานๆเข้าเราทั้งสองกลับไม่เล่นๆกันแล้ว ือต่างคนต่างคิดจิง คือแบบเรารู้สึกว่าอยากเห็นเค้าทุกวันอยากคุยกะเค้าทุกวันไม่อยากเห็นน้องเครียดเบื่อเวลามาทำงาน อยากให้เค้าคุยกะเราแล้วยิ้มได้ตลอดไม่อยากให้เบื่อเรา(แบบนี้เรียกว่าอะไรหลอคับ ตอนนั้นไม่เข้าใจตัวเองมากๆ)
แล้วเราก็รู้ว่าน้องเค้าก็มีแฟนแล้ว แต่เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิมเค้าถามเราว่า รับได้มั๊ยที่เค้ามีแฟนแล้ว?? เราก็ตอบไปว่ารับได้(คือเค้ากับแฟนก็มีปัญหากันบ้างตามประสาคู่รักทั่วๆไปเรื่องมีคนอื่นบ้างไรบ้าง เค้าไม่เหมือนตอนแรกๆที่คบกันอ้ะคับ เอาเป็นว่าต่างคนต่างก็ไม่ค่อยอะไรๆกันแล้วน้ะคับ แต่ยังต้องอยู่ด้วยกันเพราะเรื่องภาระต่างๆนาๆ) ตั้งแต่นั้นมาเราทั้งสองก็ต่างบอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้เลยว่าคิดยังไงกัน คือช่วงนั้นเหมือนคนทีจีบกันใหม่ๆมาก พอนานเข้าเราเริ่มคิดได้ว่ามันถูกหลอที่ทำแบบนี้ มันไม่ใช่เลย เค้ามีคนของเค้าอยู่แล้ว ตอนนั้นคือคิดอยากจะตัดใจมากๆแต่ก็ทำไม่ได้ จะให้คิดไปไกลกว่านี้อีกก็คงไม่ได้ เพราะงั้นเราขออยู่ตรงกลางดีกว่า(ตอนนั้นได้ฟังเพลงนี้พอดี คือมันใช่เลย) และช่วงหลังๆมานี้ น้องเค้าเริ่มทำตัวไม่สนใจเราเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เราก็คิดว่าเค้าคงเบื่อเราแล้วแน่ๆเลย เราก็นอยไปเลยช่วงนั้น ทำให้น้องเค้าเห็นไปเลยว่าเรานอยมาก แต่น้องเค้าก็ไม่สนใจเราอยุดี ก็เลยบอกตัวเองอีกครั้งว่าเออ!!พอเหอะ พอได้ละ เค้าไม่สนใจเราเราก็ไม่ต้องไปสนใจเค้าเหมือนกัน แต่มันทำใจลำบากมากจนมาถึงตอนนี้ก็ทำไม่ได้อยู่ดีTT
จนมาวันนึงน้องเค้ามาสารภาพกับเราว่าน้องเค้าคิดกัยเราจิงๆนะ ชอบเราจิงๆแต่ไม่อยากให้มันมีอะไรไปมากกว่านี้เพราะกลัวเราเจ็บมากกว่านี้ แค่นี้ก็เจ็บมากแล้วที่เห็นเค้ายังอยู่กับแฟนแล้วยังมาชอบเราอีก เค้าก็เลยทำตัวไม่ค่อยสนใจเราอยากให้เราลืมๆเค้าไปซะ เราก็บอกกลับไปเลยว่า ที่เราจะเจ็บก็เจ็บตรงที่เค้าไม่สนใจเราห่างเหินกับเรานั่นแหละ เจ็บยิ่งกว่ารู้ว่าเค้ามีแฟนแล้วซะอีกเพราะเราก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าเราไปไกลมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ขออยู่เป็นความสัมพันธ์แบบนี้ไปดีกว่า ขอแค่อย่าทำเป็นไม่สนใจเราอีกเลย เราคงทำงานไม่ได้แน่ๆ แต่น้องเค้าก็บอกว่าถ้ามีใครเข้ามาในชีวิตของเรา ก็ขอให้เราเปิดใจอย่าปิดกั้นตัวเองเลย บางทีเราอาจจะเจอคนที่ใช่ที่ถูกที่ถูกเวลากว่าเขาก็ได้
เรื่องก็มีแค่นี้แหละคับ เป็นกระทู้แรกที่ตั้งด้วย
อยากขอคำปรึกษาอ้ะคับ ว่าควรทำยังไงต่อไปดี??
