คบกับเเฟนมา6ปี2เดือน20วันค่ะคบกับตอน ม.2เทอม2
จนตอนนี้ปี2เทอม2 เริ่มต้นจากเรียนห้องเดียวกันค่ะ เราเป็นคนไปขอเบอร์เขาก่อน
เเล้วเริ่มคบกัน จน ม.3ย้ายโรงเรียนค่ะเเต่จำได้ว่าเขามาหาบ่อยมาก
จนถึงม.ปลายความรักการเรียนดีทุกอย่าง....
เข้าเรียนมหาลัยค่ะเรียนกันคนล่ะที่เขาเรียนที่สกลส่วนเราเรียนที่กรุงเทพ
ระยะทางก็ไกลเเล้วตอนปี1เทอมเเรก ยังรักกันดี คุยกันทุกวันเขาจะเป็นฝ่ายเติมเงินโทสับโทรหาทุกวันค่ะ
เเละมาวันหนึ่งก็เปลี่ยนไปไปคุยกับเพื่อนที่อยู่ในห้องเดียวกันเขาคุยกันเราจับได้เขาก็เลิกคุย
พอมาเทอม2เขาก็คุยกันอีกคุยกันในเเชทเเบบประมาณว่าเทอเป็นคนเเรกที่ได้หอมเเก้มเราฝ่ายผู้หญิงพิมพ์มาเเชท
เราจับได้เราคุยกับผู้หญิงเเฟนของผู้หญิงที่เป็นทอมก็ทักเรามาว่ารู้ไหมเเฟนเทอกับเเฟนเราเขาเเอบคุยกัน
รู้ค่ะเเต่รักเเฟนมาเลยให้อภัยเขา. จนมาถึงปี2เทอม1 เขาชอบหายไปไหนไม่รู้ดึกๆค่อยว่างคุย
เราโทรตามเขาบอกว่าเราโทรตามเขามากเกินไป จนวันหนึ่งรู้ว่าเเฟนเราไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นเราก็ให้อภัยเขาอีกด้วยความที้รักจนยอมโง่ทุกอย่าง
เราก็พยายามทำให้ทุกอย่าดีขึ้นเเล้ว
จนถึงวันที่เขาขอเลิกคือ คืนนั้นเราอ่านหนังสือเพื่อจะสอบในวันพรุ่งนี้จึงนอนดึกจนถึงเท่ียงคืนเเฟนก็ยังไม่กลับห้องยังอยู่โต๊ะสนุ๊กจนเวลาจะตี1เเฟนโทรมาเราก็ขอเปิดกล้องเพื่อจะเห็นหน้าเเฟนเเต่เเฟนบอกว่าจะนอนเลยให้เข้านอนโดยที่ไม่ว่างสายผ้ฝ่านไปไม่ถึง2นาทีลืมบอกรักเเฟรเลยจะโทรไปบอกรักเเต่โทรไปเเฟนก็ไม่รับเเล้วจึงตัดสินใจโทรหาผู้หญิงคนนั้นเเล้วเขาก็อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นในใจคิดกลัวว่าเเฟนจะขอเลิกในที่สุดเขาก็ขอเลิกด้วยเหตุผลที่รักคนคนนั้นไปเเล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือขอเเค่เขาอย่าวางสายยอมทำทุกอย่างให้เข้ากลับมา ยอมเเม้จะขอร้องผู้หญิงคนนั้น เเต่เข้าก็ไม่สนใจเราบอกอยู่กัน3คนก็ได้ยอม แฟนของเราเลยบอกมาว่าเราห่างกัน1เดือนเเล้วเขาจะกลับมาเอง
รอได้ประมาณ8วันก็ตัดสิ้นใจโทรไปหาเเล้วขอร้องให้เขากลับมา โทรหา เพื่อน พี่ที่เเฟนสนิท เเม่ของเเฟน ขอร้องให้เขาช่วยเเต่ไม่มีใครสักคนที่ช่วยเลย จนอยากจะฆ่าตัวตาย เลยขู่จะฆ่าตัวตายเเฟนเลยยอมโทรมาคุยกัน4ชั่วโมง คุยจนดีใจคิดว่าเข้าจะกลับมาจริง เเต่วัยต่อมาเขาก็หายไปจนเราตัดสิ้นใจบอกว่าเราเดินอแกมาเองหลังจากที่วันที่เขาหายไป
