แอบชอบรุ่นน้อง...
สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของเราน่ะ เรามีเรื่องมาเล่าให้ฟัง (จขกทเป็นผู้ชายไม่แท้น่ะครับรุ่นน้องเป็นผู้ชายที่เป็นผู้ชายจริงๆ) เรื่องมันมีอยู่ว่าเราไปชอบเด็กรุ่นน้องคนหนึ่งเข้า สมมุติว่าน้องชื่อ อออ่าง น่ะครับ น้องเขาเด็กกว่าผม 5 ปี น้องอยู่มอต้นส่วนผมอยู่มอปลายแล้ว ผมเชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยเป็นน่ะเวลาชอบใครใจมันจะสั่งให้ตามหาเฟซบุ๊คคนคนนั้นเอง ซึ่งผมก็หาจนเจอ แต่อุปสรรคอีกอย่างของผมคือผมเป็นติ่งเกาหลีที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ก็เลยใช้รูปโปรไฟล์กับปกไทม์ไลน์เป็นรูปศิลปิน ในเฟซบุ๊คแทบไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นตัวเองเลย ขนาดเพื่อนแท็กรูปมาให้ก็ยังลบแท็กออกเลย ในใจก็กลัวน้องจะไม่รับแอดเราครับ แต่สุดท้ายน้องก็รับแอดเรา ตอนนั้นความรู้สึกมันดีมากจนบอกไม่ถูกเลยแฮะ ผมรวบรวมความกล้าหลายวันมากกว่าจะกดทักน้องไปเพราะไม่รู้ว่าจะทักน้องแบบไหนดี ผมก็เลยบอกรักน้องเขาไปเลย บอกตามความรู้สึกของเรา บอกในสิ่งที่เรารู้สึก แต่พิมพ์ตอนท้ายว่าเพื่อนเป็นคนพิมพ์ เพื่อนแกล้งอะไรทำนองนี้ ตอนนั้นน้องก็คงตกใจแหละเพราะน้องก็ตอบมาแค่คำว่า "ครับ"
เราไม่รู้ว่าต้องคุยกับน้องแบบไหน พอน้องถามชื่อเรา เราก็ไม่กล้าบอกแถมยังบอกว่าตัวเองเป็นเปปเปอร์มนุษย์กระดาษซ่ะงั้น ที่พิมพ์แบบนั้นไปเพราะคิดว่าน้องอาจจะคิดว่ามันตลกแต่มันไม่ใช่เลยเพราะน้องอ่านไม่ตอบ...ㅜㅅㅜ
พอหลายวันผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เราก็ทักน้องไปอีก น้องขอดูรูปเราแต่เราก็ไม่กล้าให้น้องเขาดูเลย น้องก็พยายามขอดูเราก็ไม่กล้าให้เขา จนสุดท้ายของก็บอกว่าจะไปเล่นเกมส์ จำได้ว่าเราถามน้องเขาว่า เล่นเกมส์บ่อยๆ ไม่ปวดตาหรอ แล้วน้องก็อ่านไม่ตอบอีกเลย จากวันนั้นเราก็ไม่กล้าทักน้องอีกครับ เริ่มสำนึกตัวเองได้ว่าน้องเขาไม่อยากคุยแล้ว ผมชอบเอาเรื่องน้องไปพูดให้เพื่อนในกลุ่มฟัง ไปปรึกษา และนี่แหละคือมหันตภัยอันสุดพีคเพราะเพื่อนเราเวลาเห็นน้องเขาเดินผ่าน ก็จะตะโกนเรียกเขาแล้วบอกว่าเราชอบ เราคือคนที่ทักไปอ่ะครับฮ่าาาาาาา ㅜㅇㅜ อยากมุดดินมากตอนนั้น สถานที่ที่ชอบไปซุ่มก็คือบขสครับ น้องกลับรถบัส เราก็ก็รถบัสแต่คนล่ะสาย ตอนนี้น้องก็รู้แล้วแหละว่าเราเป็นใคร วันที่ 2 ก.