สวัสดีค่ะ เรามีปัญหาอยากจะถามความเห็นกับคนส่วนใหญ่หน่อยค่ะ ว่าผู้หญิงที่เคยผ่านการมีลูกมาแล้ว จะสามารถมีรักครั้งใหม่โดยที่ผู้ชายรับได้ และอยากจะดูแลจริงๆมั้ย ปัญหานี้มาจากตัวเราเองค่ะ เรามีลูกแล้วตั้งแต่อายุ 19ปี (ยอมรับว่าเราเกเรมากในช่วงนั้น) ตอนนี้ลูกเราอายุได้ 6 ขวบ เราเลิกกับพ่อของลูกเราได้ 3 ปีกว่าแล้ว เพราะปัญหาในหลายๆ ด้านที่สะสมมานาน เราทะเลาะกันแทบเป็นประจำ ยิ่งนานๆ วันเข้าก็เริ่มมีลงไม้ลงมือ เราจึงตัดสินใจที่จะยุติความสัมพันธ์เอาไว้แค่นั้น เหลือแค่ฐานะ ของพ่อ และ แม่ ของลูก จบเรื่องพ่อของลูก
ต่อมาเราได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายคนนึง และเราก็คุยกับเขามาเรื่อยๆ ก็นานพอสมควรนะ เกือบๆ ปีเต็มๆ โดยที่เราไม่ได้เจอกันเลยหลังจากที่รู้จักกันครั้งแรก บอกตามตรงเราไม่เคยคิดอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย บางทีเขาทักเรามาตอนเที่ยง เราตอบเย็นของอีกวันก็มี แต่เขาก็ทักเรามาตลอดนะ โดยที่เราไม่เคยทักไปเลย อ่อลืมบอกผู้ชายคนนี้ยังไม่รู้นะว่าเรามีน้องแล้ว แต่แล้ววันนึงโชคชะตาก็ด้นบันดาลให้เราต้องมาเจอกันโดยบังเอิญ สาบานว่าบังเอิญจริงๆ หลังจากที่เราเจอกันอีกครั้ง เราก็เริ่มคุยกับเขามากขึ้น คงเป็นเพราะว่าเราเริ่มรู้สึกว่าเขามีความพยายามมั้ง มันเลยทำให้เราคิดว่าเขาจะมาเติมเต็มในส่วนที่เราขาดไปได้ เราตัดสินบอกเรื่องลูกเรา ลองดูถ้าเขารับได้เราก็คิดว่าจะสานความสัมพันธ์ต่อ ถ้าเขารับไม่ได้ ก็จบ ทางใครทางมันแค่นั้น หลังจากที่เราบอก เขาอึ้งไปพักใหญ่ น้ำตาไหล (อันนี้เขาบอกมา) แต่สักพักเขาก็ตอบเรากลับมาว่า เขารักเราไปแล้ว จะให้เขาทำยังงัยได้ "รัก" เรารู้สึกงงกับคำนี้ของเขาอยู่นะ อยู่ๆมาบอกว่ารักเราทั้งๆที่เราไม่เคยได้ไปอะไรกับเขาเลย ไม่แม้แต่จะโทรคุยกันด้วยซ้ำ จากนั้นเขาขอเวลาคิด ว่าเขาจะสามารถรับเรื่องที่เรามีลูกแล้วได้มั้ย เราก็ให้เวลาเขานะ ตอนนั้นเองเราก็รู้สึกว่าเราเริ่มโอเคกับเขาแล้วนะ ยอมรับว่ากลัวคำตอบที่จะได้รับแต่ก็คิดว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เรายังไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้น ตัดใจได้สบายๆอยู่แล้ว ตอนนั้นเราก็มีคุยกับคนอื่นอยู่ด้วยนะ เพราะเราเองก็ถือว่าหน้าตาดีอยู่นะ แค่ในระดับดีนะไม่ได้ถึงกับสวย อันนี้คิดเอาเองนะว่าดี 😁😁 เพราะเราเองก็มีคนมาจีบอยู่เรื่อยๆ ทั้งที่ทำงาน ทั้งเพื่อนของเพื่อนบ้าง มาเข้าเรื่องต่อ หลังจากที่เราให้เวลาเขาไปคิดทบทวนดูสักพักนึงแล้ว เขาก็มาขอคบกับเรา เราก็ถามนะว่าคิดดีแล้วใช่มั้ย เขาบอกกับเราว่าเขาเอาเรื่องเราไปปรึกษากับเพื่อนกับแม่เพื่อนกับพี่ว่าเขาควรทำยังงัย หืมเรานี่อึ้งหนักไปใหญ่ ขนาดนั้นเลยหรอ เราแอบนึกนะว่านี่กำลัง

