ต้องบอกก่อนเลยว่านี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่โพสเรื่องราวของตัวเองลงในอินเตอร์เน็ต. อาจจะมีผิดพลาดอะไรก็ติหรือแนะนำกันได้นะคะ คือตอนนี้อยู่ในช่วงที่รู้สึกโลกมันเป็นสีเทา เลยอยากแชร์เรื่องราวของตัวเอง อยากรู้ว่าความคิดเห็นของคนอื่นเป็นยังไง เริ่มเรื่องเลยนะคะ

ตัวเราใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศหลายปีแล้วค่ะ และเราเจอเขาทาง dating app (แอพฯหาคู่) อะไรประมาณนี้ค่ะ. ด้วยความที่เราเพิ่งย้ายมาอยู่เมืองที่เขาอยู่ เมื่อ4-5เดือนก่อน. เราจึงอยากหาเพื่อนใหม่ๆและถ้าโชคดีก็อาจคบกันเป็นแฟน. บอกก่อนพวกแอพฯหาคู่เดทหรือหาเพื่อน ที่นี่มันค่อนข้างฮิตมาก อาจจะด้วยความที่วิถีชีวิตทุกคนเร่งรีบ การหาคู่เดททางอินเตอร์เน็ตจึงเป็นทางเลือกที่สะดวก.
(เกริ่นมาซะยาวเลย) ><

เราโหลดแอพฯมาแล้วหัดแชทได้2-3อาทิตย์มีคนส่งข้อความมาเยอะมากๆ300-400 แต่เราคุยๆจริงๆน่าจะ4-5คน. แค่แชทๆแล้วรู้สึกว่าเหมือนส่วนใหญ่ไม่ได้อยากรู้จักจริงจัง. มี2-3คนที่อยากรู้จักเราจริงๆแต่เราก็ไม่เคยออกไปทานข้าวกับใคร. สุดท้ายมาเจอเขา ทักคุยกันนิดหน่อยก็แลกเบอร์ เลยได้คุยกันทาง whatsapp. รูปที่เขาโพสในเน็ตก็เป็นรูปนั่งวิลแชร์หมดเลย ซึ่งเขาก็ไม่ปิดบังอะไร. ก็เริ่มคุยกันเยอะมาก เลยรู้ว่าเขาประสบอุบัติเหตุที่เมืองไทยเมื่อ8ปีก่อน ตอนไปเที่ยวกับเพื่อน. ยิ่งรู้เรื่องราวของเขา เราเริ่มสนใจและเห็นใจเขามากๆ ได้ดูเรื่องราวของเราผ่านวีดิโอทาง youtube. เขาเคยออกรายการทีวีเกี่ยวกับเรื่องราวของเขาด้วย. ช่วง1-2อาทิตย์แรก เราดูวีดิโอของเขาทาง youtube เกือบทุกคืนเลย. ยิ่งดูยิ่งเห็นใจและยิ่งชอบเขามากขึ้นเรื่อยๆ เราสองคนคุยกันเยอะมาก แชทกันหวานมากๆ. เราแชทกันแค่2วันเขาก็นัดเจอกันเลย (รวดเร็วมากๆ)
เดทแรกของเราเป็นคืนวันเสาร์และเขาจองโต๊ะไว้แล้ว. รู้สึกตื่นเต้นมาก จะได้เจอตัวเป็นกันซะที แต่เราลืมสนิทเลย ลืมถามว่าเขายังต้องนั่งวิลแชร์อยู่เปล่า. ในความคิดของเราคือเขาคงเดินได้แล้ว เพราะจากหลายๆรูปเขาบำบัดและหัดเดิน และมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว ในความเข้าใจของเราคิดว่าเขาเดินได้แล้ว ด้วยความที่เขาบอกจะขับรถมารับเรา