อยากตายถ้ามีปืนคงยิงตัวตาย

ไม่รู้จะเกิดมาทำไม มีแต่คนเกลียด ทั้งๆที่ไม่เคยทำอะไรให้ ตอนเด็กๆ เป็นคนที่อยู่กับย่ามากสุด ทะเลาะกับย่ามากที่สุด ป้าเมียลุงพี่แท้ๆพ่อก็เกลียดเราก็บอกให้ลูกเขาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกันให้เกลียดเราด้วย ไปพูดกับคนอื่นว่าเราเป็นหลานรักย่า ตรงไหน ทั้งๆ ที่ทะเลาะกับย่า ทุกวัน ไปพูดกับคนในซอยนอกบ้านว่าเรา ไม่ดีเลว ทำตัว ไม่ดี แต่พูดให้ลูกตัวเองดี  น้องสาวแท้ๆ ก็เป็นคนที่น่ารักและสวยกว่ามากๆ เราเป็นผู้หญิงแต่รูปร่างหน้าตาเหมือนผู้ชาย เกลียดตัวเองมาก น้อง มีแต่คนรัก ตั้งแต่เล็กพ่อเลิกกับแม่ ก่อนเลิกก็เห็นเขาทะเลาะกัน พ่อ สายตาเสียแม่ก็ทิ้ง แต่ยังพอเห็นรางๆ เป็นประสาทตาเสื่อม เราก็กรรมพันธุ์ สายตาสั้นตั้ง400เอียงอีก เวรกรรมจริงๆ พอโตมาอายุ15 มีแฟน ท้องมีลูก บอกพ่อไม่ได้ ปิดเป็นความลับมา5 ปี ณ ตอนนี้พ่อก็ยังไม่รู้ ลูก ตอนเล็กก็ดูไม่ออก โตมาสัก4ขวบ เรื่มรู้ว่าลูก สมองไม่ค่อยดีสมาธิสั้น 5ขวบก็ยังพูดไม่ค่อยได้ เราพูด ก็ไม่เข้าใจหูก็คงไม่ได้ยินมั้ง เพราะพูดเบาๆลูกก็ไม่ได้ยินเข้า โรงเรียน ก็ ไม่รู้เรื่องครูบอกว่า ลูกเรา ไม่เข้ากับเพื่อนเลย  มีลูก ไม่บอกพ่อก็ต้องออกมาอยู่ ข้างนอก ตอนแรกย่าก็เช่าห้อง ให้เลี้ยงลูกย่าต้อง ออกมาช่วยเลี้ยงเพราะเรายังเด็ก พ่อของลูกก็หายไปเลย
ย่าก็ช่วยมาตลอด จนย่าทะเลาะกะพ่อก็ย้ายมาอยู่บ้านย่าที่สำโรง ลูกเราก็มาอยู่สำโรงตอนเอามา1 ขวบกว่า เราก็ไม่ได้อยู่ด้วยเราก็กลับไปอยู่บ้านที่พ่ออยู่ ทำตัวปกติ เรียนต่อ พ่อก็ไม่รู้ เราก็เรียนเรียนไป มีแฟนอีก 3 คน คนแรกเจอที่ทำงาน เขาอายุมากกว่า คบกัน 3-4 เดือนก็เลิก มาเจอ อีกคน เรียน ปวช.เด็กช่างรุ่นเดียวกัน คบกัน3- 4 เดือนก็เลิก มา เจอคนสุดท้าย ที่อยู่กินกันตอนนี้คบมาแล้ว เกือบ4ปี ตอนคบกันเขาก็ติดยา เราก็ติดด้วย ติดคุก ย่าประกันออกมา เราเลิกได้  มีลูกด้วยกันอีก ตอนนี้อายุ20เรียน อยู่มหาลัยปี2 ท้องตอนเข้ปี1 ก็อุ้มท้องโตๆไปเรียน โชคดี ได้ปิดเทอม6 เดือน ก็คลอดตอน ปิดเทอมเดือนที่2 ก็เลี้ยงลูกมา จนเปิดเทอมไปเรียนต่อ ก็ไม่พ้นย่า คือเอามาเลี้ยงสำโรง แต่ลูกคนนี้ พ่อรู้ ตอนแรกก็จะปิด แต่มารู้ เพราะ เจ้าหน้าที่คุมประพฤติ มาถามพ่อว่าเราคลอดยังเพราะตอนไปรายงานตัว เราบอกเลิกแล้วเพราะมีลูก เขาก็มาสำรวจแอบมาดูที่บ้าน แต่พอดีเราไม่อยู่ ความเลยแตกพ่อรู้ แต่ก็เอาไปเลี้ยงที่บ้านนั่นไม่ได้เพราะน้องสาวก็มีลูก2 เหมือนกัน พ่อเป็นคนอารมณ์ร้อน เสียงร้องเด็กทำให้เขาอารมณ์เสีย เราเรยเอามาเลี้ยง สำโรง ตอนแรก แฟนติดคุกตอนเราท้องได้ออกมาตอนคลอดพอดี ตอรแรกก็ดีตอนหลังก็ทะเลาะกัน มันก็ทิ้งเรา เลี้ยงลูกคนเดียวเดือนนึง พอดีก็กลับมา มาทะเลาะกันร้ายแรงที่สุด เดือนตุลา ปีที่แล้ว มันบีบคอ ร่อยกราม เกือบตาย ลุง เข้ามาช่วย ดึง เราก็เอาขวดเบีย ตีเอาที่แตกมากรีดตัวมัน โกรธมาก ทั้งๆที่ลูกนอนอยู่ข้างๆ มันยังทำเรา เลวมาก โมโหคิดว่าต้องเลิกสุดท้ายกลับมาดีกัน ครั้งนี้มันกลับมาก็ ไปทำงาน ตอนนี้ ก็เรย ใช้เงิน แฟนด้วยค่านมค่าของลูกมัน มันก็หาจ่ายไม่ได้ ให้น่าช่วยเรยแค่มาอยู่บ้านย่า เพราะ เราไม่อยากไปอยู่บ้านแฟน คน บ้านอฟนก็เกลียดเราหาว่าเรา ทำ มันมากเกิน  หรอ มันทำ เรา หลายครั้งแล้วตอนดีดยา มันก็ทำเรา ตลอด แต่ ครั้งนั้นครั้งเดียวที่เราทำคืน ว่าเราทำเกินไป ถ้าวันนั้น นี่ตายอ่ะถ้าลุงไม่มาช่วย ลูกก็คลอดได้4 เดือน มัน เป็นช่วงคิดมาก มันยังมาทำเรา  ทำดีอะไรไม่เคยมีคนพูดเห็น แต่ มีแต่คนเห็นความ .....ห.... ตลอดชีวิตเลวร้าย วันนี้ ตีลูกคนโต ย่าก็มาด่า มันวิ่งไปหลบหลังย่า เราเอาไม้จะตี ย่าบอกจะตีกูหรอ ก็ทะเลาะกัน พูดด่าแช่งเราสาระพัดไม่ใช่ครั้งแรก ที่แช่งที่ด่า ทุกครั้ง เป็น 100 และมั้ง ไม่รู้ อะไร ก็ หาเรื่องทะเลาะกะเราตลอด ไม่รู้ทำไม เป็นเพราะอยู่กับย่า ตลอดและคนเดียวมั้ง คนอื่น บูกหลานคนอื่นเลยคิดว่าย่ารัก แต่จิงๆไม่ใช่ใช่ที่ เป็นหลายเขาเลยให้เราอยู่ที่บ้าน

ยังไม่จบ