เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะคะ คือเรื่องมีอยู่ว่า... เราได้มีโอกาสไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งตั้งแต่ปีที่แล้วจนถึงวันนี้ก็
เกือบหนึ่งปีแล้ว แล้วแน่นอนค่ะว่าเราได้เจอใครคนหนึ่งที่นั่นด้วย
ทุกครั้งที่เจอกันเราสองคนจะมองกันด้วยสายตาที่จะสื่ออะไรบางอย่างเสมอ (แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร) เราไม่เคยพูด ทักทาย หรือยิ้มให้
กันเลยแม้แต่น้อย จนเมื่อประมาณกลางเดือนที่แล้ว เราสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ และปฏิกิริยาของเขาที่เปลี่ยนไป(หลายอย่าง) จากเมื่อก่อน
ที่เคยมาออกกำลังกายเสร็จแล้วก็ขับรถกลับเลย แต่ตอนนี้เขาเริ่มออกกำลังกายนานขึ้นจาก 1 รอบเป็น 2 รอบ หรือบางทีก็ขับรถมาจอดฝั่งเดียว
กับที่เราจอดรถ จากที่เมื่อก่อนจะจอดคนละฝั่งเสมอ แต่เหตุผลแค่นี้คงพอฟังไม่ได้ว่าเขาเริ่มสนใจเรา ถ้ามันไม่มีเหตุการณ์วันนั้น คือ ครั้ง
แรก..เราเดินสวนกัน (วันนั้นเป็นความตั้งใจของเราเอง 555+) เราเลยเดินอ้อมมาอีกฝั่งหนึ่งไม่ให้เขาเห็น แต่ก็สังเกตได้ว่าก่อนที่เขาจะกลับ
เขาหันหลังกลับไปมอง เหมือนหาอะไรบางอย่าง ครั้งที่สอง..เรากำลังเดินกลับเขาก็ขับรถสวนออกมาพอดี เราเลยหันหลังกลับไปมองว่าใช่รถ
เขาไหม สักพักเขาวนรถกลับมาด้วยความรีบร้อนทั้งที่ขับเลยไปไกลแล้ว แต่วันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม
ครั้งที่สาม..เขาตั้งใจมายืนรอเราเลยค่ะซึ่งเราสังเกตเห็นได้ชัดเจน ถ้าเทียบจากทุกครั้งที่ผ่านๆมา พอเราเดินมาถึงใกล้กับจุดที่เขารออยู่เราเลย
เดินอ้อมผ่านด้านหลังแล้วก็พยายามเดินให้เร็วที่สุด เราไม่รู้นะว่าเขาวิ่งตามหลังเรารึเปล่า แต่เห็นในหางตาว่าเขาเดินตามแต่คงตามไม่ทันเลย
ขับรถกลับไป และวันนั้นเป็นวันที่เรารู้สึกแย่มากที่สุดว่าเราทำถูกไหมที่พยายามจะเดินหนีเขา..หลังจากวันนั้นทุกครั้งที่เดินสวนกัน เราไม่มีโม
เม้นแบบสบตากันเหมือนก่อน เหมือน
มันมีอะไรเปลี่ยนไป รู้ไหมคะว่าทำไมเราต้องพยายามหลีกเลี่ยงไม่คุยกับเขา เหตุผลหลักเลยคือ 1. เขามีแฟนแล้ว 2.เราไม่รู้ว่าเราควรจะรู้สึก
หรือควรจะทำยังไงดี? คือ มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนตีกันอยู่ในสมองว่า ถ้าเราลองเปิดโอกาสให้ได้พูดคุยกันมากขึ้น ทำความรู้จักกันมากขึ้นมัน
คงจะดีไม่ใช่น้อย แต่สุดท้ายแล้วก็คงต้องเจ็บมากแน่ๆ เลยพยายามตัดใจเดินออกมา ซึ่งเรารู้ดีค่ะว่าเราคงห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึกดีกับเขาแน่ๆ
ตอนนี้เรากังวลไปหมด ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะลองทำความรู้จักเขาดี หรือว่าตัดใจไปเลยไม่ให้ความหวังตัวเองอีกต่อไป (ประมาณเจ็บแต่จบ
อะไรทำนองนี้ 555+) เพื่อนๆชาวพันทิปเราควรทำไงดีคะ? มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัด หน่วงๆ จะดีใจก็ไม่ดีใจ จะเสียใจก็ไม่ได้เสียใจ บอกไม่ถูก
เหมือนกันค่ะ T.T
เจอเหตุการณ์แบบนี้เราควรทำยังไง? หรือควรรู้สึกยังไง?