กุอยู่แน่ๆ ก็เลยพูดๆในทำนองที่ว่าเธอเว่อร์ไปละ โม้ได้โอเว่ร์มากค่ะ เขาเลยแคปหน้าจอที่ปรึกษาเพื่อนมาให้ดู โห้ตอนนั้นเหมือนรู้สึกขึ้นสวรรค์รู้สึกได้ถึงความใส้ใจที่เขาจะมีให้เราและลูก ตอนนั้นไม่ลังเลเลยค่ะ เราตอบตกลงคบกับเขาทันทีเลย หลังจากนั้นเราก็คบกันมาเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดี ก็มีไม่เข้าใจทะเลาะกันบ้าง เราเองเป็นคนขี้หึงเอามากๆเลยทีเดียว อันนี้คือข้อเสียของเรา ส่วนเขาเป็นคนที่ติดเพื่อน กินเหล้ากินเบียร์เป็นประจำ เราก็บอกไปว่าเราไม่โอเคนะที่กินเหล้าทุกวันแบบนี้ เขาเลยรับปากกับเราว่าจะลดให้น้อยลง พอคบกันมาเรื่อยๆนานวันวันเข้า แน่นอนเราต้องรักเขาอยู่แล้ว แต่เรากลับทะเลาะกันมากขึ้น ยิ่งเรารักเขามากขึ้นเท่าไร มันเหมือนกับว่าเขาจะยิ่งรำคาญเรามากเท่านั้นเราแทบไม่มีตัวตนเลยในสายตาเขา ทะเลาะกันแต่ละทีคำพูดแรงๆ คำพูดที่ไม่เกียรติเรายิ่งมีมากขึ้น ถึงขนาดที่ว่าเขาพูดออกมาว่าอย่ามาแตะต้องตัวกูต่อหน้าเพื่อนเขาเลย ตอนนั้นร้าวมากเจ็บสุดๆ คืนนั้นเราร้องไห้จนปวดหัวเลยค่ะ ปวดมาจนอีกวันก็ยังไม่หายส่วนเขานะหรอนั่งกินเหล้าต่อไม่สนใจเราเลยสักนิดว่าเราจะเป็นงัยบ้าง แต่เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเราเจ็บขนาดนี้เราถึงไม่ยอมเดินออกมา เขาเหมือนคนละคนกับตอนที่ขอคบเราเลย ความสุขที่เราคาดหวังไว้ มันไม่มีเลย ไม่เคยได้รับความรู้สึกดีๆที่มาจากเขาเลย เรายอมรับว่าเราก็ไม่ดีกับเขาเท่าที่ควร เรารู้นะว่าเราควรที่จะเดินออกมาได้แล้ว แต่เรายังเข้มแข็งไม่พอ เขาคนนี้ทำให้เราเข็ดมากค่ะ เขาทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่ควรจะได้รับสิ่งดีๆ เพราะมันไม่คู่ควรกับเราจากวันที่เขาขอคบกับเราจนถึงวันนี้ก็เกือบ 2 ปีแล้วค่ะ เราถามเขาตลอดนะว่ายังรักเราอยู่มั้ย เขาก็ตอบนะว่า ถ้าไม่รักคงไปตั้งนานแล้ว มันเลยทำให้เราเกิดคำถามในใจมาตลอดว่า คงไม่มีใครที่จะมารักและรับเราได้จริงๆ ผู้หญิงมือสองอย่างเราก็คงเป็นได้แค่คนชั่วคราวใช่มั้ย T^T วันนี้เขาขอเลิกกับเรา เขาให้เหตุผลว่าเราทำตัวน่าเบื่อ เป็นแบบนี้ไม่มีใครอยากจะอยู่ด้วยหรอกให้เรามองดูตัวเราเองว่าเราน่าเบื่อขนาดไหน เราไม่รู้หรอกค่ะ ว่าที่เราทำไปเราทำไปด้วยความรักและความใส่ใจ มันกลับกลายเป็นว่ามันทำให้เขารำคาญเรามากขนาดนี้
ผู้หญิงที่เคยมีลูกมาแล้ว จะมีผู้ชายที่รับได้และรักจริงบ้างมั้ย?
