ผมทำงานอยู่ในสนามบินเป็นบริษัทตัวแทนส่งออกแห่งนึงด้วยความที่ว่าผมหน้าตาไม่หล่อไม่รวยและอ้วนผมจึงคิดว่าชาตินี้คงหาแฟนไม่จนวันนึงผู้หญิงคนนี้ก็มาทำงานในบริษัทตำแหน่งเข้าคือEDIปรกติผมไม่ค่อยยุ่งหรืออยู่ออฟฟิตหรอกเพราะผมเป็นพนักงานโหลดสินค้าในคลัง ก็เลยไม่ค่อยสนใจจนในที่สุดบริษัทพาไปเที่ยวตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรเพราะยังไม่ได้รู้จักจนช่วงเวลางานเลี้ยงกินข้าวผมได้นั่งโต๊ะเดียวกันผมก็มองเข้าคิดว่าเธอน่ารักมากๆและอยากรู้จักแต่ผมก็ไม่กล้าด้วยความที่ว่าผมไม่กล้าเข้าไปคุยเพราะกลัวเธอจะมีแฟนผมต้องบอกไว้ด้วยว่าถ้าผู้หญิงที่ผมคิดชอบแล้วถ้ามีแฟนผมจะไม่คุยจริงๆเพราะครอบครัวผมก็เคยเป็นแบบนี้จนกลับมาผมก็ไม่กล้าจะคุยกับเธอจนมีโอกาศได้ซื้อแซนวิสจากเธอผมก็ค่อยๆที่จะพูดคุยจนเราได้เฟชและคุยกันช่องแชทและก็ขอไลน์เธอตอนแรกเธอยังไม่รู้เพราะผมยังไม่กล้าบอกเธอจนถึงวันนึงที่ผมถามเธอไปว่ามีแฟนยังผมรักคุณได้รึเปล่าเข้าก็ตอบมาว่าเลิกกับแฟนมาไม่นานยังไม่อยากมีใครผมก็บอกไปว่าผมจะรอให้คุณเปิดใจเธอก็บอกกับผมว่าไม่อยากให้ผิดใจกัน ผมก็บอกกับเธอไปว่าผมไม่ใช่คนแบบที่จะชวนทะเลาะหรอกเธอก็ส่งสติกเกอร์ร้องไห้ หลังจากที่ผมบอกรักเธอไปเราก็คุยกันทุกวันเฉพาะเวลาเลิกงานคุยในไลน์ ของขวัญชิ้นแรกที่ส่งมาให้คือตุ๊กตา แต่พอนานไปผมก็อยากชวนเธอไปเที่ยวไปกินข้าวแต่โดนไม่ไปตลอดเธอชอบไปกับเพื่อนบ้างคนเดียวบ้างผมไม่รู้จะทำยังให้เธอยอมรับในตัวผมหลังๆมาเธอก็ไม่ค่อยคุยกับผมเวลาเลิกงานเธอกลับถึงบ้านก็ไม่ได้คุยมีแต่ผมที่ถามว่าถึงบ้านยังกินข้าวยังเธอก็ตอบแค่  ล่ะ ขนาดเธอไปเที่ยวต่างจังหวัดเข้าก็ไม่บอกมาอีกทีก็ตอนที่รถจะออกแล้วผมอยากไปกับเข้าบ้างแต่เธอไม่เปิดโอกาศเลย ก่อนวันวาเลนไทร์ผมสั่งของขวัญ เพื่อเซอร์ไพแต่เธอก็เฉยไม่ถามผมเลยว่าผมส่งรึเปล่าจนผมโทรทางไลน์ไปถามเข้าว่าชอบรึเปล่า(ไม่เคยได้เบอร์เข้าเลย)แล้วก็ถ่ายรูปของขวัญไม่ไดด้ถ่ายรูปคู่กับของขวัญเลย
ผมควรทำยังไงให้เธอเปิดใจและยอมรับในตัวผม[