ทำยังไงดีครับ เพื่อนอายุ 21 เเล้วยังไม่เคยออกจากบ้านเลย

เพื่อนผมคนนี้(ผู้ชาย)รู้จักกันมาตั่งเเต่ประถม ผมไปบ้านมันบ่อยมากๆ เพราะมันไม่เคยไปบ้านไครเลย พ่อไม่ให้ออกไปไหนตั่งเเต่เด็กๆครับ จนตอนนี้ก็เหมือนเดิม จนมันไม่ออกไปไหนจริงๆ
มันเป็นคนหัวร้อนง่าย ใช้เเต่อารมณ์ ทำอะไรมักไม่มีเหตุผลครับ สกิดไม่ได้ มีเรื่องตลอดเลย เเม่เลยเป็นห่วง

อ่านหนังสือออกบางคำครับ เรียนไม่เก่งสมาธิสั้นด้วย  เเต่ด้านศิลป์บอกเลยว่าเทพมากๆครับ
บ้าอนิเมะติดเกม ประมานว่า หน้าไม่ให้เเต่ใจรักอะครับ (โอตาคุก็ว่าได้) จนผมอยากให้มันมาเรียนต่อด้านนี้ตรงๆ
เพื่อใช้ความสามารถต่อยอดอนาคต เเต่พ่อมันไม่ให้ออกไปไหนเลยครับ ไม่เข้าใจมากๆ
ตอนนี้ นั่งเล่นเเต่เกมอยู่เเต่บ้านทำงานบ้าน ร่างกายเเข็งเเรงตัวก็ใหญ่ไม่มีโรคประจำตัวอะไร เเต่ไม่ออกไปหางานทำเลย ที่บ้านเเม่ทำงานคนเดียวครับ เป็นครูประถม รร เอกชน พ่อดูเเลย่าอยู่บ้าน  มันชอบอยากได้ของเเพงๆ เเม่ก็ไม่ใช่จะมีเงินมากมาย ถ้าหาเองได้ก็ไม่ควรขอเลยครับโตเเล้ว
เเต่เพื่อนคนนี้ไม่ได้หาเงินเองเเล้วก็ใช้เงินเก่ง อยากได้อะไรก็ให้เเม่หามาจนได้

คือตอนนี้เพื่อนๆต้องไปหา มันไม่ยอมออกนอกจังหวัดเลยครับ ไม่คิดจะไปเที่ยวกับเพื่อน ไม่คิดที่จะอยากไปนอนบ้านเพื่อน โรงหนังเป็นยังไงมันยังไม่เคยได้ไปเยียบเลยครับ ทั้งที่นั่งรถไป 30นาทีก็ถึงครับไม่ได้ไกลอะไรเลยด้วย

อีกไม่นานก็เป็นทหารเเล้วครับ มันกลับมาจะเปรี่ยนไปมากเเค่ไหนก็ไม่รู้ จะหัวร้อนใช้เเต่อารมณ์มากกว่าเดิมหรือป่าวก็ไม่รู้ ปัจจุบันก็ยิ่งไม่ฟังไครอยู่เเล้วเป็นห่วงอนาคตมากครับ ถ้าซักวันมันไม่ได้อยู่กับพ่อเเม่ ผมว่ามันเเย่เเน่ครับ ผมกับเพื่อนๆก็พูดกับมันบ่อย เเต่มันก็ไม่เคยเอาไปคิดเลยครับ
อนาคตไร้จุดหมายเลยครับตอนนี้ ไม่เรียนต่อ ไม่หางานทำ จะปลูกฝักกินอยู่บ้านก็ดีครับ เเต่นั่งเล่นเเต่เกม ดูเเต่การ์ตูนก็ไม่ไหวครับ ผมก็ติดเกมมากๆเหมือนกันเเต่ก็เเยกเเยะได้ครับ เป็นห่วงมากๆ พูดก็พูดไปหมดเเล้ว เหมือนเดิมครับ ทำไงดี
การดูเเลตั่งเเต่เด็กๆมีส่วนไหมครับ สังคมไม่น่าเกี่ยวนะครับ พวกผมก็เเนะนำเส้นทางดีๆให้กันบ่อยๆ