สวัสดีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆคนโสดทุกคนที่หลงเข้ามาค่ะ (ต้องบอกก่อนว่าอายุแค่ 19 นะ) จริงๆไม่เคยคิดที่จะตั้งกระทู้อะไรแบบนี้เลย เพราะคิดว่าอายุแค่นี้ควรเรียนก่อน กระทู้นี้เราไม่ได้จะโฟกัสแค่เรื่องความรัก เนื้อคู่ หรืออะไรทำนองนั้นเป็นหลักหรอก (โสดมาตั้งแต่เกิดค่ะ ไม่เคยมีแฟน แต่อาศัยเรียนรู้และทำความเข้าใจคำว่า รัก จากประสบการณ์ของคนรอบๆตัวเอาค่ะ) จริงๆมันก็เรื่องส่วนตัวด้วยนั่นแหละ เป็นกระทู้สนทนา เลยจะให้ทุกคนเข้ามาแชร์ความเหงา เล่าสู่กันฟัง/อ่าน ดูค่ะ เข้าเรื่องแล้วนะ >>>
ปีนี้มันไม่ไหวจริงๆ เหงามาก หลายๆปีที่ผ่านมา มันไม่เคยเป็นแบบนี้ ด้วยเหตุปัจจัยหลายๆอย่าง ที่เป็นจุดเปลี่ยนชีวิต(ครอบครัวและคนรอบๆตัว)ให้มาถึงตรงนี้ ที่ผ่านๆมา เคยมีเพื่อนเยอะค่ะ บางคนมีแฟน บางคนก็โสดเป็นเพื่อนกัน แต่พอกาลเวลาผ่านไป เพื่อนๆทุกคนก็มีแฟนกันเป็นที่เรียบร้อย(บางคนแต่งงานแล้วด้วย - -) ก็ไม่เคยคิดนะคะ ว่าเราจะมีมุมเหงาๆกับเขาด้วย ทั้งๆที่ตอนเด็กๆน้องนุ่งยังไม่อยากจะเลี้ยงเลย ไม่อยากให้พ่อแม่มีน้อง เพราะกลัวเขาจะรักน้องมากกว่า ความคิดแบบเด็กๆ ปัจจุบันจึงอยู่ตัวคนเดียว เป็นลูกคนเดียว หลานคนเดียว ครอบครัวทำแต่งาน แต่ก็ยังมีบางเวลาที่เขาจะหันมาสนใจบ้าง มันก็แค่บางเวลา...
โตขึ้นแล้วเห็นคนอื่นเขามีคู่ก็รู้สึกอิจฉานิดๆค่ะ แต่ยังไม่ได้รู้สึกว่าอยากมีบ้างหรืออะไรขนาดนั้นนะ แค่คิดว่า เออดีเนอะ เขายังมีคนคุยด้วยเวลาเหงาๆ มีคนคอยเป็นกำลังใจเวลาท้อแท้ แต่เราก็(แทบจะ)ไม่มีใคร เวลาเหงาๆจะให้ไปนั่งคุยกับลุงๆป้าๆ มันก็ใช่เรื่อง ส่วนเพื่อนน่ะไม่ต้องพูดถึง เรียนสูงขึ้นพอเข้ามหาลัยก็แยกกันไปคนละทิศคนละทาง ตอนนี้มีกันอยู่สามคน ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันมีแฟนแล้วค่ะ เวลาไปเรียนก็รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว โทรศัพท์มันแนบหูเกือบตลอดเวลา ไม่ได้ยินเสียงกันก็ต้องได้คุยกันผ่านตัวอักษร จะมีก็แค่เวลาเดินนั่นแหละ ที่มันจะคุยกับเราบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจหรอกนะ ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น แค่รู้สึกเหงาๆ เลยอยากมาระบาย เป็นคนเหงาทุกเทศกาลค่ะ เหงาทั้งปีและเหงาหลังจากนี้ไปอีกเรื่อยๆ แต่ที่มาตั้งกระทู้ในวันนี้เพราะอีกไม่กี่นาทีมันจะเป็นเวลาของวันแห่งความรักแล้ว (ซึ่งบางคนก็คิดว่ามันเป็นวันฆ่าคนโสดดีๆนี่เอง) เลยจะมาชวนทุกคนแชร์ความเหงากันค่ะ เผื่อว่าใครจะมีประสบการณ์เหงาๆแบบเราบ้าง.
