เราได้รู้จักกับคนๆนึง ซึ่งเราก็ประทับใจเค้าในระดับนึง ตอนแรกที่รู้จักกันเรารู้แหละว่าเค้าแอบชอบคนๆนึงตามจีบมาเกือบปี แต่เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะไม่เล่นด้วย

เรา2คนมีความสุขที่ได้เจอกัน คุยกัน กลายเป็นเรา2คนตัวติดกัน
ใครๆก็รู้ว่าเราคุยกัน แต่ก็ยังไม่อยากรีบขอความชัดเจนจากเค้า

จนมีวันนึงทำให้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นก็ยังกั๊กๆไว้อยู่ ผู้ชายเป็นคนบอกเราเองและดูเหมือนว่าเค้าก็ยังรอ
เป็นวันที่โคตรท้อ ต่อให้ทำดีแค่ไหนก็คงแพ้คนที่ยู่ในใจ

เราเลยตัดสินใจที่จะถอยดีกว่า...ยิ่งเดินเหมือนยิ่งเหนื่อย

เราเลยลองหายไป มันโคตรทรมาน ทั้งคิดถึงทั้งอยากคุย
เพราะตลอดเวลา เราคุยกันทุกวัน เจอกันทุกครั้งที่ว่าง แต่ตอนนั้นคิดไม่อยากเป็นตัวเลือกของเขา

ผ่านไป2วัน...เราได้กลับมาคุยกัน
เค้าถามเราว่า "แค่นี้ยอมแพ้แล้วหรอ...ยังไม่ได้ครึ่งความพยายามของเค้าที่จีบผู้หญิงคนนั้นเลย"
เรานี่อึ้งไปเลย แดรกกจุดสิครับงานนี้ เจ็บก็เจ็บ ขึ้นก็ขึ้น

"อ่อออออออ.......นี่ตรูต้องทำขนาดนั้นเลยหรอ เพิ่งรู้?" นึกในใจ
เรานิ่งไปเลย เหมือนคนมาปิดสวิตซ์ เอ้าา!เพลงมาาาา....

เค้าพูดกับเราตลอดว่า เสียดายจังที่ราเจอกันช้าไป
เราถูกที่แต่ไม่ถูกเวลา ตรูนี่กินจุดอีกครั้ง เราผิดเวลาไงอ่ะเราไม่เข้าใจ

มันไม่ใช่แบบเค้ามีแฟนแล้ว?แล้วมาเจอเราที่หลังงี้หรอ?
รู้แต่ตอนนี้มันเหนื่อย เคยคิดนะว่าการชอบใครมันคือความสุข
แต่พอมาถึงๆจุดๆนึงที่มันมากกว่านั้น...ไปไม่เป็นเหมือนกัน

ไม่ได้ต้องการความชัดเจนถึงขนาดเธอเป็นแฟนฉัน ฉันเป็นแฟนเธอ
แต่มันเหนื่อยนะที่รู้ว่า....พยายามเท่าไหร่ก็ไม่มีความหมาย

เราคือความสุขของเค้า แต่คงไม่ใช่ความรัก
ควรพยายามต่อไปไหม? เราอยากรู้