พ. ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดน้องเขา เรายังไม่กล้าไปอวยพร ก็เลยมาอวยพรเป็นสเตตัสเป็นภาษาเกาหลีแทน (กลัวน้องอ่านออก) ช่วงอาทิตย์ก่อนๆอยู่ดีๆน้องก็หายไปครับ เราเป็นห่วงน้องเขาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะ จนมารู้ว่าน้องไม่สบาย สุดท้ายก็รวบรวมความออบซอของตัวเองทักน้องอีกรอบ (ไม่เข็ด) น้องก็บอกว่าไม่สบายจะมาโรงเรียนวันจันทร์สรุปแผนวันวาเลนไทน์เราก็ล่มเลยฮ่าาาาา วันศุกร์ที่แล้วเราไปเที่ยวเราก็ชวนน้องเขาไปน่ะ แต่น้องเจ็บขา น้องเขาก็ขอของฝากอยู่ครับ เราก็บอกมีแต่ใจมาฝาก แต่น้องบอกไม่เอา ใจคอจะไม่ให้พี่เต๊าะเลยหรอ จนเมื่อวันจันทร์ก่อนผมเจอน้องนั่งอยู่ที่บขส เราก็พยายามหลบเลี่ยงที่จะเจอน้อง ผมรู้สึกว่าถ้าตอนนั้นเราไปทักน้องหรือซื้อขนมให้น้องก็คงดีเนอะ ตอนนั้นแค่กลัวว่าน้องจะอายคน ตอนนี้น้องไม่ตอบแชทอีกแล้ว คงรำคาญนั่นแหละ ผมก็คงต้องทำใจแล้วไปแอบชอบเงียบๆแบบเดิมจะดีกว่าครับ ผมก็เลยอยากมาถามว่าจะบอกดีไหม หรือจะให้เป็นแบบนี้ต่อไปดี ? ถ้ามีโอกาสพี่ก็อยากจะไปบอกรักน้องอ้นน่ะครับ ♡ 사랑해요온.
แอบชอบรุ่นน้องที่โรงเรียน...
สวัสดีครับนี่เป็นกระทู้แรกของเราน่ะ เรามีเรื่องมาเล่าให้ฟัง (จขกทเป็นผู้ชายไม่แท้น่ะครับรุ่นน้องเป็นผู้ชายที่เป็นผู้ชายจริงๆ) เรื่องมันมีอยู่ว่าเราไปชอบเด็กรุ่นน้องคนหนึ่งเข้า สมมุติว่าน้องชื่อ อออ่าง น่ะครับ น้องเขาเด็กกว่าผม 5 ปี น้องอยู่มอต้นส่วนผมอยู่มอปลายแล้ว ผมเชื่อว่าทุกคนน่าจะเคยเป็นน่ะเวลาชอบใครใจมันจะสั่งให้ตามหาเฟซบุ๊คคนคนนั้นเอง ซึ่งผมก็หาจนเจอ แต่อุปสรรคอีกอย่างของผมคือผมเป็นติ่งเกาหลีที่ไม่มีความมั่นใจในตัวเองเท่าไหร่ก็เลยใช้รูปโปรไฟล์กับปกไทม์ไลน์เป็นรูปศิลปิน ในเฟซบุ๊คแทบไม่มีอะไรบ่งบอกว่าเป็นตัวเองเลย ขนาดเพื่อนแท็กรูปมาให้ก็ยังลบแท็กออกเลย ในใจก็กลัวน้องจะไม่รับแอดเราครับ แต่สุดท้ายน้องก็รับแอดเรา ตอนนั้นความรู้สึกมันดีมากจนบอกไม่ถูกเลยแฮะ ผมรวบรวมความกล้าหลายวันมากกว่าจะกดทักน้องไปเพราะไม่รู้ว่าจะทักน้องแบบไหนดี ผมก็เลยบอกรักน้องเขาไปเลย บอกตามความรู้สึกของเรา บอกในสิ่งที่เรารู้สึก แต่พิมพ์ตอนท้ายว่าเพื่อนเป็นคนพิมพ์ เพื่อนแกล้งอะไรทำนองนี้ ตอนนั้นน้องก็คงตกใจแหละเพราะน้องก็ตอบมาแค่คำว่า "ครับ"
