ประสบการณ์อกหักของหลายๆคนคงต่างกัน เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ เคยโดนบอกเลิกแบบไหน และคิดว่าแบบไหนเจ็บสุดครับ
ของผม ก่อนอื่นก็จากกระทู้ก่อนๆผมก็มาปรึกษากับเพื่อนๆ ในพันทิปเรื่องการเตรียมตัวไปเขาชนไก่นี่ละครับ
ผมอยู่ม.ปลาย เป็นนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่3 ไปฝึกภาคสนามผลัดที่ 33 กองพัน 31 และก็เข้าใจอารมณ์วัยรุ่นชายคนหนึ่งไหมครับ
เวลาเราจะไปฝึก หรือไปค่ายที่ไหนที่ต้องห่างจากแฟนไกลๆ ความคิดถึงมันต้องมากขึ้นหลายเท่าแน่นอน
และก็เฝ้ารอการกลับไปเจอหน้าเค้าให้หายคิดถึง วันแล้ว วันเล่าก็ต้องค่อยนับวันกลับบ้าน
(คือตอนไปฝึกผมก็เอามือถือไปนะ โทรหาเค้าทุกวัน เป็นกำลังใจที่ดีมากครับ)
จนมาถึงวันที่ 4 ซึ่งสำหรับนศท.ปี3 สถานที่ 33 ต้องเจอจ่านรก(ตอนนี้เค้าเป็นหมวดแล้ว) เป็นอะไรที่ทรมาน เหนื่อย มาก
(แต่ผมเฉยๆ ผมเคยผ่านอะไรที่เหนื่อยกว่านี้มาเยอะ)
แต่ยังไงมันก็เหนื่อยครับ ตกดึก อาบน้ำ กินข้าว ทำอะไรเสร็จหมดทุกอย่าง ตอนนั้นมันคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในค่ายละครับ ใครๆก็ผ่อนคลายมาก
พอเข้าเต๊น ผมก็เลยโทรหาเค้าก่อนนอนเหมือนเดิม ด้วยความที่คิดถึงมากทั้งวัน แต่พอโทรไลน์ มันก็ขึ้นว่าเค้ากำลังโทรกับคนอื่นอยู่
ตอนนั้นจิตตกโคตร คิดมากไปนู่นนี่นั่น เพราะมันมีเรื่องมือที่ 3 มาตลอด
สุดท้ายผมโทรไปแบบปกติ พอเค้ารับเค้าก็พูดด้วยเสียงแผ่วๆ แต่ทรงพลังโคตร ว่า
"พี่ว่า เราต้องหยุดแล้วอ่ะ เราคงไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ พี่คิดมาดีแล้ว ขอโทษนะ พี่ไม่ลืมเธอหรอก..." (ที่เหลือขอตัดทิ้งและกันครับ คิดแล้วเจ็บ)
จังหวะนั้นน้ำตา มันไหลมามากกว่าโดนแก๊สน้ำตา เพื่อนคู่เต๊นก็ยังไม่นอน ความอายตอนนั้นก็คงเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่รู้สึก
สุดท้ายคืนนั้นผมก็นอนคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าผมผิดอะไร ตัวเองไม่ดียังไง ตัวเองเซ้าซี้ งี่เง่า หรือยังไง และสิ่งที่ได้คือ เสียงตะโกนดังลั่นว่า
5นาทีรวม!!! นั่นหมายถึงตอนนั้น ตี4 แล้ว และผมยังไม่ได้นอน TT