และเราก็ไม่กล้าถามรายละเอียดมาก. และก่อนที่เขาจะมารับเรา ได้คุยกันเรื่องร้านที่จองโต๊ะไว้ เขาเลยพูดว่าไม่เป็นไรร้านนั้นมีลิฟท์อยู่ คงไม่เป็นปัญหาสำหรับเขา เพราะไม่ต้องขึ้นบันได เราเลยถามว่า เขายังต้องนั่งวิลแชร์อยู่รึเปล่า เขาตอบว่า ใช่เขานั่งวิลแชร์ เพราะขาของเราอ่อนแอมาก. ณ ตอนนั้นเราก็รู้สึกกังวลมาก บอกตรงๆไม่ได้รังเกียจแต่ในชีวิตไม่เคยมีเพื่อนหรือคนรู้จักที่นั่งวิลแชร์ เราเลยคิดๆเอาไงดี แต่ไหนๆก็ขั้นนี้ละ เลยลองไปทานข้าวด้วย อย่างน้อยก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้. เขาขับรถมารับเราหน้าตึก. เจอครั้งแรกก็ตื่นเต้นมากนะ ทักทายตามประสาฝรั่ง. แต่เราไม่กล้ามองขาเขา เขาขับรถได้เพราะติดตั้งอุปกรณ์ช่วยในการเหยียบเบรก คันเร่ง. ตัวจริงเขาหุ่นดี บุคลิกดีมาก เข้าขั้นว่าหน้าตาดีเลย ซึ่งเราก็คิดในใจว่าถ้าเขาไม่ประสบอุติเหตุ คงไม่เหลือถึงเราหรอก. ตอนอยู่บนรถเราเขินเลยคุยน้อยมาก จนถึงที่เขาก็เอาวิลแชร์มาประกอบและนั่งเคียงคู่เดินไปกับเรา ซึ่งคืนวันเสาร์ในเมืองคนออกเดินกันเยอะมากๆ วิถีชีวิตคนต่างประเทศคือเดินๆแล้วก็เดินค่ะ. นึกภาพผู้หญิงเอเชียแต่งตัวสวยๆเซ็กซี่ ส้นสูงปี๊ด เดินเคียงคู่มากับหนุ่มฝรั่งนั่งวิลแชร์ ท่ามกลางสายตาคนเยอะมากๆ บางคนก็มองแปลกๆ. แต่เราพยายามยิ้มสู้และคุยกับเขามากๆ กว่าจะเดินถึงร้านที่จองไว้ ดันขึ้นไม่ได้เพราะลิฟท์เสีย ตอนนั้นการ์ดบอกจะให้พวกผมอุ้มขึ้นชั้นบนไหม เขาบอกโอเค การ์ดเลยบอกรอคนอื่นมาช่วยกัน รอซักพัก คนเดินขึ้นลงเยอะมาก และวัยรุ่นฝรั่งเยอะมาก เราเลยบอก ไปร้านอื่นดีไหม เขาบอกโอเค. เลยเดินหาร้านอื่น กว่าจะถึงร้านใหม่เหนื่อยเลย เพราะเราใส่ส้นสูง. ร้านใหม่เป็นบาร์เล็กๆน่ารักๆ พอได้โต๊ะเขาก็ไปซื้อเครื่องดื่มให้. พอดื่มหมดเขาจะไปซื้อ แต่เรารู้สึกเกรงใจเลยบอกไม่เป็นไร เราไปซื้อให้ ก็ดื่มคุยกันเรื่อยๆ เราก็ชวนเขาเล่นเกมส์ใครแพ้ต้องดื่ม. ตอนนั้นเราไม่คิดอะไรกับเขาแล้ว คือใจเรายังยอมรับไม่ได้ที่จะมีแฟนนั่งวิลแชร์. ดื่มเสร็จเขาก็นั่งแท็กซี่มาส่งเรา. หลังจากส่งข้อความกู้ดไนท์เสร็จ เรานอนไม่หลับเลย คิดๆๆ เรื่องของเขา. เขาส่งข้อความมาตี4 บอกนอนไม่หลับคิดเรื่องของเราว่าเราสวยงั้นงี้ ปากหวานตามประสาผู้ชาย.
