สวัสดีครับ นี่เป็นกระทู้แรกของผม หลังจากที่ผมอ่านเรื่องราวความรักมามากมายในพันทิป จนวันนี้ผมสมัครเพื่อจะมาเล่า มาแบ่งปันประสบการณืความรักของผมบ้าง
เข้าเรื่องเลยนะครับ เรื่องมันเกิดขึ้นตอนผมเข้ามหาลัยใหม่ๆ ผมได้รู้จักคนคนนึ่ง เป็นเพื่อนของเพื่อน เขาเรียนครูส่วนผมเรียนสาสุข ครั้งแรกที่เจอกันก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไร หลังจากนั้นก็เจอกันเลื่อยๆเพราะเค้าอยู่กลุ่มเดียวกันกับเพื่อนผม มีวันหนึ่งเพื่อนผมมันกลับบ้านหมด แต่มันไม่กลับมันต้องอยู่ซ้อมกีฬา อ้อ มันเป็นนักกีฬาเปตองครับ ซ้อมทุกเย็นยิ่งช่วงไหนใกล้แข่งก็เลิกค่ำหน่อย ส่วนผมทำงานตอนเย็นที่ร้านโทรศัพท์แห่งหนึ่งครับ ต่อนะครับ เย็นวันนั้นมันทักผมมา ชวนไปกินข้าว ผมก็อยากไปไม่รู้เพราะอะไรรู้สึกทำยังไงก้ได้ให้ได้ไปกินข้าวกับมัน ผมเลยบอกพี่ที่ร้านไปว่าอาจารย์เรียกไปดูตัว อ้อ ผมเป็นเดือนคณะครับ แต่ป่าวหรอกจะไปกินข้าวกับมันนั่นแหละ 55555 หลังจากนั้นมันก็มีปัญหากับเพื่อนผมเรื่องอะไรไม่ทราบ วันนั้นมันโทรหาผมให้ผมไปหาที่หอพี่คนหนึ่ง ไปถึงก็เห็นคุยโทรศัพท์กัน เหมือนให้พี่ช่วยคุย มันร้องให้ครับร้องให้บนตักผม ผมไม่รู้จะทำยังไงทำได้แค่ปลอบ วันนั้นมันบอกให้ผมไปนอนเป็นเพื่อนครับ ผมสงสารมันเมทมันก็ไม่อยู่ กลัวมันจะคิดมาก มันเป็นคนคิดมาก คืนแรกมันกอดผม ผมรู้สึกมีความสุขมาก เอาจริงๆผมก็ใจสั่นๆนะครับ แอบคิดไม่ซื่อกับมันอยู่เหมือนกัน =ช่วงนั้นผมโพสถึงมันบ่อยมาก เพ้อมาก จนมันถามว่า เพ้อถึงใคร ในใจอยากบอกว่าเพ้อถึงมันใจจะขาด แต่ผมบอกไปว่าโพสไปเรื่อยแหละ
หลังจากนั้นมันก็คอยรับไปกินข้าว ไปส่งหอ ทุกวัน ซ้อมดาวเดือนเสร็จมันก็จะโทรหาคอยไปกินข้าวพร้อมกัน เราสนิทกันมากครับ มันทำงานที่มหาลัยตี1ตี2
ผมก็รอ เอาเป็นว่าผมแอบรักมันไปแล้วแหละครับ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ เรียกอย่างงั้นก็ได้ คืนที่สองมันทักมา ให้ผมไปนอนเป็นเพื่อนมันอีก ผมก็ตกลงอย่างไม่ลังเลเลยครับ คืนนี้มันกอดผมเหมือนเดิมแต่ดึงเข้าไปหาจนปากผมชนปากมันแล้วเราก็จูบกันครับ ผมไม่ฝืนครับทิ้งไว้แบบนั้นเลยหลังจากนั้นมันก็เอามือล้วงเข้ามาในกางเกงแต่เข้าไปถึงแค่ใต้ขอบ กกน มันเอาออก ผมก็ทำเหมือนกันครับแต่ผมจับข้างนอกอย่างเดียว พอเช้าเราไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนครับ คุยกันเรื่องอื่น ปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วมันก็กลับบ้านครับ วันนั้นผมโทรหามันอยากจะบอกว่ามันจูบผม มันเป็นจูบแรกของผม แต่มันบอกว่า "หรอ กูไม่รู้ กูหลับ" ผมก็ เอิ่ม....... เครๆ ไม่เป็นไร แต่ผมรักมันแล้วครับ โทรหามันบ่อยขึ้น โทรหาทุกวัน ถามว่าทำอะไรอยู่ กินข้าวยัง คุยกันสั้นๆ ทุกวัน ผมได้ไปนอนกับมันอีก คืนนั้นก็นอนกอดกันอีกเหตุการณ์เหมือนกับคืนที่ผ่านมาครับ แต่ล้วงลึกขึ้นกว่าเดิม ตอนเช้าวันนั้น