นี่หรอคะ ที่เรียกว่าแม่?

สวัสดีค่ะ คืออัดอั้นใจมากๆเลยค่ะ หลายครั้งที่รู้สึกว่าอยากตาย ไม่อยากอยู่แล้ว  คืออึดอัดเรื่องเรียนเครียดเรื่องเกรด อยากทำเกรดให้ได้เยอะๆให้แม่ภูมิใจแต่หลายครั้งก็รู้สึกท้อ คือแบบไม่มีกำลังใจเลยค่ะ  หลายครั้งที่แม่เอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่ไม่เคยฟังเหตุผลอะไรซักกะอย่างเดียว หลายครั้งที่ทน เพราะยังไงก็คือแม่  แต่ครั้งนี้ทนไม่ได้จริงๆเป็นเรื่องเดิมๆซ้ำ ก็เรื่องการมารับเราที่ รร  ขอถามหน่อยเถอะค่ะ ว่ามีใครรอได้ขนาดนี้มั้ย ทนได้แบบนี้มั้ย คือ รร เลิก 16.00 แต่แม่มารับ 18.45-19.30 อยู่ประมาณนี้ได้ 3 ปีแล้วค่ะ แต่หนูก็นั่งรอ  ไม่บ่นไม่อะไร  แต่ครั้งนี้ก็เรื่องมารับที่ รร อีกเหมือนเดิมค่ะ  คืออยู่ดีๆเพื่อนก็บอกว่าให้ไปทำโครงงาน เพื่อนก็ประชดนะคะ ว่าทำไมไม่ไป เชิงๆด่า - -  หนูก็เลยคิดว่าเออไปทำโครงงานกับเพื่อนก็ได้เพราะมัน 16.45 แล้ว แม่คงมารับช้าเหมือนเดิม  แต่พอหนูโทรไปแม่ก็อาจจะแบตหมดมั้งคะ เลยติดต่อกันไม่ได้ พยายามติดต่อคนข้างบ้านแต่ก็ไม่อะไรเลย  พอประมาณ 18.00 แม่ก็คล้ายๆกับมารับหนูที่ รร อ่ะค่ะเเต่ไม่เจอ แม่ก็เลยใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรมา  พอโทรติดก็ด่าสารพัด ก็ขึ้น กูเลยน่ะค่ะ อีนั่นอีนี่ แต่หนูก็ทน พอขึ้นรถ แม่ก็ด่าไปตลอดทางค่ะ ตะโกนด่าแบบเหมือนหนูไม่ใช่ลูก หนูก็ปล่อยไปค่ะ  แต่ทีนี้ด่าหนูนานเกินไปหนูเลย พูดประโยคเดียวขึ้นว่า  ก็โทรศัพท์แม่แบตหมด มันเป็นความบกพร่องของตัวเองมั้ย? หนูผิดหรอ? พอพูดยังไม่จบก็ตบหน้าเลยค่ะ ตีหนูเลย มันเป็นอะไรที่หนูรับไม่ได้ค่ะ  พอกลับบ้านมาก็ใช้ไม้กวาดตีหนู หนูยอมรับว่าหนูเจ็บมาก  หนูถามตัวเองในใจว่าหนูผิดขนาดนั้นเลยหรอ  ทำไมต้องตีแบบนี้ด้วย  หนูท้อมากค่ะ ท้อจนไม่อยากทำอะไรเลย หนูรู้สึกว่าหนูจะตั้งใจเรียนไปเพื่ออะไร  ขยันเพื่ออะไร อดหลับอดนอนอ่านหนังสือทำไม ในเมื่อไม่มีกำลังใจเลย  หนูทำเพื่อใคร ? ต่างกับพวกเด็กข้างบ้านที่ไม่ตั้งใจเรียนวันๆเอาแต่ขอเงินพ่อแม่ใช้ ทำไมเค้าไม่เคยโดนด่าแบบหนูบ้าง? ที่เค้าบอกว่าฟ้ามีตานี่จริงๆมั้ยคะ  ถ้ามีจริงทำไมไม่เห็นความดีอะไรหนูเลย อยากจะตายให้จบๆง่ายดีนะคะไม่ต้องคิดมาก บางทีก็คิดว่าอยากจะบวชเป็นแม่ชีจะได้ไม่ต้องแข่งขันกับใคร