ต่อมาเราได้มีโอกาสรู้จักกับผู้ชายคนนึง และเราก็คุยกับเขามาเรื่อยๆ ก็นานพอสมควรนะ เกือบๆ ปีเต็มๆ โดยที่เราไม่ได้เจอกันเลยหลังจากที่รู้จักกันครั้งแรก บอกตามตรงเราไม่เคยคิดอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย บางทีเขาทักเรามาตอนเที่ยง เราตอบเย็นของอีกวันก็มี แต่เขาก็ทักเรามาตลอดนะ โดยที่เราไม่เคยทักไปเลย อ่อลืมบอกผู้ชายคนนี้ยังไม่รู้นะว่าเรามีน้องแล้ว แต่แล้ววันนึงโชคชะตาก็ด้นบันดาลให้เราต้องมาเจอกันโดยบังเอิญ สาบานว่าบังเอิญจริงๆ หลังจากที่เราเจอกันอีกครั้ง เราก็เริ่มคุยกับเขามากขึ้น คงเป็นเพราะว่าเราเริ่มรู้สึกว่าเขามีความพยายามมั้ง มันเลยทำให้เราคิดว่าเขาจะมาเติมเต็มในส่วนที่เราขาดไปได้ เราตัดสินบอกเรื่องลูกเรา ลองดูถ้าเขารับได้เราก็คิดว่าจะสานความสัมพันธ์ต่อ ถ้าเขารับไม่ได้ ก็จบ ทางใครทางมันแค่นั้น หลังจากที่เราบอก เขาอึ้งไปพักใหญ่ น้ำตาไหล (อันนี้เขาบอกมา) แต่สักพักเขาก็ตอบเรากลับมาว่า เขารักเราไปแล้ว จะให้เขาทำยังงัยได้ "รัก" เรารู้สึกงงกับคำนี้ของเขาอยู่นะ อยู่ๆมาบอกว่ารักเราทั้งๆที่เราไม่เคยได้ไปอะไรกับเขาเลย ไม่แม้แต่จะโทรคุยกันด้วยซ้ำ จากนั้นเขาขอเวลาคิด ว่าเขาจะสามารถรับเรื่องที่เรามีลูกแล้วได้มั้ย เราก็ให้เวลาเขานะ ตอนนั้นเองเราก็รู้สึกว่าเราเริ่มโอเคกับเขาแล้วนะ ยอมรับว่ากลัวคำตอบที่จะได้รับแต่ก็คิดว่ามันไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เรายังไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายขนาดนั้น ตัดใจได้สบายๆอยู่แล้ว ตอนนั้นเราก็มีคุยกับคนอื่นอยู่ด้วยนะ เพราะเราเองก็ถือว่าหน้าตาดีอยู่นะ แค่ในระดับดีนะไม่ได้ถึงกับสวย อันนี้คิดเอาเองนะว่าดี 😁😁 เพราะเราเองก็มีคนมาจีบอยู่เรื่อยๆ ทั้งที่ทำงาน ทั้งเพื่อนของเพื่อนบ้าง มาเข้าเรื่องต่อ หลังจากที่เราให้เวลาเขาไปคิดทบทวนดูสักพักนึงแล้ว เขาก็มาขอคบกับเรา เราก็ถามนะว่าคิดดีแล้วใช่มั้ย เขาบอกกับเราว่าเขาเอาเรื่องเราไปปรึกษากับเพื่อนกับแม่เพื่อนกับพี่ว่าเขาควรทำยังงัย หืมเรานี่อึ้งหนักไปใหญ่ ขนาดนั้นเลยหรอ เราแอบนึกนะว่านี่กำลัง