กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกที่เราเขียน เหตุผลที่ตั้งขึ้นมาไม่ได้จะตามหาคนแต่มาตามหารัก💓
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวานนี้เรานั่งรถตู้สายกรุงเทพ-บ้านเบิก ลพบุรี จะไปลงอนุสาวรีย์ชัยฯ ก็นั่งหลับมาเรื่อยจนมาตื่นตอนถึงแถวๆหลักสี่ ก็หันไปมองข้างหลังไม่เห็นผู้โดยสารคนอื่นอยู่ข้างหลังเราแล้ว(เรานั่งเบาะสามคนหลังคนขับ) เห็นบนรถมีแค่พี่สาวเราที่หลับอยู่ข้างๆกับป้าที่นั่งโม้กับคนขับอยู่ข้างหน้า เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่ก็หันหลังไปดูอีกทีเพื่อให้หายข้องใจว่าไม่มีใครนั่งอยู่ข้างหลัง แต่หันไปรอบนี้กลับไปเห็นน้องผู้หญิงคนนึงนอนหลับอยู่เบาะข้างหลังเรา ใส่ชุดเครื่องแบบคล้ายๆทหารแต่ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าเป็นเครื่องแบบของอะไร คือน้องเค้าหลับแบบหลับจริงจังมากเหมือนเหนื่อยมาจากไหน ไอ้เราก็เป็นห่วงกลัวน้องนั่งเลยป้ายแต่พอเห็นหลับแบบนี้ก็ไม่กล้าปลุก จนรถมาจอดที่ป้ายสิ้นสุดสายเราก็หันไปมองน้องเค้าอีกทีก็เห็นว่าตื่นแล้ว จังหวะนี้แหละที่เราสองคนต่างยิ้มให้กัน และในจังหวะนี้แหละที่น้องเค้าได้ขโมยหัวใจเราไป💗 โดยที่เราก็สมยอม5555 หลังจากที่เราสองคนยิ้มให้กันแล้ว เราก็เปิดประตูแล้วต่างคนก็ต่างเดินลงจากรถ ในใจตอนนั้นมันเต้นไม่เป็นจังหวะอยากเดินเข้าไปคุยด้วย แต่กลัวน้องมองว่าเราบ้า เราก็เลยทำได้แค่เดินไปเข้าห้องน้ำฝั่ง รพ.ราชวิถี กับพี่สาว แต่เราหันหลังมาก็เห็นน้องคนเดิมเดินมาเข้าห้องน้ำด้วยก็ยิ้มเลยแหละใช้คำว่าแอบยิ้มคงน้อยไป5555. ก็กะว่าเอาว่ะจังหวะนี้แหละหาโอกาสชวนคุยเลย เราก็รีบเข้าไปทำธุระในห้องน้ำแล้วรีบออกมายืนหน้ากระจกเผื่อน้องเค้าจะมาล้างมือตรงนี้ ระหว่างที่เรายืนรอพี่เข้าห้องน้ำ แต่ในใจรอคนอื่นมากกว่า5555 น้องคนนั้นก็ออกจากห้องน้ำแล้วเดินมาตรงที่เรายืนอยู่จริงๆ เราตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดถามออกไปว่า "เรียนอะไรหรอคะ" ทำหน้าสงสัยในชุดที่น้องเค้าใส่ น้องก็ตอบเสียงหวานๆกลับมาว่า "เรียนพยาบาลค่ะ" เราเลยถามกลับไปด้วยความสงสัยบวกกับหาเรื่องคุยต่อไปว่า "พยาบาลทหารบกหรอคะ" น้องตอบกลับมาด้วยเสียงหวานๆอีกครั้งว่า "ป่าวค่ะเรียนวิทยาลัยพยาบาลทหารเรือค่ะ" ในใจเราตอนนั้นนะ นี่มันนางฟ้าชัดๆเลย เหมาะสมแล้วที่เรียนพยาบาล เรานี่รีบหาเรื่องคุยต่อ เลยถามต่อไปอีกว่า "มันอยู่แถวไหนอ่า" น้องก็นตอบกลับมาว่า "แถววงเวียนใหญ่ค่ะ" เราไม่รู้จักเลยหันไปถามพี่สาวที่ออกมาจากห้องน้ำแล้วว่ารู้จักมั้ย พี่เราก็บอกว่าพอรู้จัก แต่หลังจากนั้นเราก็ได้แต่ชมน้องว่าเก่ง ใจอยากจะทำความรู้จักมากกว่านี้แต่พี่สาวเราหิวและอยากออกไปหาอะไรกินแล้ว อยากพูดบอกน้องว่าสู้ๆแต่ก็ไม่กล้า จนหมดโอกาสที่จะได้บอก และสุดท้ายต่างคนก็ต่างไป เราเดินไปกินก๋วยจั๊บ แต่ใจลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าน้องเค้าเดินไปไหนแล้ว ถ้ารู้ว่าน้องเดินไปถึงตรงไหนเราก็ตอบได้นะว่าใจเรามันอยู่ตรงนั้นแหละเสียใจที่ปล่อยโอกาสที่จะทำความรู้จักกับน้องเค้าไป หลังจากที่เรากลับมาถึงบ้านก็ได้แต่คิดถึงเรื่องน้องพยาบาลทหารเรือ จนทนไม่ไหวถึงขนาดที่ต้องมาสมัครพันทิปตั้งกระตู้ตามหารักกันเลย55555
สุดท้ายขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่กดเข้ามาอ่านอระทู้นี้ ถึงแม้ว่ามันจะช่วยอะไรเราไม่ได้ แต่แค่เข้ามาอ่านก็ทำให้เรามีความหวังแล้ว เพราะไม่แน่ว่าคนที่เราตกหลุมรักคนนั้นอาจจะกำลังอ่านตัวหนังสือนี้อยู่ก็ได้ 💞💞💕💕
ปล.ถ้ารู้ตัวว่ามีคนกำลังตามหา โปรดเถอะนะ โปรดทักมาทักทายเราบ้าง มาบอกว่ามีแฟนแล้วก็ยังดี
ปล.สุดท้าย.เราเป็นทอมนะเผื่อน้องเข้ามาอ่านจะได้พอนึกออกบ้าง
ขอบคุณทุกคนมากๆนะที่อ่านจนจบ^^
เมื่อโดนเด็กผู้หญิงที่ไม่เคยเจอหน้า ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ขโมยหัวใจไปในวันวาเลนไทน์
เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อวานนี้เรานั่งรถตู้สายกรุงเทพ-บ้านเบิก ลพบุรี จะไปลงอนุสาวรีย์ชัยฯ ก็นั่งหลับมาเรื่อยจนมาตื่นตอนถึงแถวๆหลักสี่ ก็หันไปมองข้างหลังไม่เห็นผู้โดยสารคนอื่นอยู่ข้างหลังเราแล้ว(เรานั่งเบาะสามคนหลังคนขับ) เห็นบนรถมีแค่พี่สาวเราที่หลับอยู่ข้างๆกับป้าที่นั่งโม้กับคนขับอยู่ข้างหน้า เราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรแต่ก็หันหลังไปดูอีกทีเพื่อให้หายข้องใจว่าไม่มีใครนั่งอยู่ข้างหลัง แต่หันไปรอบนี้กลับไปเห็นน้องผู้หญิงคนนึงนอนหลับอยู่เบาะข้างหลังเรา ใส่ชุดเครื่องแบบคล้ายๆทหารแต่ตอนนั้นเรายังไม่รู้ว่าเป็นเครื่องแบบของอะไร คือน้องเค้าหลับแบบหลับจริงจังมากเหมือนเหนื่อยมาจากไหน ไอ้เราก็เป็นห่วงกลัวน้องนั่งเลยป้ายแต่พอเห็นหลับแบบนี้ก็ไม่กล้าปลุก จนรถมาจอดที่ป้ายสิ้นสุดสายเราก็หันไปมองน้องเค้าอีกทีก็เห็นว่าตื่นแล้ว จังหวะนี้แหละที่เราสองคนต่างยิ้มให้กัน และในจังหวะนี้แหละที่น้องเค้าได้ขโมยหัวใจเราไป💗 โดยที่เราก็สมยอม5555 หลังจากที่เราสองคนยิ้มให้กันแล้ว เราก็เปิดประตูแล้วต่างคนก็ต่างเดินลงจากรถ ในใจตอนนั้นมันเต้นไม่เป็นจังหวะอยากเดินเข้าไปคุยด้วย แต่กลัวน้องมองว่าเราบ้า เราก็เลยทำได้แค่เดินไปเข้าห้องน้ำฝั่ง รพ.