เยียวยาตัวเองให้ดีขึ้นยังไง หลังจากความรักมันจบลง ?

ย้อนกลับไปราวๆ เกือบ 2 ปีก่อน ..
ผมได้รู้จักผู้หญิงคนนึง ซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกัน ความสัมพันธ์ก็คือเพื่อนกันนี่แหละครับ (ผมอายุ 26 นะครับ เธออายุ 20)
ซึ่งช่วงแรกที่ได้รู้จักกัน ช่วงนั้น เธอกำลังเสียใจกับความรักของเธอพอดี
ผมคิดแค่ว่าไม่อยากเห็นเพื่อนเศร้า ก็เลยพยายามอยู่ข้างๆ ให้กำลังใจ..
พยายามทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเท่าที่ผมพอจะทำได้ ช่วงนั้นเราก็ดูแลกันตลอดครับ
เจอกันบ่อย ไม่ว่าจะด้วยจากการเรียนหรือทำกิจกรรมมหาลัยด้วยกัน
เวลาผ่านไป เธอก็ค่อยๆ ดีขึ้น ความรู้สึกที่เรามีให้กัน ก็พัฒนาจากความเป็นเพื่อน
กลายเป็นความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน จนวันนึงผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟนและเธอก็ตกลง ...

หลังจากวันนั้น .. ทุกอย่างมันดีมาก !!
ดีมากในที่นี้คือในทุกๆวันที่เราคบกัน เรามีเวลาดูแลกันเยอะ ..
เพราะเรียนด้วยกันตลอด ทำงานก็อยู่กลุ่มเดียวกัน ไปเรียนด้วยกัน กลับบ้านพร้อมกัน
ผมดูแลเค้า .. เค้าเองก็ดูแลผม
ซึ่งเธอเคยพูดว่าผมไม่ตรงเสป๊กเธอเลย แต่เธอรู้สึกไม่อายใครที่คบกับผม เพราะเค้ารักผมที่ใจของผมล้วนๆ
(เธอชอบผู้ชายสูง .. หุ่นดีๆ มี 6pack ประมาณนั้น แต่ผมไม่สูงนะ 168 แถมยังอวบๆซะอีก ในขณะที่เค้าสูง 170 - -'' หุ่นดีเลยล่ะ)

เราสร้างความทรงจำดีๆด้วยกันมาเรื่อยๆ ไม่เคยมีปัญหาอะไรกันเลย!
ที่มีอาจจะเป็นแค่ งอแงๆ ใส่กันเท่านั้น
แต่เรื่องผิดใจกันไม่เข้าใจกันมันไม่เคยมีเลยจริงๆ แม่แต่ครั้งเดียว ..
เราคบกันเป็นเวลาประมาณ 1 ปี ซึ่งพ่อแม่ทางฝั่งของเธอและผมต่างก็รู้สึกดี ไม่มีปัญหาอะไร
เพราะโดยส่วนตัวผมจะเป็นคนที่รักใครแล้วผมจะรักครอบครัวของเค้าด้วย
เลยรู้สึกว่า "มันดีจังเลยนะความรักของเรา"
เพราะผมเชื่อว่าความรักที่ดีมันจะทำให้เราสามารถไปโฟกัสจุดอื่นๆได้ เช่นเรื่อง เรียน , ทำงาน
ไม่ต้องมากังวลว่ารักมันจะเป็นยังไง ซึ่งรักของเรามันเป็นแบบนั้น

เมื่อวาเลนไทน์ที่ผ่านมา มันเป็นวันที่ดีมาก ทุกอย่างก็ยังดูราบรื่น ผมกับเธอไปเที่ยวด้วยกันที่วัดพระแก้ว วันนั้นอากาศก็แสนร้อน นักท่องเที่ยวก็เยอะ
แต่มันกลับทำอะไรผมไม่ได้เลย .. รู้สึกดีกับการได้จับมือกัน มองตากัน
วันนั้นผมไม่มีดอกไม้หรืออะไรให้เธอนะ แต่พาเธอไปเล่นว่าวที่สนามหลวงแทน 555+
ผมกับเธอไม่ค่อยต้องการอะไรหรูหราเท่าไหร่ เราจะตื่นเต้นกับอะไรเล็กๆน้อยๆที่ไม่เคยทำซะมากกว่า