เลยนัดกันว่าพรุ่งนี้วันอาทิตย์ขับรถออกไปนอกเมืองชิวๆ เลยเจอกันวันรุ่งขึ้น. เที่ยวเสร็จก็กลับคอนโดเขาและนั่งดูหนังด้วยกัน เราบอกจะทำความสะอาดบ้านให้นะ. (ฝรั่งคงงงว่าผู้หญิงคนนี้บ้ามาก เจอกันวันที่สองมาทำความสะอาดบ้านให้ละ) คือใจเรามีแต่ความห่วงใยและเห็นใจเขา เราก็ช่วยดูดฝุ่นให้ จัดบ้านให้เท่าที่ทำได้. และพอดูหนังเสร็จเขาก็มาส่งเราที่บ้าน. หลังจากวันนั้นเราสองคนคุยกันมากขึ้นและเริ่มชอบกัน เราเองก็สับสนมากๆ คือไม่อยากรู้สึกอะไรแต่ใจมันชอบไปแล้ว ความรู้สึกมันรวดเร็วมาก จนเราเองก็กลัว. สุดท้ายประมาณไม่ถึง2อาทิตย์ก็ตกลงเป็นแฟนกันเลย. แต่ยังไม่ถึงขั้นลึกซึ้ง เราเลยถามว่าคุณมีเซ็กครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่ ที่เราถามเพราะอยากรู้ว่าเขาสามารถมีอะไรได้ไหม. เขาบอกครั้งสุดท้ายเมื่อ1เดือนก่อน. ที่นี้เราก็โล่งอก แต่เขาค่อยๆบอกทีละนิดๆเกี่ยวกับตัวเขา เขาบอกต้องใช้ยาช่วยถึงทำให้น้องชายเขาทำงานได้. เราก็โอเคนะ คือชอบกันไปแล้วทำไงได้. คือตั้งแต่เอวลงไปจะลีบเล็กมาก ไม่มีกล้ามเนื้อ เพราะฉะนั้นมันมีผลเกี่ยวกับการแข็งตัวและการปัสวะด้วย. ต้องใส่แพมเพิส. เราก็พยายามทำใจยอมรับทีละนิดๆ จนสุดท้ายผ่านไป1เดือนกว่าๆเราถึงยอมรับทุกอย่างได้ เดินไปไหนด้วยกันไม่รู้สึกอายหรือเขินอะไรอีกเลย. ไม่แคร์สายตาใครเลย เรามีความสุขกับเขามากๆทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันทุกวันเสาร์-อาทิตย์หรือบางครั้งวันธรรมดาถ้ามีวันหยุดก็อยู่ด้วยกัน. ทำกับข้าวด้วยกัน ดูหนัง ไปพาร์ค คือใช้ชีวิตแบบคนรักปกติทั่วไป.
