กระทู้เล่าเรื่อง ชีวิตเงียบๆ นิ่งๆ แสนธรรมดา (จนอายุจะ 24 ปี...แล้ว)

กระทู้สนทนา
สวัสดีค่ะ  เราชื่อ จา  ตอนนี้อายุ 23 จะ 24 แล้ว  เป็นลูกสาวคนเล็ก  มีพี่ชายอายุห่างกัน 5 ปี ครอบครัวของจา เราไม่ค่อยสนิทกันเท่าไหร่  พ่อเป็นครูที่กำลังจะเกษียณ  สำหรับลูกๆพ่อเป็นคนดี ขยัน เป็นพ่อที่เพอร์เฟ็คมาก  แต่พ่อจะเงียบ  ไม่ค่อยคุยกับลูก  ทำให้เราไม่กล้าที่จะเข้าหา  ไม่กล้าถาม  ไม่กล้าพูดคุย  และก็กลายเป็นไม่กล้า  กลัว  ไม่มั่นใจ  แต่กลับกล้าในอีกแบบ  ... .  ส่วนแม่  แม่ก็ใจดี เป็นแม่ที่ดีมาก  แต่แม่กำลังเข้าสู่วัยทองตอนต้น  ทำให้ตอนนี้แม่กลายเป็นพายุขนาดย่อมๆตลอดเวลา  และพี่ชาย  พี่แต่งงานแล้ว  มีลูกชายวัยอนุบาล 1 คน  กับพี่เราไม่สนิทกัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอายุที่ห่าง  หรือเป็นเพราะเราไม่ค่อยได้คุยกัน  
    จาเป็นคนนิ่งๆ จะว่าเงียบ ก็ไม่เชิง  ตอนนี้กำลังเรียนอยู่ปีสาม  ที่จริงถ้าเรียนปกติ  ก็ทำงานปีแรก  แต่ในความเป็นจริง  ซิ่วมาหนึ่งปี  แล้วก็ดรอปอีกหนึ่งปี  สรุปเรียนรู้ชีวิตช่วงผู้ใหญ่ตอนต้นไปสองปีเต็ม  จะว่าไปสองปีที่ผ่านก็ได้อะไรมาเยอะ  ถึงจะเป็นช่วงที่คนรอบข้างมองว่าไร้สาระ  ไม่มีประโยชน์  แต่จาว่ามันคุ้มนะ  มันสอนให้จาเป็นผู้เป็นคนขึ้น  มันให้บทเรียนเยอะแยะมากมาย  มันให้ปัญหา  ให้แก้ปัญหา  ให้หนีปัญหา  ให้ได้คิด ... .
    ตอนนี้จารับรู้ว่าครอบครัวกำลังมีปัญหาการเงิน  และจะว่าไปจาเองที่เป็นตัวการที่ทำให้ครอบครัวแย่ลง  ตั้งแต่เด็กจาเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย  รวมทั้งพี่ชายด้วยนะ  เราไม่เกเร  ไม่ดื้อ  ไม่เหมือนกับลูกบ้านอื่น  เราเรียนดี  ช่วงงานพ่อแม่  เป็นลูกที่ดีเลยล่ะ  
    จาไม่รู้เลยว่าข้างนอกบ้านเป็นยังไง  คนในโลกใบนี้มีกี่ประเภท  จาไม่เคยไปเล่นนอกบ้าน   ไม่เคยมีเพื่อนเล่น  ชีวิตจามีบ้าน  พ่อแม่พี่ชาย  ญาติโรงเรียน และ ตลาด   จนจาต้องเข้ามหาลัย  ต้องมาใช้ชีวิตเด็กหอ  ต้องเรียนรู้โลกกว้าง  ตอนนั้นอายุ19 จนตอนนี้อายุ 24  จะว่าไปชีวิตของจา  ก็เป็นของจานะ  ตั้งแต่ออกจากบ้านมา  จาใช้ชีวิตด้วยตัวเองตลอด  จนตอนนี้จาได้เรียนรู้อะไรมากมาย  ไม่ว่าจะเป็นความสุข  ความทุกข์  เหงา  เศร้า  ดีใจ  เสียใจ เกือบทุกความรู้สึกที่มีในโลก  จาว่าจาเจอมันมาหมดละ  จาเป็นคนไม่ค่อยเป็นผู้หญิงเท่าไหร่  ออกจะเหมือนผู้ชายนิดๆ  เป็นคนตัวเล็กๆ  ห้าวๆ  
