เรื่องก็มีอยู่ว่าผมได้ไปเข้าเรียนต่อ ระดับชั้นปริญญาตรี ในมหาวิทยาลัยดังที่หนึ่งในโคราชวันแรกที่ได้เข้าเรียนก็ได้มีการรับน้องของแต่ล่ะสาขาเกิดขึ้น
มีผู้หญิงตัวเล็กๆๆๆ อยู่คนนึงซึ่งยุสาขาเดียวกันตอนแรกผมก็ไม่ได้รู้สึกชอบอะไรในตัวเธอเลย และก็ถึงเวลาในวันเปิดเทอมวันแรกอาจารได้สั่งให้ผมทำงานให้เสร็จและผมก็เป็นพวกแรกๆๆที่ทำเสร็จ และก็ได้เดินไปแถวพวกผู้หญิงเค้านั่งทำกันยุ และเธอก็ให้ผมช่วยทำงานให้ ผมก็เป็นพวกที่ปฎิเสธ คนไม่เก่งผมก็ช่วย
เธอไม่สวยเลย แต่เธอมีอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น ผมตกหลุมรักเธอ (ปัจจุปันก็ยังขึ้นมาไม่ได้เลย) และต่อจากนั้นผมก็ทักเธอไปตลอด แต่ก็ผมก็น่าตาพอดูได้ก็เลยมีสาวมาจีบ เราก็เล่นด้วยสิคับ เป็นคนที่เรียนโรงเรียนชายล้วนมา เจอผู้หญิงเข้าหน่อยก็ติดสิคับ แต่ก็ทักเธอไปเรื่อยๆๆๆ ขาดบ้างทักบ้าง แต่ดูๆๆๆเธอก็น่าจะชอบผมอยู่น่า แต่ผมไม่เคยมีโอกาสได้บอกต่อหน้าเธอสักที ทาง LINE ก็เคยบอกนะว่าผมชอบเค้า แต่อยู่ในห้องผมเป็นคนขี้เล่น เธอเลยคิดไม่จิงจังมั้ง
แต่มีอยู่โอกาศ นึงมันคือวัน ประกวดเฟชชี่ มหาลัยผมยื่นอยู่ข้างหลังสุด ข้างหน้าต่าง และแล้วโอกาสก็มี เพราะพ่อเธอนั้นโทรมาเลยต้องออกมารับ ข้างหลัง
เธอเลยไปรับโทรสับยุหน้าต่างตรงผมยื่น ผมเลยชวนคุย และเมื่อบทสนธนาจบลงผมก็กำลังรวบรวมความกล้า แต่ปากผมมันไม่ยอมพูดมันเป็นวันที่ผมเสียใจมากในชีวิตไม่เคยรู้สึกผิดพลาดอะไรใหญ่หลวงเท่านี้เลย(ในใจนิอยากกระโกนใส่หน้าว่า กุชอบสัส ) และวันนั้นก็ผ่านไป ไม่นานผมก็มีสาวเข้ามาชีวิตเรื่อยๆๆๆ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรผ่านมาก็ผ่านไป ซึ่งก็ทำให้ผู้หญิงเสียใจไปหลายคนเหมือนกัน (ขอโทดมา ณ ที่นี้ด้วย ) แต่ในใจมีแต่เธอ แต่ก็คุยกับเธออยู่นะ แต่น้อยลงกว่าช่วงแรกๆๆ แต่เรื่องที่หนักที่สุดเนี่ยน่าจะเป็นเรื่องที่ไปจีบเพื่อนเค้าเนี่ย และก็มีเรื่องปัญหาเกิดขึ้นนิดหน่อย ไอ้เราก็มีน่าไปขอความช่วยเหลือเค้าอีก ซึ่งตอนนั้นผมขาหักยุบ้าน (ยุบ้านแล้วยังสร้างเรื่องที่สาขาได้อีก ...จิงๆๆ) และมันก็ผ่านไป แต่ลึกๆๆๆในใจก็รู้ว่ายังชอบเธออยู่ตลอด แต่หลังจากนั้นเราไอ้เราก็มีหน้าไปคุยกับเค้าอีก คราวนี้เคนสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ไปบอกชอบเธออีก แต่มีอยู่วันนึ่งพ่อผมก็ได้มาพูดว่าเห็นลูกเศร้าๆๆ ก็เลยพูดลอยๆๆออกมามั่ง ชีวิตคนเรามันสั้นนะจะทำอะไรก็รีบทำ แปบเดียวทักไปเลยคับ
... มีไรจะบอก
... ว่า
... ตลอดเวลากุอยากจะบอกมาตลอด
กุอึดอัดว่ะ
กุชอบ
เงียบไปเลยคับ ไม่อ่านกุชํ้าเลย แต่ผมเข้าใจเธอนะ ผมทำตัวเองและ ผมคงคิดกับเธอแค่เพื่อนๆไม่ได้หรอก เพราะความรู้สึกมันเลยคำว่าเพื่อนไปไกลมาก
555
ปัจจุปันก็ผ่านมาไม่นาน ทุกครั้งที่ไป มหาลัยผม สิ่งแรกที่มองคือเธอมาหรือยัง
วันนี้เธอยิ้มไหม แอบมองทุกอย่างที่เธอทำ ทุกๆๆๆครั้งที่เราได้คุยกัน ความรู้สึกของผมยังเหมือนเดิมตลอด อาจจะเรียกว่ารัก ก็ได้มั่ง 555
แต่อยู่แบบนี้ไปวันๆๆผมก็โอเคแล้ว อาจจะเป็นไปไม่ได้แล้วผมเข้าใจ แต่ผมอยากให้รู้ผมยังรอเธอยุเสมอ ถ้าเธอให้อภัยผู้ชายคนนี้ได้
