แสงแดดแห่งความจริง

กระทู้สนทนา

ยืนอยู่ในที่ร่มที่แสนแคบ
หลบแสงแดดแสบร้อนแรงที่ข้องนอก
กับผู้คนแออัดยากหายใจออก
ดั่งเมฆหมอกสุมกองอยู่ที่เดียว

มองออกไปผ่านแสงแดดเจอที่กว้าง
ทั้งรกร้างไร้ผู้คนที่ฉุนเฉียว
ทั้งร่มรื่นดูเย็นชื่นเพียงนั้นเชียว
แต่หัวใจที่บิดเบี้ยวไม่กล้าไป

เขาบอกว่าที่ตรงนั้นมีอาถรรพ์
เขาบอกแดดที่ขวางกั้นร้อนไฉน
เขาบอกออกจากตรงนี้จะมอดไหม้
เขาบอกไม่อย่าไปเลยที่ตรงนั้น

เปรียบเงากว้างและแสงแดดที่ตรงหน้า
เป็นความจริงยิ่งกว่าของตัวฉัน
ความลำบากคือแดดร้อนที่กลัวกัน
ร่มเย็นนั้นคือฝั่งฝันของทุกคน

เพราะไม่เคยสัมผัสกับแดดร้อน
เพราะไม่เคยเปียกปอนกลางสายฝน
เพราะไม่เคยตกลงมาจากเบื้องบน
จึงไม่รู้แท้จริงตนโง่เพียงใด

เอาแต่หลบแดดลมฝนใต้เงาร่ม
เพียงกลัวร้อนหนาวแหลมคมเป็นไหนๆ
เอาแต่หลีกเลี่ยงความจริงในหัวใจ
เพียงกลัวใครต่อใครต่อว่าเอา

ทั้งๆที่ความเป็นจริงอยู่ตรงหน้า
ที่ผ่านมาหลอกตัวเองหลอกใครเขา
ทั้งที่รู้หนีไม่พ้นหรอกตัวเรา
ก็ใครเล่าจะหนีพ้นเงาตนเอง

ในที่สุดตัดสินใจก้าวเดินออก
จากเมฆหมอกที่ลวงหลอกที่ข่มเหง
ใครด่าว่าปล่อยผ่านไปดั่งเสียงเพลง
ที่บรรเลงผ่านมาก็ผ่านไป

จึงค้นพบความเร่าร้อนที่เผาแผด
ที่แสงแดดฉายลงมาอาบหัวไหล่
จึงค้นพบความสุขในหัวใจ
ที่หันหลังใส่ถ้อยคำข่มขู่เรา

แล้วจึงพบความจริงในอีกฟาก
ไม่อาถรรพ์ดังฝีปากของใครเขา
ทั้งยังพบเหล่าผู้คนเช่นตัวเรา
ที่ฝ่าฟันเอาชนะในความจริง