    ที่บอกว่าชีวิตจาจาใช้เอง  มันก็มีข้อดีแล้วก็มีข้อเสีย  ข้อดีก็คือจาสามารถทำอะไรก็ได้ตามแต่ที่จาอยากจะทำ  จามีทุกอย่าง  จาอยากไปไหนก็ได้  แต่จาก็ไม่ได้รู้สึกพอใจอย่างที่มันควรจะเป็น   ตอนนี้ชีวิตของจาเหมือนตัวคนเดียว  ทั้งๆที่มีทุกอย่าง  จาไม่ค่อยมีเพื่อน  เพื่อนสนิท  หรือเพื่อนที่คุยกันได้ก็แยกย้ายไปทำงานกันหมด  จาอยู่หอคนเดียว  จาไม่ชอบอยู่บ้าน  ไม่อยากอยู่บ้าน  ไม่อยากเจอพ่อที่เมินจา  ไม่อยากได้ยินแม่ที่พูดใส่อารมณ์ตลอดเวลา  ไม่อยากอยู่คนเดียวทั้งๆที่มีหลายคนในบ้าน  อยู่บ้านจารู้สึกโดเดี่ยว  อ้างว้าง  เหงา  จาไม่ได้พูดคุยกับใครเลยในวันๆนึง  จาเลยเลือกที่จะมาอยู่หอ  ใช่อยู่ที่อยู่หอก็อยู่คนเดียวเหมือนกันแต่  อยู่นี่จาไม่ต้องเจอใคร  ไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญ  ไม่ต้องได้ยินอะไรที่จาไม่อยากได้ยิน  ไม่วุ่นวาย   ถึงมันจะเหงาแต่มันก็ดีกว่า  ตอนนี้จาใช้ชีวิตในห้องสี่เหลี่ยมเรียกได้ว่าสิงอยู่ในห้องเลยก็ว่าได้  ออกไปข้างนอกบ้างแต่ก็ไม่มีเพื่อนอะนะ   ไปไหนก็ได้แปปเดียว  ไปเจอใครก็ไม่ค่อยพูดจา  ไม่รู้จะพูดอะไร  เป็นคนไม่ค่อยพูดมากเหมือนคนอื่น  เวลาใครเขาคุยกันก็ไม่ค่อยอิน  ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง   จะคุยบ้างก็เฉพาะมีคนชวนคุยหรือไม่ก็คุยเรื่องที่เราสนใจ  แต่ก็คุยประโยคสองประโยคแค่นั้น  เวลาอยู่กับคนอื่นก็คิดนะว่าจะคุยอะไร  แต่เราเป็นแบบนี้มานาน  ตั้งแต่เด็กมั้ง  จะว่าไม่สุงสิงกับใครก็ไม่ใช่นะ  แต่มีเพื่อนก็นับคนได้  เป็นคนชอบคิด  พอได้มาอยู่คนเดียวเลยชอบคิดมากจนกลายเป็นคิดมากกว่าพูด   จาจะนิ่งถ้าเจอคนที่ไม่สนิท  แต่ถ้าเจอคนที่ไว้ใจหรือสนิทก็จะเป็นบ้าๆบอๆ  หัวเราะเฮฮาปกติ  แต่ก็น้อยที่จะมีอารมณ์แบบนี้  ส่วนมากก็นิ่งเงียบ  จนกลายเป็นคนเฉยๆไปละ
      ตอนนี้ชีวิตมีปัญหาเรื่องเงิน  จาเรียนเอกชน  พักหอรวมค่ากินค่าอยู่ก็ราวๆหมื่น  ก่อนหน้านี้ไม่มีปัญหาอะไรอยากใช้ก็ใช้  ใช้หมดก็ขอ  โดนบ่นประจำแต่ก็ทำแบบนี้มาตลอด  แต่ตอนนี้ก็คิดก่อนใช้มีบ้างที่เผลอทำเหมือนเดิม  จนต้องมาเครียดกับการใช้เงินอยู่บ่อยๆ  เพราะตอนนี้ที่บ้านไม่ได้มีให้ขอเหมือนก่อนแล้ว   ก่อนหน้านี้ตอนขอเงินมาจ่ายค่าเทอม  พ่อเล่าสถานการณ์ของครอบครัวโดยรวมให้ฟัง  พอรู้ปุ๊ปเครียดหนักกว่าเดิม  พ่อจะเกษียณอีกสองปีข้างหน้าพร้อมกับเราที่จะเรียนจบ   ที่บ้านมีหนี้หลักล้าน  ตัวเราเองมีหนี้เกือบสามแสน(มีช่วงนึงที่กู้ กยศ.แต่ตอนนี้ไม่ได้กู้ละ ที่บ้านเลยต้องวุ่น เพื่อหาเงินมาให้)  