อีก3วันต่อมาเราเลยทักเเฟนไปว่าตอนนี้เรื่องที่เป็นห่วงๆม่ต้องห่วงเเล้วเรายอมปล่อยนายไป
เเล้วก่อนวันวาเลนทาย1อาทิต
แฟนก็ทักมาว่า ตื่นไปเรียนยัง
เราเปิดอ่านข้อความด้วยความตกใจเลยรีบตอบกลับเลยว่ามีรัยป่าว เขาตอบกลับมาว่าป่าวคิดถึง เรานี้ร้องไห้เลยดีใจที่ได้เห็นคำคำนั้น
เเละในวันวาเรนทาย เขาโทรมาร้องไห้เเล้วบอกรักเเล้วบอกว่ารออีกนิดได้ไหมเขาจะกลับมาเราดีใจมาค่ะที่เขาโทรมาบอกเเบบนี้
เเต่จะดีใจได้สักกี่วันเข้าก็เปิดตัวผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นเเฟนกันเเล้ว ส่วนเราก็เเค่ได้นั่งคิดเรื่องโง่ของตัวเองที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเเย่ๆครั้งนี้รักครั้งนี้จำจนตาย ได้เเต่ขอให้เขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นเร็วเเละขอให้เข้าเจ็บมากกว่าเราร้อยเท่าพันเท่า
รักครั้งนี้ไม่รู้ว่าเเฟนเราไปรักใคร
ทอม หรือหญิง อยากให้ดูรูปน่ะค่ะเเต่ลบไปเเล้ว
#ยอมโง่เพราะเเค่คำว่ารัก #เเต่ยังรอเขากลับมา
6ปี 2เดือน20วัน มันไม่มีความหมายอะไรเลย
จนตอนนี้ปี2เทอม2 เริ่มต้นจากเรียนห้องเดียวกันค่ะ เราเป็นคนไปขอเบอร์เขาก่อน
เเล้วเริ่มคบกัน จน ม.3ย้ายโรงเรียนค่ะเเต่จำได้ว่าเขามาหาบ่อยมาก
จนถึงม.ปลายความรักการเรียนดีทุกอย่าง....
เข้าเรียนมหาลัยค่ะเรียนกันคนล่ะที่เขาเรียนที่สกลส่วนเราเรียนที่กรุงเทพ
ระยะทางก็ไกลเเล้วตอนปี1เทอมเเรก ยังรักกันดี คุยกันทุกวันเขาจะเป็นฝ่ายเติมเงินโทสับโทรหาทุกวันค่ะ
เเละมาวันหนึ่งก็เปลี่ยนไปไปคุยกับเพื่อนที่อยู่ในห้องเดียวกันเขาคุยกันเราจับได้เขาก็เลิกคุย
พอมาเทอม2เขาก็คุยกันอีกคุยกันในเเชทเเบบประมาณว่าเทอเป็นคนเเรกที่ได้หอมเเก้มเราฝ่ายผู้หญิงพิมพ์มาเเชท
เราจับได้เราคุยกับผู้หญิงเเฟนของผู้หญิงที่เป็นทอมก็ทักเรามาว่ารู้ไหมเเฟนเทอกับเเฟนเราเขาเเอบคุยกัน
รู้ค่ะเเต่รักเเฟนมาเลยให้อภัยเขา. จนมาถึงปี2เทอม1 เขาชอบหายไปไหนไม่รู้ดึกๆค่อยว่างคุย
เราโทรตามเขาบอกว่าเราโทรตามเขามากเกินไป จนวันหนึ่งรู้ว่าเเฟนเราไปนอนกับผู้หญิงคนนั้นเราก็ให้อภัยเขาอีกด้วยความที้รักจนยอมโง่ทุกอย่าง