แต่ก็มีหลายครั้งที่เราทะเลาะกัน งอนกันและจะเลิกกัน เกิดจากการแชทหรือไม่ได้คุยกันต่อหน้า เลยไม่เข้าใจกัน แต่พอเจอกันก็ปรับความเข้าใจกันเหมือนเดิม. พอเป็นแบบนี้บ่อยๆ ต่างคนต่างก็เหนื่อย ตัวเขาค่อนข้างหัวแข็ง หยิ่งยโส อีโก้สูงมากๆ. เราสับสนด้วยแหละยิ่งรักมากก็กังวลมาก ว่าอนาคตจะเป็นยังไงถ้าเราแต่งงานกัน. คือกังวลไปหมด จนเราขอเวลาทบทวน ทีนี้พอผ่านไป3-4วันมาคุยกันอีกที เขาตัดสินใจจะเลิกกัน. เราค่อนข้างช็อกและรับไม่ได้ เพราะที่เราต่างขอเวลาเพราะต้องการทบทวนและควรปรับปรุ่งตัวเองตรงไหนบ้าง แต่เขากลับไปปรึกษาเพื่อนๆและมาบอกจะเลิกกับเรา. คำพูด น้ำเสียง ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดเลย เหมือนเขาไม่ใช่คนเดิมที่เรารู้จัก. เขาเที่ยว ปาร์ตี้ เมา เละเทะ และมาบอกด้านแย่ๆของเขาให้เราฟัง. เขาบอกเขาเป็นแบบนี้และจะไม่เปลี่ยน และเขารู้ว่าเราไม่มีทางยอมรับและรักตัวตนของเขาได้. และมันจะไม่มีความสุขทั้งคู่เมื่อคบกันระยะยาว. บอกตรงๆเรายังทำใจยอมรับไม่ได้ เลยพยายามจะขอเจอ จนสุดท้ายก็เจอกัน คือในใจตอนนั้นยอมรับว่าโกรธและแค้นนะ. จึงแค่อยากได้เขาคืนมาเหมือนเดิมและหลังจากนั้นจะพยายามตัดใจ. เราก็แต่งตัวสวยสุดๆออกไปเจอกันและนั่งริมทะเลกลางคืน ก็เริ่มคุยกันเรื่อยๆเราก็พยายามยิ้มทำเหมือนมีความสุขมากๆ แต่ใจเราเสียใจมากๆ ไม่คิดว่าเขาจะตัดเราได้ง่ายๆแบบนั้น. พอคุยๆกันเรื่อยเปื่อยเสร็จ เขาก็เอ่ยถาม "คุณคิดยังไงเรื่องระหว่างเราสองคน" เราก็เลยตอบว่า" ตลอดเวลาที่ผ่านมาเรารู้ว่าเราผิด ที่เรียกร้องจากคุณมากเกินไป โกรธง่ายและเอาแต่ใจตัวเอง. ฉันต้องขอบคุณที่คุณทำให้ฉันเรียนรู้ว่าควรจะเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ และที่ฉันมาวันนี้คืออยากขอโอกาสจากคุณให้ฉันพิสูทธิ์ตัวเองอีกครั้ง. และฉันมั่นใจว่าฉันจะทำให้เรามีความสุขกันได้" พูดเสร็จเขาก็กอดเราและโอเค กลับมาเหมือนเดิม. พอกลับมารอบนี้เราสองคนแทบไม่มีเรื่องทะเลาะกันเลยเกือบ1เดือน. แต่มันมีเรื่องนึงที่เราไม่ชอบมากๆคือเรื่องโทรศัพท์ เขาติดมากๆ เอาไปเข้าห้องน้ำด้วย เข้าครัวทำอาหารก็พกตลอด และชอบคว่ำหน้าจอตลอดเวลา. ตลอด3เดือนที่คบกัน เราเช็คโทรศัพท์เขา2ครั้ง ครั้งแรกต่อหน้าเขา ซึ่งทำให้เขาโกรธมากและครั้งนั้นเขาก็คิดจะเลิกกะเราด้วย. ที่เราเช็คเพราะเขาทำตัวน่าสงสัยมากๆ ถ้าวางโทรศัพท์ปกติและไม่พกไปทุกที่เราคงไม่เช็คหรอก. แต่เท่าๆที่เรารู้เขาก็ไม่คุยกับผู้หญิงคนไหนระหว่างคบกะเรา. แต่เราแอบเช็คโน๊ตบุ๊คเขา1ครั้ง เขาติดดูหนังเอ็กมากๆ ดูทุกวัน. วันนั้นเราช็อกนะ แบบเสียใจว่าเราไม่เซ็กซี่พอหรอ คนเราเพิ่งคบกันใหม่ๆน่าจะมีความสุขกะแฟน แต่ทำไมต้องดูหนังเอ็กด้วย. เราก็ถามเขาตรงๆเขาก็บอกชอบดูและดูมานานละ เป็นปกติ. แต่เขาบอกจะพยายามไม่ดู. เราค่อนข้างเหนื่อยใจ เพราะอะไรหลายๆอย่างที่เราไม่ชอบและบรรดาแฟนเก่าเราไม่มีทางทำได้ แต่กับเขาเราต้องยอมรับมัน. ตลอดเวลา3เดือนที่คบกัน เราถือว่าเป็นแฟนที่ดีมากคนนึง. เรื่องการดูแลเอาใจใส่. ของในบ้านเขาขาดเหลืออะไรเราซื้อใส่ เราใส่ใจทุกอย่าง เปลี่ยนผ้าปูที่นอนทุกเช้าและซักผ้าบ่อยมากๆ เพราะอย่างที่บอกเขามีปัญหาเรื่องปัสวะ.
