สวัสดีค่ะ ตามหัวข้อขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ
ตั้งแต่จำความได้ไม่มีพ่อค่ะ แม่บอกว่า พ่อติดเหล้ามากไม่สนใจครอบครัวเลยเลิก แม่เจอรักใหม่ค่ะมีลูกด้วยกัน เราเป็นแค่ลูกเลี้ยง ไม่เคยผูกพันธ์กับแม่เลยค่ะ เพราะยายเป็นคนเลี้ยงเราจนอนุบาล แม่ย้ายไปอยู่บ้านพ่อเลี้ยง ใช้ชีวิตเหมือนเด็กในบ้าน ย้ำ!!เด็กในบ้านจริงๆ ไม่เคยนอนใกล้ ไม่เคยกอด ตอนเด็กๆไม่ได้สนใจอะไรเลิกเรียนก็เล่นไปวันๆ จนเข้า ม ต้น โดนดุทุกวัน การบ้านเยอะ ทำงานบ้านช้า ก็โดน ทุกอย่างในบ้านเราเป็นคนทำทั้งหมด ก็ไม่ได้คิดไรเป็นผู้หญิงมันคือหน้าที่อยู่แล้ว จนเริ่มมันอยู่ตรงนี้ วันนึงครูสั่งการบ้านเยอะมากกกก  เราก็อยากรีบทำให้เสร็จ แต่เราต้องทำงานบ้านก่อน จะทำการบ้านได้ก็หลัง 6 โมง เพราะต้องรอกินข้าวพร้อมกัน กินข้าวข้าวอาบน้ำเสร็จ เราก็ทำการบ้านค่ะ 2 ทุ่มกว่า พ่อเลี้ยงบอก ไปปิดไฟ นอนได้แล้ว กูนอนไม่หลับ แสงแยงตา เราบอกยังทำการบ้านไม่เสร็จเลยเหลืออีกตั้งเยอะ เขาก็ด่าเรา กลางวันไม่ทำ ทำอะไรตอนนี้ แม่เราเสริม ไปนอนเลยเช้าค่อยทำ    โห!!!!เข้าห้องได้ร้องจนน้ำตาไม่มีจะไหล เหตุผลมากๆ (กฎของบ้านนี้ต้องนอนก่อน 2ทุ่ม) ใจนี่แบบกูทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องเจอคนแบบนี้ แม่ตัวเองแท้ๆยังไม่เข้าข้าง เป็นอยู่แบบนี้อะ จนจบ ม ต้น  อยากเรียนต่อไม่ได้เรียนค่ะ ต้องเอาตังไปส่งน้องที่โง่เง่าเต่าตะนุมาก(ส่งไปมันก็ไม่จบ ป6) เราก็บอกกับแม่นะ แม่ให้หนูเรียนเหอะ กศน ก็ได้ แม่ก็กลัวพ่อเลี้ยงนะ(เขาต้องใหญ่ที่สุดในบ้าน เอาแต่ตัวเองเป็นใหญ่) เราบอกขอแอบไปเรียน กศน นะแม่ ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่าย แม่ก็ยอม หลายเดือนต่อมา เขาเริ่มจับได้ค่ะ เค้นเราหนักว่าทุกวันพุธไปไหน แล้วก็ด่าเราสาระพัด จนเราโมโห บอกเรียน กศน  แค่นั้นแหละ จับด้ามพร้าได้ ตีเราอย่างหนักโดนขาแต่ไม่หัก ช้ำเลือดมากๆ แล้วบอกว่ารอแม่มาก่อน โดนแน่  แล้วเขาก็ขี่รถออกไป  เราโทรหาแม่ก่อนเลยค่ะ บอกแม่กลับบ้านมาเดี๋ยวนี้ เร็วๆ แม่ก็รีบมา ถามว่าเกิดไรขึ้น เราถกขากางเกงให้แม่ดู แม่ร้องแล้วบอกวันนี้ต้องตายไปข้างนึง เรากลัวมากๆเลยตอนนั้น(เขาเคยทะเลาะกันเพราะความเป็นใหญ่ของพ่อเลี้ยงมาหลายครั้งแล้ว แต่ครั้งนี้หนักสุด) พอกลับมา เขาก็เตรียมจะทำร้ายแม่ แม่เอามีดปลายแหลมที่แอบไว้แทงเข้าตรงน่าจะใต้ปอด เฉียดปอดไปนิดเดียว เรานี่โคตรกลัวเลย แล้วแม่ก็วิ่งออกไป เขาหยิบไม้ตามไปตีหัวแม่เราแตก แล้วมีคนมาห้ามไว้ทัน พาแม่ไปหาหมอ และเขาก็ไปหาหมอคนละโรงพยาบาล แม่เรากลับมาก่อน ญาติของพ่อเลี้ยงตามมาทีหลังแล้วบอกแม่ว่าอย่าแจ้งความนะ เขาขอ  ตอนนี้เรามาคิดดู ถ้าเราโตกว่านั้นเราจะแจ้งความเอามันเข้าคุกให้ได้(ที่จริงมีเรื่อง ๆกว่านี้อีกแต่ขอไม่เล่านะคะ มันเป็นจุดแตกหัก)ต่อ... แม่บอกเราให้เก็บของแล้วพาเราไป กทม ใช้ชีวิต2คนแม่ลูก มีญาติพี่น้องอยู่บ้างแต่ไม่ได้ขอให้เค้าช่วยมากนัก  เรื่องเรากับแม่เบรกไว้แปบ มาเล่าเรื่องเราคนเดียวบ้าง รักษาตัวจนหาย เราก็ไปทำงานค่ะ ร้านๆนึงในห้างจนอายุ 17 เจอกับแฟนคนปัจจุบันค่ะ คบกันสักพัก(นานอยู่)ก็ให้ ผู้ใหญ่มาขอ แล้วอยู่ด้วยกัน แม่ขอไปทำงานอยู่กับเพื่อนอีกเขตนึงไม่ไกลนัก(อันไหนไม่สำคัญขอข้ามๆไปบ้างนะคะ) แฟนเราเป็นคนดีทุกอย่างค่ะ ยกเว้นปาก เขาพูดอะไรไม่ค่อยถนอมน้ำใจ นึกอยากจะพูดก็พูด ง่องแง่งกันบ่อยมาก ต่อมาเรามีลูกค่ะ ตอนนั้นการเงินดี เศรษฐกิจดีก็ไม่มีปัญหาอะไร ทะเลาะกันบ้างบางครั้ง เรามัวแต่เลี้ยงลูกไม่ค่อยได้เอาคำเค้ามาใส่หูเท่าไหร่  2ปี