เราจะผ่านวันพรุ่งนี้ไปด้วยกัน เฮ้!!
วาเลนไทน์คืออะไรไม่รู้จัก มาแชร์ความเหงากันดีกว่า #โสดแล้วพาล
ปีนี้มันไม่ไหวจริงๆ เหงามาก หลายๆปีที่ผ่านมา มันไม่เคยเป็นแบบนี้ ด้วยเหตุปัจจัยหลายๆอย่าง ที่เป็นจุดเปลี่ยนชีวิต(ครอบครัวและคนรอบๆตัว)ให้มาถึงตรงนี้ ที่ผ่านๆมา เคยมีเพื่อนเยอะค่ะ บางคนมีแฟน บางคนก็โสดเป็นเพื่อนกัน แต่พอกาลเวลาผ่านไป เพื่อนๆทุกคนก็มีแฟนกันเป็นที่เรียบร้อย(บางคนแต่งงานแล้วด้วย - -) ก็ไม่เคยคิดนะคะ ว่าเราจะมีมุมเหงาๆกับเขาด้วย ทั้งๆที่ตอนเด็กๆน้องนุ่งยังไม่อยากจะเลี้ยงเลย ไม่อยากให้พ่อแม่มีน้อง เพราะกลัวเขาจะรักน้องมากกว่า ความคิดแบบเด็กๆ ปัจจุบันจึงอยู่ตัวคนเดียว เป็นลูกคนเดียว หลานคนเดียว ครอบครัวทำแต่งาน แต่ก็ยังมีบางเวลาที่เขาจะหันมาสนใจบ้าง มันก็แค่บางเวลา...
โตขึ้นแล้วเห็นคนอื่นเขามีคู่ก็รู้สึกอิจฉานิดๆค่ะ แต่ยังไม่ได้รู้สึกว่าอยากมีบ้างหรืออะไรขนาดนั้นนะ แค่คิดว่า เออดีเนอะ เขายังมีคนคุยด้วยเวลาเหงาๆ มีคนคอยเป็นกำลังใจเวลาท้อแท้ แต่เราก็(แทบจะ)ไม่มีใคร เวลาเหงาๆจะให้ไปนั่งคุยกับลุงๆป้าๆ มันก็ใช่เรื่อง ส่วนเพื่อนน่ะไม่ต้องพูดถึง เรียนสูงขึ้นพอเข้ามหาลัยก็แยกกันไปคนละทิศคนละทาง ตอนนี้มีกันอยู่สามคน ซึ่งแน่นอนว่าพวกมันมีแฟนแล้วค่ะ เวลาไปเรียนก็รู้สึกเหมือนตัวคนเดียว โทรศัพท์มันแนบหูเกือบตลอดเวลา ไม่ได้ยินเสียงกันก็ต้องได้คุยกันผ่านตัวอักษร จะมีก็แค่เวลาเดินนั่นแหละ ที่มันจะคุยกับเราบ้าง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจหรอกนะ ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น แค่รู้สึกเหงาๆ เลยอยากมาระบาย เป็นคนเหงาทุกเทศกาลค่ะ เหงาทั้งปีและเหงาหลังจากนี้ไปอีกเรื่อยๆ แต่ที่มาตั้งกระทู้ในวันนี้เพราะอีกไม่กี่นาทีมันจะเป็นเวลาของวันแห่งความรักแล้ว (ซึ่งบางคนก็คิดว่ามันเป็นวันฆ่าคนโสดดีๆนี่เอง) เลยจะมาชวนทุกคนแชร์ความเหงากันค่ะ เผื่อว่าใครจะมีประสบการณ์เหงาๆแบบเราบ้าง.
เราจะผ่านวันพรุ่งนี้ไปด้วยกัน เฮ้!!