เราไม่รู้ว่าต้องคุยกับน้องแบบไหน พอน้องถามชื่อเรา เราก็ไม่กล้าบอกแถมยังบอกว่าตัวเองเป็นเปปเปอร์มนุษย์กระดาษซ่ะงั้น ที่พิมพ์แบบนั้นไปเพราะคิดว่าน้องอาจจะคิดว่ามันตลกแต่มันไม่ใช่เลยเพราะน้องอ่านไม่ตอบ...ㅜㅅㅜ
พอหลายวันผ่านไปหนึ่งอาทิตย์เราก็ทักน้องไปอีก น้องขอดูรูปเราแต่เราก็ไม่กล้าให้น้องเขาดูเลย น้องก็พยายามขอดูเราก็ไม่กล้าให้เขา จนสุดท้ายของก็บอกว่าจะไปเล่นเกมส์ จำได้ว่าเราถามน้องเขาว่า เล่นเกมส์บ่อยๆ ไม่ปวดตาหรอ แล้วน้องก็อ่านไม่ตอบอีกเลย จากวันนั้นเราก็ไม่กล้าทักน้องอีกครับ เริ่มสำนึกตัวเองได้ว่าน้องเขาไม่อยากคุยแล้ว ผมชอบเอาเรื่องน้องไปพูดให้เพื่อนในกลุ่มฟัง ไปปรึกษา และนี่แหละคือมหันตภัยอันสุดพีคเพราะเพื่อนเราเวลาเห็นน้องเขาเดินผ่าน ก็จะตะโกนเรียกเขาแล้วบอกว่าเราชอบ เราคือคนที่ทักไปอ่ะครับฮ่าาาาาาา ㅜㅇㅜ อยากมุดดินมากตอนนั้น สถานที่ที่ชอบไปซุ่มก็คือบขสครับ น้องกลับรถบัส เราก็ก็รถบัสแต่คนล่ะสาย ตอนนี้น้องก็รู้แล้วแหละว่าเราเป็นใคร วันที่ 2 ก.พ. ที่ผ่านมาเป็นวันเกิดน้องเขา เรายังไม่กล้าไปอวยพร ก็เลยมาอวยพรเป็นสเตตัสเป็นภาษาเกาหลีแทน (กลัวน้องอ่านออก) ช่วงอาทิตย์ก่อนๆอยู่ดีๆน้องก็หายไปครับ เราเป็นห่วงน้องเขาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะ จนมารู้ว่าน้องไม่สบาย สุดท้ายก็รวบรวมความออบซอของตัวเองทักน้องอีกรอบ (ไม่เข็ด) น้องก็บอกว่าไม่สบายจะมาโรงเรียนวันจันทร์สรุปแผนวันวาเลนไทน์เราก็ล่มเลยฮ่าาาาา วันศุกร์ที่แล้วเราไปเที่ยวเราก็ชวนน้องเขาไปน่ะ แต่น้องเจ็บขา น้องเขาก็ขอของฝากอยู่ครับ เราก็บอกมีแต่ใจมาฝาก แต่น้องบอกไม่เอา ใจคอจะไม่ให้พี่เต๊าะเลยหรอ จนเมื่อวันจันทร์ก่อนผมเจอน้องนั่งอยู่ที่บขส เราก็พยายามหลบเลี่ยงที่จะเจอน้อง ผมรู้สึกว่าถ้าตอนนั้นเราไปทักน้องหรือซื้อขนมให้น้องก็คงดีเนอะ ตอนนั้นแค่กลัวว่าน้องจะอายคน ตอนนี้น้องไม่ตอบแชทอีกแล้ว คงรำคาญนั่นแหละ ผมก็คงต้องทำใจแล้วไปแอบชอบเงียบๆแบบเดิมจะดีกว่าครับ ผมก็เลยอยากมาถามว่าจะบอกดีไหม หรือจะให้เป็นแบบนี้ต่อไปดี ? ถ้ามีโอกาสพี่ก็อยากจะไปบอกรักน้องอ้นน่ะครับ ♡ 사랑해요온.