วันถัดมา ....
ไม่รู้ว่าเป็นวันที่ผมพลาด .. รึปล่าว คือวันนั้นผมไม่ได้อยู่กับเธอที่มหาลัยและแล้วก็มีใครบางเข้ามาหาเธอ คือเข้ามาจีบนั้นแหละ
(เหตุการณ์นี้เธอเป็นคนเล่าให้ผมฟัง เพราะเราจะพูดกันตรงๆเสมอ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น)
ซึ่งเธอก็ปฏิเสธไป .. แต่ผู้ชายคนนั้นเค้าก็ยังคงขอที่จะเข้ามาเป็นเพื่อนกับเธอก็ได้ ..
เธอเองก็ไม่คิดอะไรก็เลยโอเค ที่จะเป็นเพื่อนกัน เพราะเธอเองไม่รู้จะปฏิเสธยังไงแล้วผู้ชายคนนั้นก็น่ารักดี
(ผู้ชายคนนั้น ตรงเสป๊กเธอทุกอย่าง สูง180 หุ่นดี หน้าหวาน ตาสวย)
หลังจากนั้นก็เลยคุยกัน สัพเพเหระ และจบลงที่แลก LINE กัน

วันนั้นผมเองก็ค่อนข้างหึงนะ เพราะเราเคยเจอเหตุการณ์ที่คนเข้ามาจีบบ้าง
แต่มันก็ไม่ได้เป็นคนที่ตรงเสป๊กขนาดนั้น เธอจะไม่ค่อยมีอาการที่แสดงออกว่า สนใจคนๆนั้นเท่าครั้งนี้เลย
ผมเลยพูดๆกับเธอว่า "จริงๆเธอไม่น่าจะเปิดทางให้เขาเข้ามาเลย
เพราะมันดูออกว่าเค้ายังคงพยายามที่จะเข้ามา หาทางให้เธอเปิดรับ ทั้งๆที่รู้ว่าเธอมีแฟนแล้ว"
เธอบอกกับผมว่า "ไม่มีอะไรหรอกเค้าก็จะพยายามไม่คุย คือถ้าเขาทักมาก็อาจจะตอบกลับบ้าง"
ผมก็โอเค เพราะจะให้ผมไปสั่งเธอว่า "หยุดคุยซะะะ!!" มันก็คงแปลกๆ
แต่ลึกๆในใจมันรู้สึกกลัว รู้สึกว่ามันต้องเปลี่ยนไปแน่ๆ

หลังจากวันนั้น เธอเฉยชาขึ้น .. พูดน้อยๆ ดูเหม่อลอย
ในแววตาของเธอมันเหมือนราวกับว่าไม่เหมือนเดิม (อาจจะดูเวอร์นะ แต่ผมว่าคนที่คบกัน อยู่ด้วยกันตลอดแค่มองตามันก็รู้สึกแล้วจริงๆ)
ผมชวนเธอไปดูหนังเรื่อง DEADPOOL ก็เป็นหนังบู๊ตลกๆ แต่เหมือนเราสองคนจะไม่ตลกเลย
ผมเลยตัดสินใจที่จะเปิดใจคุยกับเธออีกครั้ง
ผลสรุปก็คือเธอบอกว่า "เธอคิดถึงเขาคนนั้น .. และในบางครั้งก็รู้สึกเฉยๆกับผม"
มันจี๊ดมาก ฮ่าๆ ผมช๊อคไปเลย ก็เลยขอให้เธอหยุดคุยกับเขาคนนั้น ก่อนที่มันจะสายไป
แต่เธอบอกกับผมว่า เธอหยุดคุยไม่ได้แล้ว .. เธอรู้สึกดีกับการที่ได้คุยกับคนคนนั้นไปซะแล้ว
ผมร้องไห้ขอให้เธอลองชั่งน้ำหนักกับสิ่งที่เราผ่านมาด้วยกันในตลอดเวลา 1 ปี ..
เธอให้สัญญาว่าเธอจะพยายามจัดการกับความรู้สึกอันนั้นให้เร็วที่สุด และจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