เช้าวันสุดท้ายเป็นวันที่นศท.ทุกคนจะได้เดินขึ้นไปบนเขาชนไก่ ไปกราบไหว้สักการะพระบรมรูปของรัชการที่1 และนอนดูดาว
เป็นสิ่งที่ทำให้ความทุกข์ตลอดคืนผมหายไปชั่วขณะ
และที่ผมยังไม่เข้าใจอีกอย่างคือ ผมได้ขอพรทุกอย่างให้ พ่อ แม่ เพื่อนทุกคนที่ร่วมเหนื่อยในค่าย และ เค้า เค้าคนที่เมื่อคือเหมือนฆ่าผมทั้งเป็น 555+
ทำไมไม่รู้สึกโกรธ แค้น หรือโมโหเค้าเลย ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองคงดีไม่พอ ยังไม่สามารถทำอะไรหลายๆอย่างให้เค้าได้แค่ในตอนนี้ เพราะผมเชื่อว่าในอนาคต ผมจะทำอะไรหลายๆอย่างให้เค้าได้มากกว่าคนที่เค้าเลือกตอนนี้ได้ มากกว่ามากๆ แต่ไม่ใช่ก็คงไม่ใช่เน้าะ
สุดท้ายผมคิดว่า การเลิกเพราะความสัมพันธ์ของคนสองคนเอง คงไม่แย่เท่าการมีคนที่ 3 ฮ่าๆๆๆๆๆ
และถ้าจะพูดถึงการเรียน หรือการคิดถึงที่บ้านของผม ผมเอาเรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องหลักของชีวิตอยู่แล้ว และเอาความรักมาเป็นกำลังใจในการทำสิ่งต่างๆ
ปล.จริงๆ ผมรู้มาว่า ผมเองนี่ละเป็นมือที่ 3 หรืออาจจะ 4 หรือ 5 ของเค้าแทน เป็นอะไรที่ตอกย้ำความเจ็บสึสๆ เลยต้องทำใจและให้เค้าได้ไปดีกัน
เรื่องราวจริงๆมันเยอะกว่านี้มาก มันไม่ควรจะเป็นอะไรที่วัยอายุ 19 ควรจะเจอ 55555+
ปล. แฟนผมโตกว่าผม 9 ปี
โดนบอกเลิกตอนไหนเจ็บสุดหรอครับ? ผมนี่โดนบอกเลิกที่เขาชนไก่ เป็นอะไรที่...
ของผม ก่อนอื่นก็จากกระทู้ก่อนๆผมก็มาปรึกษากับเพื่อนๆ ในพันทิปเรื่องการเตรียมตัวไปเขาชนไก่นี่ละครับ
ผมอยู่ม.ปลาย เป็นนักศึกษาวิชาทหารชั้นปีที่3 ไปฝึกภาคสนามผลัดที่ 33 กองพัน 31 และก็เข้าใจอารมณ์วัยรุ่นชายคนหนึ่งไหมครับ
เวลาเราจะไปฝึก หรือไปค่ายที่ไหนที่ต้องห่างจากแฟนไกลๆ ความคิดถึงมันต้องมากขึ้นหลายเท่าแน่นอน
และก็เฝ้ารอการกลับไปเจอหน้าเค้าให้หายคิดถึง วันแล้ว วันเล่าก็ต้องค่อยนับวันกลับบ้าน
(คือตอนไปฝึกผมก็เอามือถือไปนะ โทรหาเค้าทุกวัน เป็นกำลังใจที่ดีมากครับ)
จนมาถึงวันที่ 4 ซึ่งสำหรับนศท.ปี3 สถานที่ 33 ต้องเจอจ่านรก(ตอนนี้เค้าเป็นหมวดแล้ว) เป็นอะไรที่ทรมาน เหนื่อย มาก
(แต่ผมเฉยๆ ผมเคยผ่านอะไรที่เหนื่อยกว่านี้มาเยอะ)
แต่ยังไงมันก็เหนื่อยครับ ตกดึก อาบน้ำ กินข้าว ทำอะไรเสร็จหมดทุกอย่าง ตอนนั้นมันคือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในค่ายละครับ ใครๆก็ผ่อนคลายมาก