เกือบหนึ่งปีแล้ว แล้วแน่นอนค่ะว่าเราได้เจอใครคนหนึ่งที่นั่นด้วย
ทุกครั้งที่เจอกันเราสองคนจะมองกันด้วยสายตาที่จะสื่ออะไรบางอย่างเสมอ (แต่ก็ไม่รู้ว่าคืออะไร) เราไม่เคยพูด ทักทาย หรือยิ้มให้
กันเลยแม้แต่น้อย จนเมื่อประมาณกลางเดือนที่แล้ว เราสังเกตเห็นถึงความผิดปกติ และปฏิกิริยาของเขาที่เปลี่ยนไป(หลายอย่าง) จากเมื่อก่อน
ที่เคยมาออกกำลังกายเสร็จแล้วก็ขับรถกลับเลย แต่ตอนนี้เขาเริ่มออกกำลังกายนานขึ้นจาก 1 รอบเป็น 2 รอบ หรือบางทีก็ขับรถมาจอดฝั่งเดียว
กับที่เราจอดรถ จากที่เมื่อก่อนจะจอดคนละฝั่งเสมอ แต่เหตุผลแค่นี้คงพอฟังไม่ได้ว่าเขาเริ่มสนใจเรา ถ้ามันไม่มีเหตุการณ์วันนั้น คือ ครั้ง
แรก..เราเดินสวนกัน (วันนั้นเป็นความตั้งใจของเราเอง 555+) เราเลยเดินอ้อมมาอีกฝั่งหนึ่งไม่ให้เขาเห็น แต่ก็สังเกตได้ว่าก่อนที่เขาจะกลับ
เขาหันหลังกลับไปมอง เหมือนหาอะไรบางอย่าง ครั้งที่สอง..เรากำลังเดินกลับเขาก็ขับรถสวนออกมาพอดี เราเลยหันหลังกลับไปมองว่าใช่รถ
เขาไหม สักพักเขาวนรถกลับมาด้วยความรีบร้อนทั้งที่ขับเลยไปไกลแล้ว แต่วันนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิม
ครั้งที่สาม..เขาตั้งใจมายืนรอเราเลยค่ะซึ่งเราสังเกตเห็นได้ชัดเจน ถ้าเทียบจากทุกครั้งที่ผ่านๆมา พอเราเดินมาถึงใกล้กับจุดที่เขารออยู่เราเลย
เดินอ้อมผ่านด้านหลังแล้วก็พยายามเดินให้เร็วที่สุด เราไม่รู้นะว่าเขาวิ่งตามหลังเรารึเปล่า แต่เห็นในหางตาว่าเขาเดินตามแต่คงตามไม่ทันเลย
ขับรถกลับไป และวันนั้นเป็นวันที่เรารู้สึกแย่มากที่สุดว่าเราทำถูกไหมที่พยายามจะเดินหนีเขา..หลังจากวันนั้นทุกครั้งที่เดินสวนกัน เราไม่มีโม
เม้นแบบสบตากันเหมือนก่อน เหมือน
มันมีอะไรเปลี่ยนไป รู้ไหมคะว่าทำไมเราต้องพยายามหลีกเลี่ยงไม่คุยกับเขา เหตุผลหลักเลยคือ 1. เขามีแฟนแล้ว 2.เราไม่รู้ว่าเราควรจะรู้สึก
หรือควรจะทำยังไงดี? คือ มันเป็นความรู้สึกที่เหมือนตีกันอยู่ในสมองว่า ถ้าเราลองเปิดโอกาสให้ได้พูดคุยกันมากขึ้น ทำความรู้จักกันมากขึ้นมัน
คงจะดีไม่ใช่น้อย แต่สุดท้ายแล้วก็คงต้องเจ็บมากแน่ๆ เลยพยายามตัดใจเดินออกมา ซึ่งเรารู้ดีค่ะว่าเราคงห้ามไม่ให้ตัวเองรู้สึกดีกับเขาแน่ๆ
ตอนนี้เรากังวลไปหมด ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะลองทำความรู้จักเขาดี หรือว่าตัดใจไปเลยไม่ให้ความหวังตัวเองอีกต่อไป (ประมาณเจ็บแต่จบ
อะไรทำนองนี้ 555+) เพื่อนๆชาวพันทิปเราควรทำไงดีคะ? มันเป็นความรู้สึกที่อึดอัด หน่วงๆ จะดีใจก็ไม่ดีใจ จะเสียใจก็ไม่ได้เสียใจ บอกไม่ถูก
เหมือนกันค่ะ T.T