ความสัมพันธ์แบบไม่มีชื่อเรียกและการกลับไม่ได้ไปไม่ถึง(ช-ช)
คือตอนนี้ผมตกอยู่ในภาวะที่เรียกว่าการกลับไม่ได้ไปต่อก็ไม่ถึง(เหมือนชื่อเพลงพี่เบิร์ด)
เริ่ม...คือผมได้มาทำงานที่หนึ่งในร้านสะดวกซื้อ(ตามงานประสาคนวุฒิม6)ในร้านมีพนง.ชายกันอยู่แค่สองคน(รวมผมด้วยและเกย์ทั้งคู่)เค้าอายุน้อยกว่า แรกๆก็ไม่มีอะไรคับ ทำงานกันปกติคุยกันตามประสาพี่น้องทั่วๆไป แต่พอเริ่มนานๆเข้าน้องเค้าคุยกะเรามากขึ้นสนิทกันมากขึ้นและเข้าข่ายจีบเราเลยแหละคับ เราก็รู้แหละว่าเขาจีบตอนเขาจีบแรกๆเราก็เล่นๆไปด้วย คิดเอาแค่ว่าเป็นคู่จิ้นเล่นๆกันในร้าน แต่พอไปนานๆเข้าเราทั้งสองกลับไม่เล่นๆกันแล้ว ือต่างคนต่างคิดจิง คือแบบเรารู้สึกว่าอยากเห็นเค้าทุกวันอยากคุยกะเค้าทุกวันไม่อยากเห็นน้องเครียดเบื่อเวลามาทำงาน อยากให้เค้าคุยกะเราแล้วยิ้มได้ตลอดไม่อยากให้เบื่อเรา(แบบนี้เรียกว่าอะไรหลอคับ ตอนนั้นไม่เข้าใจตัวเองมากๆ)
แล้วเราก็รู้ว่าน้องเค้าก็มีแฟนแล้ว แต่เราก็ยังคุยกันเหมือนเดิมเค้าถามเราว่า รับได้มั๊ยที่เค้ามีแฟนแล้ว?? เราก็ตอบไปว่ารับได้(คือเค้ากับแฟนก็มีปัญหากันบ้างตามประสาคู่รักทั่วๆไปเรื่องมีคนอื่นบ้างไรบ้าง เค้าไม่เหมือนตอนแรกๆที่คบกันอ้ะคับ เอาเป็นว่าต่างคนต่างก็ไม่ค่อยอะไรๆกันแล้วน้ะคับ แต่ยังต้องอยู่ด้วยกันเพราะเรื่องภาระต่างๆนาๆ) ตั้งแต่นั้นมาเราทั้งสองก็ต่างบอกความรู้สึกของตัวเองให้อีกฝ่ายรู้เลยว่าคิดยังไงกัน คือช่วงนั้นเหมือนคนทีจีบกันใหม่ๆมาก พอนานเข้าเราเริ่มคิดได้ว่ามันถูกหลอที่ทำแบบนี้ มันไม่ใช่เลย เค้ามีคนของเค้าอยู่แล้ว ตอนนั้นคือคิดอยากจะตัดใจมากๆแต่ก็ทำไม่ได้ จะให้คิดไปไกลกว่านี้อีกก็คงไม่ได้ เพราะงั้นเราขออยู่ตรงกลางดีกว่า(ตอนนั้นได้ฟังเพลงนี้พอดี คือมันใช่เลย) และช่วงหลังๆมานี้ น้องเค้าเริ่มทำตัวไม่สนใจเราเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เราก็คิดว่าเค้าคงเบื่อเราแล้วแน่ๆเลย เราก็นอยไปเลยช่วงนั้น ทำให้น้องเค้าเห็นไปเลยว่าเรานอยมาก แต่น้องเค้าก็ไม่สนใจเราอยุดี ก็เลยบอกตัวเองอีกครั้งว่าเออ!!พอเหอะ พอได้ละ เค้าไม่สนใจเราเราก็ไม่ต้องไปสนใจเค้าเหมือนกัน แต่มันทำใจลำบากมากจนมาถึงตอนนี้ก็ทำไม่ได้อยู่ดีTT
จนมาวันนึงน้องเค้ามาสารภาพกับเราว่าน้องเค้าคิดกัยเราจิงๆนะ ชอบเราจิงๆแต่ไม่อยากให้มันมีอะไรไปมากกว่านี้เพราะกลัวเราเจ็บมากกว่านี้ แค่นี้ก็เจ็บมากแล้วที่เห็นเค้ายังอยู่กับแฟนแล้วยังมาชอบเราอีก เค้าก็เลยทำตัวไม่ค่อยสนใจเราอยากให้เราลืมๆเค้าไปซะ เราก็บอกกลับไปเลยว่า ที่เราจะเจ็บก็เจ็บตรงที่เค้าไม่สนใจเราห่างเหินกับเรานั่นแหละ เจ็บยิ่งกว่ารู้ว่าเค้ามีแฟนแล้วซะอีกเพราะเราก็รู้อยู่แก่ใจดีว่าเราไปไกลมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ขออยู่เป็นความสัมพันธ์แบบนี้ไปดีกว่า ขอแค่อย่าทำเป็นไม่สนใจเราอีกเลย เราคงทำงานไม่ได้แน่ๆ แต่น้องเค้าก็บอกว่าถ้ามีใครเข้ามาในชีวิตของเรา ก็ขอให้เราเปิดใจอย่าปิดกั้นตัวเองเลย บางทีเราอาจจะเจอคนที่ใช่ที่ถูกที่ถูกเวลากว่าเขาก็ได้
เรื่องก็มีแค่นี้แหละคับ เป็นกระทู้แรกที่ตั้งด้วย
อยากขอคำปรึกษาอ้ะคับ ว่าควรทำยังไงต่อไปดี??