ผมตัดสินใจบอกความในใจที่ผมมีกับมัน ผมรักมันมาก จนรู้สึกว่าขาดมันไม่ได้ อยากเจอทุกวัน อยากอยู่ดูแลมันทุกวัน มันบอกว่า"เฉยๆ รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม" ผมยอมรับว่าผมเสียใจมากครับ ทำอะไรไม่ถูก เข้าใจอารมณ์คนที่อกหักหรือดดนบอกเลิกเลย หูอื้อ ตัน คิดอะไรไม่ออก ผมทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วรีบให้มันไปส่งหอ เศร้ามากครับหลังจากวันนั้นผมก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก มันหลบหน้าผมตลอด จนผมรุ้สึกอึดอัด ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เพื่อนก็ไม่รุ้เรื่องที่เกิดขึ้นนะครับ คิดว่าผมเป็น ผช ผมจึงตัดสินใจค่อยๆเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนของมันฟัง ทีละคน ทีละคน จนทั้งกลุ่มรู้เรื่องของผมกับมัน เมื่อเหตุการณ์ผ่านไป ผมก้เศร้าอยู่ภักใหญ่เลยครับ เพ้อถึงมันตลอด นึกถึงมันทุกวันแต่ทำอะไรไม่ได้ โพสถึงมันทุกวัน จนปัจจุบันมันบล๊อคเฟสผมไปแล้วครับ ไม่เจอกัน ไม่มองหน้ากัน
ไม่ทักกัน เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆที่เมื่อก่อนไปไหนมาไหนด้วยกัน หรือมันอาจจะแค่ไม่แน่ใจว่ามันชอบ ผญ หรือ ผช แต่ก็ไม่เป้นไรหรอกครับ ถึงวันนี้ก็ประมาณปีกว่าๆแล้วครับ แค่อยากให้รู้ว่าผมยังรัก ผมยังคิดถึงมันทุกวัน ยังคอยให้กลับมา แต่ก็คงทำได้แค่คิดถึงแหละครับ ได้ข่าวมาว่ามีแฟนเป็น ผญ แล้ว วาเลนไทน์ที่ผ่านมาเอาช็อคโกแลตไปให้ ก็ยินดีด้วยนะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ...เบล
จากเพื่อนสนิท กลายเป็นคนไม่รู้จัก (ช-ช)
เข้าเรื่องเลยนะครับ เรื่องมันเกิดขึ้นตอนผมเข้ามหาลัยใหม่ๆ ผมได้รู้จักคนคนนึ่ง เป็นเพื่อนของเพื่อน เขาเรียนครูส่วนผมเรียนสาสุข ครั้งแรกที่เจอกันก็ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเท่าไร หลังจากนั้นก็เจอกันเลื่อยๆเพราะเค้าอยู่กลุ่มเดียวกันกับเพื่อนผม มีวันหนึ่งเพื่อนผมมันกลับบ้านหมด แต่มันไม่กลับมันต้องอยู่ซ้อมกีฬา อ้อ มันเป็นนักกีฬาเปตองครับ ซ้อมทุกเย็นยิ่งช่วงไหนใกล้แข่งก็เลิกค่ำหน่อย ส่วนผมทำงานตอนเย็นที่ร้านโทรศัพท์แห่งหนึ่งครับ ต่อนะครับ เย็นวันนั้นมันทักผมมา ชวนไปกินข้าว ผมก็อยากไปไม่รู้เพราะอะไรรู้สึกทำยังไงก้ได้ให้ได้ไปกินข้าวกับมัน ผมเลยบอกพี่ที่ร้านไปว่าอาจารย์เรียกไปดูตัว อ้อ ผมเป็นเดือนคณะครับ แต่ป่าวหรอกจะไปกินข้าวกับมันนั่นแหละ 55555 หลังจากนั้นมันก็มีปัญหากับเพื่อนผมเรื่องอะไรไม่ทราบ วันนั้นมันโทรหาผมให้ผมไปหาที่หอพี่คนหนึ่ง ไปถึงก็เห็นคุยโทรศัพท์กัน เหมือนให้พี่ช่วยคุย มันร้องให้ครับร้องให้บนตักผม ผมไม่รู้จะทำยังไงทำได้แค่ปลอบ วันนั้นมันบอกให้ผมไปนอนเป็นเพื่อนครับ ผมสงสารมันเมทมันก็ไม่อยู่ กลัวมันจะคิดมาก มันเป็นคนคิดมาก คืนแรกมันกอดผม ผมรู้สึกมีความสุขมาก เอาจริงๆผมก็ใจสั่นๆนะครับ แอบคิดไม่ซื่อกับมันอยู่เหมือนกัน =ช่วงนั้นผมโพสถึงมันบ่อยมาก เพ้อมาก จนมันถามว่า เพ้อถึงใคร ในใจอยากบอกว่าเพ้อถึงมันใจจะขาด แต่ผมบอกไปว่าโพสไปเรื่อยแหละ
