จนแล้วยังอยากเรียน นี่เราคิดถูกหรือผิด !! ณ ตอนนี้รู้สึกแย่ว่ะ

คือ ครอบครัวยากจน ตอนจบ ม.6 เราก้อคิดนะว่าจบแล้วจะไปทำอะไรดี จะเรียน หรือ ทำงาน สุดท้าย เราตัดสินใจเรียนเพราะเราคิดว่าถ้าเราเรียนจบเราก้อจะมีงานดีดีทำ ช่วยพ่อแม่ใช้หนี้ ส่งน้องเรียน เราจึงกู้เรียน พ่อแม่ก้อช่วยในเรื่องค่าจ่ายเยอะพอสมควร การเรียนของเราก้อถือว่าอยู่ในเกณฑ์ดีนะ เราก้อไม่ได้ทำตัวเหลวไหลมีบ้างแต่ก้อเล็กน้อย ไม่ได้ใช้เงินฟุ่มเฟือย บางทีอยากได้อะไรก้อต้องคิดแล้วคิดอีก บางอย่างอยากได้มาเป็นปีละแต่ก้อไม่ซื้อ เพราะเราต้องประหยัด เอาอันที่โครตจำเป็น และสำคัญๆมาก่อน ตอนนี้เราเรียนมาได้ครึ่งทางละ ยิ่งสูงขึ้นค่าใช้จ่ายในการเรียนก้อยิ่งมากขึ้น และตอนนี้น้องเราก้อจบ ม.6 พอดี พ่อกับแม่อยากให้น้องของเราทำงาน เพราะไม่มีเงินส่งเรียนและทางบ้านก้อติดหนี้เยอะ ปีนี้หมุนไม่ทัน น้องก้อมาปรึกษาเราว่าจะทำยังไงดี เราจึงบอกให้น้องเราเรียนเพราะเรารู้ว่าน้องเราอยากเรียน ที่เราบอกให้น้องเราเรียนเพราะเราคิดว่าอีกสองปีเราก้อจะจบแล้ว พอเราเรียนจบเราก้อจะทำงานมีเงินส่งน้องเราเรียนแทนพ่อแม่ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันแย่ อีกสองปีกว่าเราจะเรียนจบมันแย่มาก แย่ตรงที่พ่อแม่เราต้องทำงานหาเงินส่งเรากับน้องเรียน แล้วไหนจะหนี้ขอพ่อแม่ที่จะต้องจ่ายอีก เงินมันหมุนไม่ทันไงพ่อเราก้อเครียด แม่เราก้อเครียด น้องก้อเครียด เราก้อเครียด เอาเป็นว่าทุกคนเครียด ตอนปิดเทอมเรากลับบ้านก้อมีคุยกับพ่อแม่ พ่อกับแม่ก้อบอกว่าอยากให้เราเรียน เรียนต่อให้จบ แต่อยากให้น้องเราออกมาทำงาน เพราะไม่มีเงินส่ง(น้องเราไม่ได้กู้เรียน) เราแอบเห็นน้องร้องไห้ น้องบอกว่าถ้ายังงั้นน้องเราไม่เรียนแล้วก้อได้ จะออกมาหางานทำ แต่เราก้อยังดันทุรังอยากให้น้องเราเรียน จึงบอกให้น้องเราเรียนต่อ และช่วยกันประหยัด น้องเราจึงเรียนต่อตอนนี้ก้อใกล้จบปีแรกละ แต่พอถึง ณ วินาทีนี้ ความรู้สึกของเราแบบโครตๆอ่ะ มันแย่มาก เพราะทางบ้านหมุนเงินไม่ทัน ไหนจะน้องเรา ไหนจะเรา ไหนจะหนี้ ค่านู้น นี่ นั่น คือแบบ พ่อกับแม่ต้องทำงานหนักมากกว่าเก่าหลายเท่า ตอนหนึ่งทุ่มโทรกลับบ้านหาแม่ พ่อเรายังไปทำงานไม่กลับมาเลย พ่อเราต้องตื่นตีสองตีสามออกไปทำงาน มากินข้าวเช้าตอนจ็ดโมงกว่า แล้วออกไปทำงานอีก กลับมาอีกทีก้อ ห้าโมงเย็น บางวันก้อกลับมามืด บางวันก้อออกไปทำงานต่ออีก แล้วพ่อเราเอาเวลาไหนพักผ่อนละ แต่ละวันแทบจะไม่มีเวลาพักผ่อน แล้วพ่อเราต้องทำงานอยู่แบบนี้เกือบทุกวัน อายุก้อเพิ่มมากขึ้นทุกวัน 60 ปีแล้ว แล้วจะเอาแรงมาจากไหน แน่นอนมันเป็นเรื่องธรรมดาที่เราจะแอบร้องไห้ เพราะต่อหน้าคนอื่นเราเข้มแข็งเสมอ ไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วง เราอยากทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยนะ แต่มันทำไม่ได้ ด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง เราก้อคิดนะ ว่าทำไมตอนนั้นเราต้องอยากเรียน ทำไมเราตัดสินใจเรียน ทำไมเราไม่ออกมาทำงานช่วยพ่อแม่ใช้หนี้และส่งน้องเราเรียน เรามันดูแย่สินะ ตอนนี้เราก้อพยายาม พยายามทำหน้าที่ของเราให้มันดีที่สุด เรารู้เราเป็นความหวังของครอบครัว พ่อหวังในตัวเรามาก ถึงมากที่สุด ญาติเรา น้า ป้า ใครๆก้อบอกว่าพ่อคาดหวังในตัวเราไว้เยอะ อย่าทำให้พ่อเสียใจ เพราะพ่อรักเรามาก ตอนกลับบ้านเราเห็นพ่อเศร้าแบบไม่เคยเศร้ามาก่อน เพราะพ่ออยากให้น้องได้เรียนเหมือนคนอื่นแต่พ่อไม่มีเงินส่ง เราก้อได้แต่บอกให้ทุกคนอดทน ตอนนี้หรอ อยากจบเร็วๆหางานทำ อยากช่วยพ่อแม่ใช้หนี้(หนี้กู้เรียนเราก้อเยอะ)อยากส่งน้องเรียน ไม่อยากให้พ่อแม่ทำงาน อยากมีเงินเลี้ยงพ่อแม่ ใครบอกว่าเงินซื้อความสุขไม่ได้ เราว่ามันไม่จริงว่ะ ทุกวันนี้ที่ไม่มีความสุขก้อเพราะว่าไม่มีเงินนี่แหละ!!! ก้อแค่อยากระบาย มันเหนื่อยนะ ท้อมาก แต่คนที่ส่งเราเรียนมันเหนื่อยกว่า  ทุกวันนี้ก้อต้องพยายาม พยายามทำทุกอย่างให้มันดีที่สุด จัดลำดับความสำคัญของชีวิต ท่องไว้อีกปีกว่าก้อจบแระ แต่ทำไมอีกปีกว่ามันยาวกว่าปกติว่ะ อีกปีกว่าพ่อแม่เราร่างกายทรุดไปแค่ไหนว่ะ อีกปีกว่า... นี่สิ่งที่เราทำมันถูกแล้วหรา