เวลาผ่านไปสองวันไม่มีอะไรดีขึ้น เธอยังคงเฉยชากับผม .. บางครั้งผมหอมแก้มเธอแต่มันกลับเหมือนไม่ได้รับความรู้สึกอะไรกลับมาเลย
สุดท้ายแล้วเธอก็ขอเลิกกับผม .. ซึ่งผมเองก็งงมาก ว่าสุดท้ายแล้ว ทุกอย่างที่ผ่านมา ความทรงจำดีๆมันสู้อะไรไม่ได้กับคนนั้นที่เพิ่งเข้ามาเลยหลอ
แต่ผมเห็นว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอค่อนข้างอึดอัด อึดอัดกับเรื่องนี้ อึดอัดที่ผมพยายามถาม เซ้าซี้ งอแง
ผมก็เลยตัดสินใจปล่อยมือ และเลิกกันด้วยดี ด้วยความหวังที่ว่า ..
ถ้าเราห่างกัน ลองไปอยู่ในมุมที่อยู่คนเดียวบ้าง เราอาจจะได้ทบทวนบางอย่าง
ได้คิด ได้ไตร่ตรอง เราอาจจะกลับมาและมันอาจจะดีขึ้น ผมเชื่อว่าความทรงจำที่ผ่านมาทุกอย่าง มันมีค่ามาก .. มากกว่าเขาคนนั้นแน่นอน

เราเลิกกันในบ่ายวันที่ 20 .. โดยต่างคนต่างไม่ติดต่อกัน ไม่โทร ไม่แชท อยู่กับตัวเอง
พอถึงเช้าวันที่ 21 .. เธอโทรมาร้องไห้ และบอกว่าเธอคงอยู่ไม่ได้ เพราะชีวิตมันขาดอะไรไปจริงๆ
เธอยังอยากที่จะทำให้ความรักของเราดีขึ้น ยังอยากทำความฝันของเราด้วยกันอีก .. และขอกลับมาเริ่มกันใหม่
ซึ่งผมเองก็ยินดี และดีใจมากด้วยที่เธอกลับมา ผมแทบไม่ลังเลที่จะตอบตกลงและกอดเธอแน่นๆอีกครั้ง ดูแลเธออีกครั้ง

แต่แล้วมันก็ไม่ใช่ ..
เธอเองก็ยังคุยกับคนนั้น และในช่วงเวลาที่เราเลิกกัน 1 วันนั้น เธอได้นัดเจอเขาคนนั้น เพราะเธออยากจะลองใจเธอดูว่าจะรู้สึกยังไง
ซึ่งผมเองก็ไม่อยากให้เธอไปเจอเขาหลอกนะ แต่อย่างน้อยๆมันก็คงชัดเจนขึ้นในความรู้สึกของเธอ
จนเมื่อวันที่ 23 ที่ผ่านมา ผมก็ไปเรียนกับเธอปกติ แต่หลังเลิกเรียนเธอจะมีนัดกับเขาคนนั้น (บางทีผมก็งงตัวเองนะว่าผมทำถูกไหมที่ยอมให้เธอไป)
ผมก็เลยปลีกตัวกลับก่อนเพราะไม่อยากจะรอ มันอึดอัด มันเหมือนผมยอมให้แฟนตัวเองไปเจอกับผู้ชายคนอื่น
แต่มันไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆ มันคงเป็นวินาทีตัดสิน
จนตอนเย็นๆเธอก็โทรมาหา .. ผมถามเธอทันทีว่ามันชัดเจนขึ้นรึยัง
เธอบอกว่าเธออยากจะจบ .. แว้บแรกผมดีใจนะ เพราะผมเข้าใจว่าเธอจะจบเรื่องราวกับคนนั้น แต่มันกลายเป็นว่า ..
เธออยากจะจบกับผม .. ??
กับผม ?????