หลังจากนั้นมันก็คอยรับไปกินข้าว ไปส่งหอ ทุกวัน ซ้อมดาวเดือนเสร็จมันก็จะโทรหาคอยไปกินข้าวพร้อมกัน เราสนิทกันมากครับ มันทำงานที่มหาลัยตี1ตี2
ผมก็รอ เอาเป็นว่าผมแอบรักมันไปแล้วแหละครับ เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ เรียกอย่างงั้นก็ได้ คืนที่สองมันทักมา ให้ผมไปนอนเป็นเพื่อนมันอีก ผมก็ตกลงอย่างไม่ลังเลเลยครับ คืนนี้มันกอดผมเหมือนเดิมแต่ดึงเข้าไปหาจนปากผมชนปากมันแล้วเราก็จูบกันครับ ผมไม่ฝืนครับทิ้งไว้แบบนั้นเลยหลังจากนั้นมันก็เอามือล้วงเข้ามาในกางเกงแต่เข้าไปถึงแค่ใต้ขอบ กกน มันเอาออก ผมก็ทำเหมือนกันครับแต่ผมจับข้างนอกอย่างเดียว พอเช้าเราไม่พูดถึงเรื่องเมื่อคืนครับ คุยกันเรื่องอื่น ปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วมันก็กลับบ้านครับ วันนั้นผมโทรหามันอยากจะบอกว่ามันจูบผม มันเป็นจูบแรกของผม แต่มันบอกว่า "หรอ กูไม่รู้ กูหลับ" ผมก็ เอิ่ม....... เครๆ ไม่เป็นไร แต่ผมรักมันแล้วครับ โทรหามันบ่อยขึ้น โทรหาทุกวัน ถามว่าทำอะไรอยู่ กินข้าวยัง คุยกันสั้นๆ ทุกวัน ผมได้ไปนอนกับมันอีก คืนนั้นก็นอนกอดกันอีกเหตุการณ์เหมือนกับคืนที่ผ่านมาครับ แต่ล้วงลึกขึ้นกว่าเดิม ตอนเช้าวันนั้น ผมตัดสินใจบอกความในใจที่ผมมีกับมัน ผมรักมันมาก จนรู้สึกว่าขาดมันไม่ได้ อยากเจอทุกวัน อยากอยู่ดูแลมันทุกวัน มันบอกว่า"เฉยๆ รู้สึกเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผม" ผมยอมรับว่าผมเสียใจมากครับ ทำอะไรไม่ถูก เข้าใจอารมณ์คนที่อกหักหรือดดนบอกเลิกเลย หูอื้อ ตัน คิดอะไรไม่ออก ผมทำได้แค่หัวเราะกลบเกลื่อนแล้วรีบให้มันไปส่งหอ เศร้ามากครับหลังจากวันนั้นผมก็ไม่ค่อยได้คุยกันอีก มันหลบหน้าผมตลอด จนผมรุ้สึกอึดอัด ไม่รู้จะเล่าให้ใครฟัง เพื่อนก็ไม่รุ้เรื่องที่เกิดขึ้นนะครับ คิดว่าผมเป็น ผช ผมจึงตัดสินใจค่อยๆเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เพื่อนของมันฟัง ทีละคน ทีละคน จนทั้งกลุ่มรู้เรื่องของผมกับมัน เมื่อเหตุการณ์ผ่านไป ผมก้เศร้าอยู่ภักใหญ่เลยครับ เพ้อถึงมันตลอด นึกถึงมันทุกวันแต่ทำอะไรไม่ได้ โพสถึงมันทุกวัน จนปัจจุบันมันบล๊อคเฟสผมไปแล้วครับ ไม่เจอกัน ไม่มองหน้ากัน
ไม่ทักกัน เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งๆที่เมื่อก่อนไปไหนมาไหนด้วยกัน หรือมันอาจจะแค่ไม่แน่ใจว่ามันชอบ ผญ หรือ ผช แต่ก็ไม่เป้นไรหรอกครับ ถึงวันนี้ก็ประมาณปีกว่าๆแล้วครับ แค่อยากให้รู้ว่าผมยังรัก ผมยังคิดถึงมันทุกวัน ยังคอยให้กลับมา แต่ก็คงทำได้แค่คิดถึงแหละครับ ได้ข่าวมาว่ามีแฟนเป็น ผญ แล้ว วาเลนไทน์ที่ผ่านมาเอาช็อคโกแลตไปให้ ก็ยินดีด้วยนะ ขอให้มีความสุขมากๆนะ...เบล