เราก็พยายามทำให้ทุกอย่าดีขึ้นเเล้ว
จนถึงวันที่เขาขอเลิกคือ คืนนั้นเราอ่านหนังสือเพื่อจะสอบในวันพรุ่งนี้จึงนอนดึกจนถึงเท่ียงคืนเเฟนก็ยังไม่กลับห้องยังอยู่โต๊ะสนุ๊กจนเวลาจะตี1เเฟนโทรมาเราก็ขอเปิดกล้องเพื่อจะเห็นหน้าเเฟนเเต่เเฟนบอกว่าจะนอนเลยให้เข้านอนโดยที่ไม่ว่างสายผ้ฝ่านไปไม่ถึง2นาทีลืมบอกรักเเฟรเลยจะโทรไปบอกรักเเต่โทรไปเเฟนก็ไม่รับเเล้วจึงตัดสินใจโทรหาผู้หญิงคนนั้นเเล้วเขาก็อยู่ด้วยกัน ตอนนั้นในใจคิดกลัวว่าเเฟนจะขอเลิกในที่สุดเขาก็ขอเลิกด้วยเหตุผลที่รักคนคนนั้นไปเเล้ว สิ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือขอเเค่เขาอย่าวางสายยอมทำทุกอย่างให้เข้ากลับมา ยอมเเม้จะขอร้องผู้หญิงคนนั้น เเต่เข้าก็ไม่สนใจเราบอกอยู่กัน3คนก็ได้ยอม แฟนของเราเลยบอกมาว่าเราห่างกัน1เดือนเเล้วเขาจะกลับมาเอง
รอได้ประมาณ8วันก็ตัดสิ้นใจโทรไปหาเเล้วขอร้องให้เขากลับมา โทรหา เพื่อน พี่ที่เเฟนสนิท เเม่ของเเฟน ขอร้องให้เขาช่วยเเต่ไม่มีใครสักคนที่ช่วยเลย จนอยากจะฆ่าตัวตาย เลยขู่จะฆ่าตัวตายเเฟนเลยยอมโทรมาคุยกัน4ชั่วโมง คุยจนดีใจคิดว่าเข้าจะกลับมาจริง เเต่วัยต่อมาเขาก็หายไปจนเราตัดสิ้นใจบอกว่าเราเดินอแกมาเองหลังจากที่วันที่เขาหายไป
อีก3วันต่อมาเราเลยทักเเฟนไปว่าตอนนี้เรื่องที่เป็นห่วงๆม่ต้องห่วงเเล้วเรายอมปล่อยนายไป
เเล้วก่อนวันวาเลนทาย1อาทิต
แฟนก็ทักมาว่า ตื่นไปเรียนยัง
เราเปิดอ่านข้อความด้วยความตกใจเลยรีบตอบกลับเลยว่ามีรัยป่าว เขาตอบกลับมาว่าป่าวคิดถึง เรานี้ร้องไห้เลยดีใจที่ได้เห็นคำคำนั้น
เเละในวันวาเรนทาย เขาโทรมาร้องไห้เเล้วบอกรักเเล้วบอกว่ารออีกนิดได้ไหมเขาจะกลับมาเราดีใจมาค่ะที่เขาโทรมาบอกเเบบนี้
เเต่จะดีใจได้สักกี่วันเข้าก็เปิดตัวผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นเเฟนกันเเล้ว ส่วนเราก็เเค่ได้นั่งคิดเรื่องโง่ของตัวเองที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเเย่ๆครั้งนี้รักครั้งนี้จำจนตาย ได้เเต่ขอให้เขาเลิกกับผู้หญิงคนนั้นเร็วเเละขอให้เข้าเจ็บมากกว่าเราร้อยเท่าพันเท่า
รักครั้งนี้ไม่รู้ว่าเเฟนเราไปรักใคร
#ยอมโง่เพราะเเค่คำว่ารัก #เเต่ยังรอเขากลับมา