     จาเครียดจนต้องไปพบหมอจิตเวช  กินยามาปีกว่าแต่ตอนนี้ไม่กินแล้ว  อาการไม่ได้ดีขึ้นแต่รู้แล้วว่าจะทำยังไงให้มันดีเลยเลือกที่จะหยุดยาเองแบบกระทันหัน  ช่วงนี้เลยเครียดแบบขาดยา  เครียดเองก็ต้องหายเอง   จาเป็นคนมีอัตตา  ชีวิตเลยเป็นเหงาๆเศร้าๆแบบนี้  แต่ก่อนเจ้าอารมณ์   เจออะไรมาจะเก็บไว้ก่อนแล้วไประเบิดที่บ้าน  ไปเล่าให้แม่ฟัง  ถ้าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ชอบก็จะทำเมิน  ไม่สนใจใครทั้งนั้น  เป็นแบบนี้จนตอนนี้รู้สึกชัดเจนว่า  มันแย่  มากกว่า   จาอยู่คนเดียวจนบางทีก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม  เคยคิดอยากตาย  เคยคิดวิธีฆ่าตัวตาย  แต่ไม่เคยคิดที่จะทำมัน  ตอนนี้จาไปสมัครงานพาสทามที่ร้านไอติมแห่งนึง  ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำได้มั้ย  รู้แค่ว่าจาต้องทำ  ต้องหาเงิน   ที่บ้านบอกว่าเปิดเทอมให้ไปกลับ  ไม่ให้พักหอ  แต่จาก็ดื้อมาพักหอ   คือไม่ได้อยากอยู่บ้าน  เลยต้องหาเงินใช้เอง   อยู่บ้านไม่มีเพื่อน  ไม่มีคนเข้าใจ  ไม่มีคนพูดภาษาเดียวกัน  รู้ว่าตัวเองเอาแต่ใจ  รู้ว่าทำผิด  ทำให้ที่บ้านไม่สบายใจ  แต่จาเลือกตัวเอง  เลือกให้ตัวเองสบายใจ  เลือกที่จะไม่ต้องไปทนเครียดอยู่ที่บ้านคนเดียว  ไม่ต้องไปแอบร้องไห้  ไม่ต้องกดดัน  ไม่ต้องฟังอะไรที่มันขัดใจ
     จารู้ว่าที่จาทำอยู่มันไม่ดี  แต่จาก็ไม่อยากทน  จาทนมานาน  ทนจนจากลายเป็นคนที่เครียดอยู่ตลอดเวลา  คิดมาก  จากคนที่ยิ้มง่าย กลายเป็นคนหน้าบึ้งตึง  ตอนนี้ในหัวมันเครียดจนไม่รู้ว่า  ความรู้สึกสบายใจ  มันเป็นยังไงกัน  แต่ที่จาเป็นอยู่มันก็สมควรแหละ  จาดื้อกับพ่อแม่  ถึงจาจะอยู่ในที่ๆจาชอบแต่จาก็ต้องอยู่คนเดียว
      จารู้ว่าอะไรเป็นอะไร  จาคิดได้  แต่จาไม่กล้าที่จะทำมัน  ตอนนี้ที่จาทำได้ก็คือ  รอเรียน  รองาน  แล้วก็ใช้ชีวิตไปวันๆคนเดียว
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
     จาว่าหลายคนที่เข้ามาอ่านคงรู้สึกไม่เห็นด้วยที่จาทำแบบนี้  ที่จาเป็นแบบนี้  แต่ก็  ไม่รู้จะว่ายังไง  ที่จามาเขียน  มาเล่าในนี้  มันเป็นทางนึงที่จาทำได้  จาไม่ได้อยากอยู่คนเดียว  ไม่อยากเหงา  ไม่อยากโดดเดี่ยว   บางทีจาอาจจะมีชีวิตที่ดีขึ้น  เมื่อได้เขียนเล่าเรื่องราวชีวิตให้คนอื่นได้ฟัง  ได้รับรู้บ้าง  
ขอบคุณที่อ่านนะคะ  ขอบคุณ
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่