ต่อมาเรามีลูกอีกคนก็โอเคอยู่กันได้ 4คนพ่อแม่ลูก จุดเริ่มต้นของหายนะอีกครั้ง  เศรษฐกิจและการเมืองย่ำแย่ เริ่มชักหน้าไม่ถึงหลัง เขาเริ่มเครียดเราก็รู้ และเขาก็พูดออกมาประโยคนึงที่จำไปจนตายเลย ว่าเค้าอยู่กับเราเค้าลำบากมากจากที่เคยซื้อของดีๆใช้ ก็ไม่ซื้อต้องหาเงินเลี้ยงเรา เลี้ยงลูก ต้องมีภาระเพิ่มอีก อืมมมมมม... กูเป็นภาระ น้ำตาไหลจนไม่มีจะไหลเลย ทะเลาะกันหนักมาก เราโทรหาแม่ขอความช่วยเหลือ แม่บอก เพราะคนเดียวกูถึงได้ลำบากขนาดนี้      โออออแม่เจ้า หนักกว่าเดียวอีก ตอนนั้นคิดได้แค่ว่า ทำไมกูไม่ตายๆไปซะจะได้ไม่ต้องลำบากคนอื่น  พ่อก็ไม่มี แม่เหมือนจะรักก็ไม่รัก มีผัวยังจะเป็นภาระให้ผัวอีก   อยากตายจริงๆค่ะ  แต่พอร้องไห้ ลูกจะมานั่งข้างๆแล้วถามว่าแม่เป็นอะไร แม่ร้องไห้ทำไม  แล้วก็กอดเรา แม่หิวน้ำมั้ย น้องไปเอาให้ เราร้องไห้หนักกว่าเก่าอีก   จะตายก็เป็นห่วงลูก อยู่ต่อก็ทรมาน  ที่ผัวทำงานอยู่ก็รับเงินแค่วีคละ 5000 ค่าบ้าน ค่าน้ำ ค่าไฟ ของกิน นมลูก ลูกก็จะเข้าโรงเรียน เครียดมาก จนต้องไปกู้เงินเค้ามาหมุน รอมีโอทีทำ จะได้ไปคืนเค้า   แต่โชคชะตาเล่นตลกมาก ผ่านมาปีกว่าโอไม่มีเลยสักนิดเดียว ความรักร้าวฉานมากเพราะคำพูดจากคนที่เป็นสามี อยู่กันด้วยหน้าที่ไม่ใช่ความรัก ความรักไม่เหลือแล้วจริงๆ จนมาถึงเวลาที่ลูกต้องเข้าเรียน เราตัดสินใจย้ายกลับมา ตจว ห่างจากสามีและให้ลูกได้เรียนหนังสือ เลยกู้เงินมา 10000 ดอก 10%/ด. หลายคนคิดว่าทำไมไม่อยู่รวมกันจะได้ประหยัด กทม ค่าครองชีพสูงมากค่ะ  พอย้ายมานี่ เขาก็หยิบยืมเงินมาให้ใช้บ้างแรกๆ ก็ประหยัดใช้เอา รอโบนัสออก เผื่อจะเอาไปโปะหนี้ แต่เหมือนโชคชะตาเอาตีนมาขยี้ซ้ำค่ะ ปีนี้ไม่มีโบนัส ทุกอย่างย่ำแย่แบบ ไม่มีอะไรจะ กว่านี้แล้วในชีวิต เขาส่งเงินให้วีคละ 2000 บ. ร้องจนไม่มีน้ำตาจะไหลสงสารลูก เงินไม่เคยพอใช้ชนวีค บางวันก็สมเพศตัวเองมาก ซื้อไข่มา 20ต้องกินให้ได้2วัน ข้าวสารก็ต้องกะให้พอที่สามีจะส่งตังมาให้ เราเลยต้องอดข้าวแล้วกินตอนเย็นทีเดียว บางวันไม่มีกับข้าว 3คนแม่ลูกต้องกินข้าวกับน้ำปลา ลูกเราถามแม่ไม่มีกับข้าวเหรอ น้ำตาร่วงเลยค่ะ เลยบอกลูก ว่ากินไปก่อนนะลูกแม่ไม่มีตัง  เค้าก็ปลอบใจเราว่ากินกับน้ำปลาก็อร่อยดีนะแม่ หนูชอบที่สุดเลย เราเลิกกินข้าวเลยค่ะ เข้าห้องน้ำแอบไปร้องไห้(ปกติจะไม่ร้องไห้ให้เค้าเห็น เราจะเก็บกดมาก จะร้องได้ก็ตอนที่ลูกหลับแล้ว) คิดจะฆ่าตัวตายทุกวันเลยค่ะ อยากจะตายไปพร้อมกับลูกด้วยซ้ำ แต่ทำไม่ลงจริงๆ เลยต้องเป็นทุกข์อยู่ทุกวันนี้  ส่วนกับสามีเราไม่ค่อยคุยกัน เพราะคำพูดทุกคำที่เขาพูดมาเป็นก้อนหินที่ทับถมความรักเอาไว้จนมองไม่เห็นแล้วจริงๆ  แต่พอเราเฉยชาขึ้นทุกวัน ดูเหมือนเขาจะเริ่มนึกได้ขึ้นมาบ้าง โทรมาหาบ้าง เฟสมาหาบ้าง แต่เรารู้สึกเฉยๆมาก ที่เราอยู่ได้ทุกวันนี้เพราะเขาไม่กินเหล้า(เราเกลียดคนติดเหล้ามากๆ ทำให้ชีวิตครอบครัวพัง)และที่ไม่เลิกกันก็เพราะเราตกลงกันไว้ ว่าไม่ว่าจะเป็นยังไง ลูกต้องมีพ่อมีแม่เหมือนลูกคนอื่น ลูกจะต้องไม่เป็นกำพร้า ลูกจะต้องไม่เป็นเหมือนเรา ชีวิตลูกเราถึงจะไม่สบาย แต่เค้าต้องได้รับความอบอุ่นจากทั้งพ่อและแม่ ตอนนี้พูดได้เต็มปากเลยว่าเหมือนเป็นแค่คนเลี้ยงลูกให้สามีตัวเองจริงๆ โดยได้รับเงินเดือน 4000 บาท เป็นค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากับข้าว และอื่นๆในบ้าน ไม่ต้องพูดถึงของที่ตัวเองอยากได้ ไม่เคยคิดจะซื้อจริงๆ  ส่วนกับแม่ไม่ได้โทรไปหาสักพักแล้ว เพราะเรามันเป็นตัวซวยสำหรับแก   ชีวิตนี้เราเกิดมาเพื่อไม่มีใครจริงๆ  