ราชวิถี กับพี่สาว แต่เราหันหลังมาก็เห็นน้องคนเดิมเดินมาเข้าห้องน้ำด้วยก็ยิ้มเลยแหละใช้คำว่าแอบยิ้มคงน้อยไป5555. ก็กะว่าเอาว่ะจังหวะนี้แหละหาโอกาสชวนคุยเลย เราก็รีบเข้าไปทำธุระในห้องน้ำแล้วรีบออกมายืนหน้ากระจกเผื่อน้องเค้าจะมาล้างมือตรงนี้ ระหว่างที่เรายืนรอพี่เข้าห้องน้ำ แต่ในใจรอคนอื่นมากกว่า5555 น้องคนนั้นก็ออกจากห้องน้ำแล้วเดินมาตรงที่เรายืนอยู่จริงๆ เราตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดถามออกไปว่า "เรียนอะไรหรอคะ" ทำหน้าสงสัยในชุดที่น้องเค้าใส่ น้องก็ตอบเสียงหวานๆกลับมาว่า "เรียนพยาบาลค่ะ" เราเลยถามกลับไปด้วยความสงสัยบวกกับหาเรื่องคุยต่อไปว่า "พยาบาลทหารบกหรอคะ" น้องตอบกลับมาด้วยเสียงหวานๆอีกครั้งว่า "ป่าวค่ะเรียนวิทยาลัยพยาบาลทหารเรือค่ะ" ในใจเราตอนนั้นนะ นี่มันนางฟ้าชัดๆเลย เหมาะสมแล้วที่เรียนพยาบาล เรานี่รีบหาเรื่องคุยต่อ เลยถามต่อไปอีกว่า "มันอยู่แถวไหนอ่า" น้องก็นตอบกลับมาว่า "แถววงเวียนใหญ่ค่ะ" เราไม่รู้จักเลยหันไปถามพี่สาวที่ออกมาจากห้องน้ำแล้วว่ารู้จักมั้ย พี่เราก็บอกว่าพอรู้จัก แต่หลังจากนั้นเราก็ได้แต่ชมน้องว่าเก่ง ใจอยากจะทำความรู้จักมากกว่านี้แต่พี่สาวเราหิวและอยากออกไปหาอะไรกินแล้ว อยากพูดบอกน้องว่าสู้ๆแต่ก็ไม่กล้า จนหมดโอกาสที่จะได้บอก และสุดท้ายต่างคนก็ต่างไป เราเดินไปกินก๋วยจั๊บ แต่ใจลอยไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เพราะเราก็ไม่รู้ว่าน้องเค้าเดินไปไหนแล้ว ถ้ารู้ว่าน้องเดินไปถึงตรงไหนเราก็ตอบได้นะว่าใจเรามันอยู่ตรงนั้นแหละเสียใจที่ปล่อยโอกาสที่จะทำความรู้จักกับน้องเค้าไป หลังจากที่เรากลับมาถึงบ้านก็ได้แต่คิดถึงเรื่องน้องพยาบาลทหารเรือ จนทนไม่ไหวถึงขนาดที่ต้องมาสมัครพันทิปตั้งกระตู้ตามหารักกันเลย55555
สุดท้ายขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่กดเข้ามาอ่านอระทู้นี้ ถึงแม้ว่ามันจะช่วยอะไรเราไม่ได้ แต่แค่เข้ามาอ่านก็ทำให้เรามีความหวังแล้ว เพราะไม่แน่ว่าคนที่เราตกหลุมรักคนนั้นอาจจะกำลังอ่านตัวหนังสือนี้อยู่ก็ได้ 💞💞💕💕
ปล.ถ้ารู้ตัวว่ามีคนกำลังตามหา โปรดเถอะนะ โปรดทักมาทักทายเราบ้าง มาบอกว่ามีแฟนแล้วก็ยังดี
ปล.สุดท้าย.เราเป็นทอมนะเผื่อน้องเข้ามาอ่านจะได้พอนึกออกบ้าง
ขอบคุณทุกคนมากๆนะที่อ่านจนจบ^^