ไปจำมาจากไหนว่าเลิกกันต้องเกลียดกัน ไปจำมาจากไหนว่าเลิกกันต้องหายไปจากชีวิต?

มันมีคำถามเหล่านี้ในหัวเสมอมาเมื่อเราต้องเลิกกับใครสักคนนึง ทำไมเราต้องมีฝ่ายนึงไม่ใยดีและอีกฝ่ายยังรักอยู่เราไปเลียนแบบใครไปจำมาจากใครว่าวันนึงเราหมดใจเราจะต้องไม่แคร์คนๆนั้นเลย ลืมไปแล้วหรอ ? ว่านั่น คือ คนที่แกเคยรัก เคยเดินจูงมือ เคยเดินเที่ยวด้วยกัน คนที่ทำให้แกหัวใจพองโตเวลาบอกรักเลยนะ แกลืมไปหมดแล้วหรอ มันเป็นคำถามที่เราอยากถามแทนคนที่ยังรักอยู่ มนุษย์เราไปตั้งกฏเกณฑ์อะไรกับความรักเราเลียนแบบกันมาเรื่อยๆกับการทิ้งใครสักคนนึง ทำไมต้องเอาคำว่า "เรายังเป็นเพื่อน,พี่,น้องกันได้อยู่" มาใช้ ซึ่งในความเป็นจริงเราไกลจากคำๆนั้นไปมากเราโดนเหวี่ยงมาเป็นคนที่ไม่รู้จักคนที่เดินสวนกันเท่านั้นเราว่ามันเป็นคำแต่งประโยคให้การบอกเลิกที่ดูดีที่สุด

เราเข้าใจเสมอเมื่อวันนึงใครสักคนหมดรักและเราเข้าใจเสมอเมื่อคนที่เรารักไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่สุดท้ายแล้วอยากให้แคร์คนที่คุณทิ้งเขาไปสักนิด มันทรมาณเหมือนกันนะที่คุณหายไปจากชีวิต หัวใจพวกเขาไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น ...