ขอร้องไห้ใหญ่ๆสักทีในคืนนี้ เพื่อพรุ่งนี้เราจะได้มีที่เก็บน้ำตาไว้ร้องไห้ในโอกาสต่อไป  
ในขณะที่ร่างกายแข็งแรงขึ้น จิตใจเรากลับอ่อนแอเหลือเกิน

หากเปรียบเราเหมือนคนไข้ที่กำลังจะตาย
ลูกคงเป็นสายออกซิเจนที่คอยต่อลมหายใจให้เรา
ถ้าไม่มีเค้าทั้ง2คน เราคงจะตายไปตั้งนานแล้ว

#ฝากทุกคนไว้หน่อยนะคะ   อย่าพูดอะไรโดยไม่คิดเพราะคนที่ได้ยินเขาอาจจะเป็นคนอ่อนแอ อย่างที่เขาว่า"คำฆ่าคน"
#อย่าทำให้ใครเกิดมา ถ้าคุณจะทิ้งๆขว้างๆเขา เพราะคุณอาจเป็นคนเดียวในชีวิตที่เขามี
#ไม่ว่าปัญหามันจะใหญ่สักแค่ไหนอย่าใช้อารมณ์กับคู่ชีวิตเพราะคำพูดคุณสำคัญกับเค้ามาก



#ซ้ำเติมได้นะคะ แต่อย่าแรง
#ส่วนเรายังสตรองอยู่ค่ะ แม้ตอนที่มือปาดน้ำตา
#ความจนทำให้คนผอม ลองแล้ว น้ำหนักเราลงไป 15กิโลในเวลาไม่กี่เดือน
#ขอบคุณคนที่เข้ามาอ่านนะคะ
#รณรงค์ให้คนไทยอ่านหนังสือเกิน 8บรรทัดต่อวัน
(เล่าที่จำได้ข้ามไปเยอะ สงสัยให้ถาม แต่อย่าด่านะคะ อ่อนไหวจริงๆ)

.......สวัสดีค่ะ