พอเข้าเต๊น ผมก็เลยโทรหาเค้าก่อนนอนเหมือนเดิม ด้วยความที่คิดถึงมากทั้งวัน แต่พอโทรไลน์ มันก็ขึ้นว่าเค้ากำลังโทรกับคนอื่นอยู่
ตอนนั้นจิตตกโคตร คิดมากไปนู่นนี่นั่น เพราะมันมีเรื่องมือที่ 3 มาตลอด
สุดท้ายผมโทรไปแบบปกติ พอเค้ารับเค้าก็พูดด้วยเสียงแผ่วๆ แต่ทรงพลังโคตร ว่า
"พี่ว่า เราต้องหยุดแล้วอ่ะ เราคงไปด้วยกันไม่ได้จริงๆ พี่คิดมาดีแล้ว ขอโทษนะ พี่ไม่ลืมเธอหรอก..." (ที่เหลือขอตัดทิ้งและกันครับ คิดแล้วเจ็บ)
จังหวะนั้นน้ำตา มันไหลมามากกว่าโดนแก๊สน้ำตา เพื่อนคู่เต๊นก็ยังไม่นอน ความอายตอนนั้นก็คงเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บที่รู้สึก
สุดท้ายคืนนั้นผมก็นอนคิดไปต่างๆ นาๆ ว่าผมผิดอะไร ตัวเองไม่ดียังไง ตัวเองเซ้าซี้ งี่เง่า หรือยังไง และสิ่งที่ได้คือ เสียงตะโกนดังลั่นว่า
5นาทีรวม!!! นั่นหมายถึงตอนนั้น ตี4 แล้ว และผมยังไม่ได้นอน TT
เช้าวันสุดท้ายเป็นวันที่นศท.ทุกคนจะได้เดินขึ้นไปบนเขาชนไก่ ไปกราบไหว้สักการะพระบรมรูปของรัชการที่1 และนอนดูดาว
เป็นสิ่งที่ทำให้ความทุกข์ตลอดคืนผมหายไปชั่วขณะ
และที่ผมยังไม่เข้าใจอีกอย่างคือ ผมได้ขอพรทุกอย่างให้ พ่อ แม่ เพื่อนทุกคนที่ร่วมเหนื่อยในค่าย และ เค้า เค้าคนที่เมื่อคือเหมือนฆ่าผมทั้งเป็น 555+
ทำไมไม่รู้สึกโกรธ แค้น หรือโมโหเค้าเลย ผมกลับรู้สึกว่าตัวเองคงดีไม่พอ ยังไม่สามารถทำอะไรหลายๆอย่างให้เค้าได้แค่ในตอนนี้ เพราะผมเชื่อว่าในอนาคต ผมจะทำอะไรหลายๆอย่างให้เค้าได้มากกว่าคนที่เค้าเลือกตอนนี้ได้ มากกว่ามากๆ แต่ไม่ใช่ก็คงไม่ใช่เน้าะ
สุดท้ายผมคิดว่า การเลิกเพราะความสัมพันธ์ของคนสองคนเอง คงไม่แย่เท่าการมีคนที่ 3 ฮ่าๆๆๆๆๆ
และถ้าจะพูดถึงการเรียน หรือการคิดถึงที่บ้านของผม ผมเอาเรื่องพวกนั้นเป็นเรื่องหลักของชีวิตอยู่แล้ว และเอาความรักมาเป็นกำลังใจในการทำสิ่งต่างๆ
ปล.จริงๆ ผมรู้มาว่า ผมเองนี่ละเป็นมือที่ 3 หรืออาจจะ 4 หรือ 5 ของเค้าแทน เป็นอะไรที่ตอกย้ำความเจ็บสึสๆ เลยต้องทำใจและให้เค้าได้ไปดีกัน
เรื่องราวจริงๆมันเยอะกว่านี้มาก มันไม่ควรจะเป็นอะไรที่วัยอายุ 19 ควรจะเจอ 55555+
ปล. แฟนผมโตกว่าผม 9 ปี