เราตัดเล็บ สระผม เช็ด ไดร์ผมให้ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน. จริงๆเขาก็ทำเองได้ปกติ เพียงแต่เราอยากแสดงความรักเลยทำให้. ทำกับข้าวให้ตอนเช้า ทำดินเนอร์ หรือทำอาหารใส่กล่องให้เขาไปทานที่ทำงานช่วงกลางวัน.
มาถึงบทสรุปความรักตลอด3เดือนของเรา เมื่อวันที่9กุมภาที่ผ่านมานี้ เราได้คุยกัน เผอิญเราถามความคิดเห็นจากเขาเรื่องคนสมัยนี้ทำไมหย่าร้างกันเยอะมาก. พอคุยๆเขาก็ว่าเราทำไมคุยเรื่องพวกนี้อีกละ เรื่องไร้สาระ ว่าเราใหญ่เลย ทำหัวเสียใส่เรา. เราบอกเผอิญมีเพื่อนเพิ่งหย่ากัน มันเลยนึกได้และอยากแชร์กับเขา แสดงความคิดเห็นกันเฉยๆ. ทีนี้เขามาเป็นชุดๆเลย เราเลยอดไม่ได้เลยพูดไปว่า" ถ้าฉันคุยอะไรกับคุณไม่ได้เลย มันก็เหมือนเราไม่ใช่แฟนกัน เหมือนแค่เดทๆกันไม่ซีเรียสอะไร ถ้าคุณไม่อยากคุย ฉันไปคุยกับผู้ชายคนอื่นที่เขาอยากคุยด้วย" เขาเลยตัดสินใจบอกเลิกคืนนั้นทางโทรศัพท์. เราเสียใจมาก พอได้สติเลยพยามคุยดีๆ โน้มน้าวให้กลับมาเหมือนเดิม แต่เขายืนยันจะเลิก เพราะถึงยังไงเราทั้งคู่ไม่มึความสุขแน่ๆ สุดท้ายเราเลยต้องยอมรับมันว่าเราคงต้องเลิกกันจริงๆ. ต่างคนก็ไม่คุยกันวันนึง อีกวันเขาส่งข้อความมาถาม เป็นไงบ้าง เราไม่ตอบจนเลยอีกวันเราเลยตัดสินใจบอกเป็นเพื่อนกันก็ได้. เขาก็ตอบโอเค. แล้วไม่คุยกันอีกเลย
เรารู้ว่าคนอย่างเขาไม่มีทางมาขอโทษหรือขอให้กลับไปเหมือนเดิมหรอก.
ยอมรับว่าเสียใจมากๆ เพราะคุยและวางแผนอนาคตไว้ว่าอีก2ปีจะแต่งงานมีลูกด้วยกัน
เขาก็พาไปหาพ่อแม่แล้ว แต่เราคิดว่าสำหรับเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก เพราะเขาเคยพาแฟนเก่าไปหาพ่อแม่มาแล้ว5คน.
เราเองก็มีคำตอบในใจอยู่แล้ว แต่แค่อยากรู้ว่าคนอื่นคิดเห็นยังไง

ขอบคุณค่ะ...