ทำไม .. คำถามดังขึ้นในหัวผมเป็นร้อยๆครั้ง ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจอะไรเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมร้องไห้ ร้องไห้จะเป็นจะตาย
เพราะผมไม่รู้ว่า ไอ้ความทรงจำทั้งหมดที่ผมกับเธอมีด้วยกันมามันสู้ไม่ได้จริงๆ เหรอ กับแค่คนที่ถูกสเป็คเธออย่างจัง
เธอตอบทุกคำถามของผมว่าไม่รู้ .. แต่เธอหยุดไม่ได้แล้วจริงๆ และในขณะที่ผมกำลังร้องไห้จะเป็นจะตาย เธอก็ยังคงรู้สึก "เฉยๆ"
ซึ่งความรักในมุมของเธอมันคงหมดลงแล้วจริงๆ และเธออยากที่จะถอย ก่อนที่จะทำร้ายผม และทำลายความทรงจำดีๆไปมากกว่านี้

ผมพยายามยื้อ .. และขอให้เธอทบทวนดูดีๆ
แต่เธอก็มองว่ามันคือทางออกที่ดีที่สุดแล้ว เธอพูดกับผมว่า
" ถ้ามันหมดรัก มันก็ควรจะถอยออกมารึปล่าววะ ตัวเองจะฝืนทำไม"
เธออาจจะหมดรักในมุมของคนรัก
แต่เธอยังต้องการพี่ชาย หรือเพื่อนที่คอยดูแลเธอเหมือนเดิม ..

แค่ได้ยินผมก็หมดแรงจะยื้อแล้วล่ะ แต่ผมคงให้ในสิ่งที่เธอต้องการไม่ได้ .. ผมทำไม่ไหว ผมยังไม่เข้มแข็งพอขนาดนั้น
เธออยากผมไม่หายไปไหน และอยู่ข้างๆเธอเหมือนเดิม เพียงแต่เปลี่ยนสถานะ
แต่จะทำยังไงล่ะ ในเมื่อผมยังคงรักเธอหมดทั้งหัวใจ
ผมเลยขอเธอเพื่อที่จะแยกตัวออกมาทำใจ เผื่อว่าวันนึงจะสามารถกลับไปยืนข้างๆเธอได้อีกครั้ง
แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงให้มันดีขึ้น เพราะตลอดเวลาผมยังคงรักเธอ เหตุการณ์พวกนี้มันเกิดขึ้นเร็วมากจนตั้งตัวไม่ทัน
ไม่มีสัญญาณอะไรบอกทั้งนั้น อยู่ๆผมก็เสียเธอไป มันยากที่จะเลิกรัก ทั้งๆที่รักมาก เพราะมันก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้ต้องเกลียดกันเลย
เราคุยกันตลอด พยายามแก้ไขมัน ไม่โกหกกัน แต่เหมือนเธอเลือกที่จะไม่แก้มันแล้ว เลือกที่จะปล่อยมันไปอย่างเข้าใจ

---

ถึงตอนนี้ ผมไม่รู้จริงๆว่าจะดึงตัวเองออกมาจากความรู้สึกแย่ๆ และทำให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นได้ยังไง ? ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่ผมยังคงรักเธอเหมือนเดิม ในขณะที่ผมต้องเจอกับเธอในทุกๆวัน และรับรู้ว่าความรู้สึกของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว ไหนจะสังคมของเพื่อนที่เป็นกลุ่มเดียวกันในทุกๆวันที่ต้องไปเรียน มันยากที่ผมจะตัดใจ ขอคำแนะนำหน่อยครับ ขอบคุณมากครับ