ขอบคุณคับ ปล.ขอบคุณที่เคยรักกัน
ครั้งหนึ่งมันเคย เกิดขึ้นในขีวิต
มีผู้หญิงตัวเล็กๆๆๆ อยู่คนนึงซึ่งยุสาขาเดียวกันตอนแรกผมก็ไม่ได้รู้สึกชอบอะไรในตัวเธอเลย และก็ถึงเวลาในวันเปิดเทอมวันแรกอาจารได้สั่งให้ผมทำงานให้เสร็จและผมก็เป็นพวกแรกๆๆที่ทำเสร็จ และก็ได้เดินไปแถวพวกผู้หญิงเค้านั่งทำกันยุ และเธอก็ให้ผมช่วยทำงานให้ ผมก็เป็นพวกที่ปฎิเสธ คนไม่เก่งผมก็ช่วย
เธอไม่สวยเลย แต่เธอมีอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่น ผมตกหลุมรักเธอ (ปัจจุปันก็ยังขึ้นมาไม่ได้เลย) และต่อจากนั้นผมก็ทักเธอไปตลอด แต่ก็ผมก็น่าตาพอดูได้ก็เลยมีสาวมาจีบ เราก็เล่นด้วยสิคับ เป็นคนที่เรียนโรงเรียนชายล้วนมา เจอผู้หญิงเข้าหน่อยก็ติดสิคับ แต่ก็ทักเธอไปเรื่อยๆๆๆ ขาดบ้างทักบ้าง แต่ดูๆๆๆเธอก็น่าจะชอบผมอยู่น่า แต่ผมไม่เคยมีโอกาสได้บอกต่อหน้าเธอสักที ทาง LINE ก็เคยบอกนะว่าผมชอบเค้า แต่อยู่ในห้องผมเป็นคนขี้เล่น เธอเลยคิดไม่จิงจังมั้ง
แต่มีอยู่โอกาศ นึงมันคือวัน ประกวดเฟชชี่ มหาลัยผมยื่นอยู่ข้างหลังสุด ข้างหน้าต่าง และแล้วโอกาสก็มี เพราะพ่อเธอนั้นโทรมาเลยต้องออกมารับ ข้างหลัง
เธอเลยไปรับโทรสับยุหน้าต่างตรงผมยื่น ผมเลยชวนคุย และเมื่อบทสนธนาจบลงผมก็กำลังรวบรวมความกล้า แต่ปากผมมันไม่ยอมพูดมันเป็นวันที่ผมเสียใจมากในชีวิตไม่เคยรู้สึกผิดพลาดอะไรใหญ่หลวงเท่านี้เลย(ในใจนิอยากกระโกนใส่หน้าว่า กุชอบสัส ) และวันนั้นก็ผ่านไป ไม่นานผมก็มีสาวเข้ามาชีวิตเรื่อยๆๆๆ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไรผ่านมาก็ผ่านไป ซึ่งก็ทำให้ผู้หญิงเสียใจไปหลายคนเหมือนกัน (ขอโทดมา ณ ที่นี้ด้วย ) แต่ในใจมีแต่เธอ แต่ก็คุยกับเธออยู่นะ แต่น้อยลงกว่าช่วงแรกๆๆ แต่เรื่องที่หนักที่สุดเนี่ยน่าจะเป็นเรื่องที่ไปจีบเพื่อนเค้าเนี่ย และก็มีเรื่องปัญหาเกิดขึ้นนิดหน่อย ไอ้เราก็มีน่าไปขอความช่วยเหลือเค้าอีก ซึ่งตอนนั้นผมขาหักยุบ้าน (ยุบ้านแล้วยังสร้างเรื่องที่สาขาได้อีก ...จิงๆๆ) และมันก็ผ่านไป แต่ลึกๆๆๆในใจก็รู้ว่ายังชอบเธออยู่ตลอด แต่หลังจากนั้นเราไอ้เราก็มีหน้าไปคุยกับเค้าอีก คราวนี้เคนสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ไปบอกชอบเธออีก แต่มีอยู่วันนึ่งพ่อผมก็ได้มาพูดว่าเห็นลูกเศร้าๆๆ ก็เลยพูดลอยๆๆออกมามั่ง ชีวิตคนเรามันสั้นนะจะทำอะไรก็รีบทำ แปบเดียวทักไปเลยคับ
... มีไรจะบอก
... ว่า
... ตลอดเวลากุอยากจะบอกมาตลอด
กุอึดอัดว่ะ
กุชอบ
เงียบไปเลยคับ ไม่อ่านกุชํ้าเลย แต่ผมเข้าใจเธอนะ ผมทำตัวเองและ ผมคงคิดกับเธอแค่เพื่อนๆไม่ได้หรอก เพราะความรู้สึกมันเลยคำว่าเพื่อนไปไกลมาก
555
ปัจจุปันก็ผ่านมาไม่นาน ทุกครั้งที่ไป มหาลัยผม สิ่งแรกที่มองคือเธอมาหรือยัง
วันนี้เธอยิ้มไหม แอบมองทุกอย่างที่เธอทำ ทุกๆๆๆครั้งที่เราได้คุยกัน ความรู้สึกของผมยังเหมือนเดิมตลอด อาจจะเรียกว่ารัก ก็ได้มั่ง 555
แต่อยู่แบบนี้ไปวันๆๆผมก็โอเคแล้ว อาจจะเป็นไปไม่ได้แล้วผมเข้าใจ แต่ผมอยากให้รู้ผมยังรอเธอยุเสมอ ถ้าเธอให้อภัยผู้ชายคนนี้ได้
ขอบคุณคับ ปล.ขอบคุณที่เคยรักกัน