คือผมกับแฟนต้องห่างกันเพราะความจำเป็นหน้าที่การงาน ทั้ง2คนต่างก็จริงจัง คือประมาณผ่านอะไรแย่ๆกันมาด้วยกันก็เยอะแล้ว เคยคุยกันว่าเรามองกันไปถึงชีวตคู่
แต่หลายเดือนที่ผ่านมาเธอต้องไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัดแต่ละวันคุยกันน้อยมากครับ บางวันก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย คือเธอไม่มีเวลาส่วนตัวเลยครับพักอยู่กับเพื่อนและงานของเธอก็ไม่มีคำว่าเป็นเวลา กลางคืนเจ้านายก็จะชวนไปเที่ยวทุกคืน(เธอไม่ดื่มแต่ก็ต้องนั่งเป็นเพื่อน)กลับมาเธอก็ง่วงนอน เธอเหนื่อย มาทั้งวัน ผมก็สงสารเธอนะครับก็เข้าใจ แต่บ้างครั้งเราก็รู้สึกแย่ เรื่องเธอนอกใจผมไม่กังวลเลย
กลางวันเธอทำงาน กลางคืนหากวันไหนอยู่ห้องก็เกรงใจเพื่อนไม่กล้าคุยเพราะเพื่อนนอนเร็ว และถ้าเจ้านายชวนออกไปเที่ยวกลับมาก็เหนื่อยครับ หลายเดือนที่ผ่านมาเราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากครับ วันหนึ่งได้คุยน้อยมากครับ (คือโทรมา1คำถาม ผมตอบกลับ1คำตอบ แล้วก็วางสายไป) เธอก็บอกว่าไม่ไปอยู่จุดนั้นผมก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ผมเข้าใจนะผมก็เคยทำงานแบบนั้นเคยอยู่จุดนั้น บ้างครั้งก็ทำให้แอบคิดว่าไม่มีเวลาขนาดนั้นเลยหรอ คือมันไม่มีเวลาส่วนตัวเลยหรือไง? แต่ผมก็ยังรอสายอยู่ทุกวันทุกๆช่วงเวลาที่ผมคิดว่าเธอน่าจะว่าง รู้สึกตัวเองเหมือนเป็นโรคจิตที่นั่งจ้องมองโทรศัพท์เมื่อไรที่โทรศัพท์ดังขึ้นมาผมต้องทำตัวให้ว่างเสมอ(แต่ผมก็จะไม่ให้กระทบกับการงานผมนะ) ถ้าไม่ว่างผมจะโดนตอกกลับว่าก็โทรไปแล้วไม่ว่างนิ ผมเคยไลน์ไปไลน์ทิ้งเอาไว้ก็โดนด่าว่าเครื่องมันสั่นเสียงดังเกรงใจโต๊ะพี่ข้างๆเค้ามอง จนผมไม่กล้าจะทำอะไรแล้วครับ
อดีตที่ผ่านมาผมเองก็เคยต้องไปทำงานต่างจังหวัดหลายเดือนเช่นกันไม่ค่อยมีเวลาให้เลย เธอก็เคยง้อนผมบอกว่าผมไม่ค่อยใส่ใจ ตอนนั้นผมก็ปรับตัวหาทางแก้ไขจนเธอพอใจ หรือนี้จะกลายเป็นสิ่งที่ผมเอามาเป็นความรู้สึกเปรียบเทียบโดยไม่รู้ตัว แต่ผมก็ไม่คิดเช่นนั้น ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะไม่มีเวลาคุยโทรศัพท์กันสัก5นาทีเลยหรอ(ก่อนนอนอะไรประมาณนี้)
เราพยายามหาวิธีปรับแก้ด้วยกันถอยกันคนละก้าว ช่วยกันคนละครึ่งทาง แต่สุดท้ายมันก็ดีขึ้นแค่1-2วันหลังจากหาทางออกด้วยกัน หลังจากนั้นก็กลับเข้าไปสู่โหมดเดิมๆ ทุกวันนี้วันครบรอบ วันสำคัญหรือวันอะไรก็ตามสำหรับเรามันหายไปหมดแล้ว แค่คำพูดจะคุยกันยังไม่มี ผมก็อยากจะชินชาไปกับเรื่องนี้เหลือเกินทำเป็นเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเฉยๆไปเองยังไงก็ได้แล้วแต่เธอ แต่ก็ทำไม่ได้สักทีกลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะค่อยๆห่างกันออกไป จนไม่เหลือความสัมพันธ์ใดๆ จนผมต้องเสียเธอไป ผมรักเธออยากจะทำให้ได้เหมือนกับที่พูดเอาไว้กับเธอ ผมไม่อยากเสียเธอไป
ทุกวันนี้ผมก็รู้ว่าเธอเหนื่อยทำงานหนัก สงสารเธอ ไม่อยากให้เธอต้องมาหนักใจกับผม เธอเองก็บอกว่าเข้าใจความรู้สึกผมแต่จะให้ทำอย่างไรเพราะผมไม่ได้ไปอยู่จุดที่เธออยู่ ผมควรจะทำอย่างไรดีครับมีใครเคยเจอปัญหาลักษณะนี้บ้างไหมครับ
คบกันแต่ไม่มีเวลา จะผ่านจุดนี้ไปได้อย่างไรครับ
แต่หลายเดือนที่ผ่านมาเธอต้องไปทำงานอยู่ที่ต่างจังหวัดแต่ละวันคุยกันน้อยมากครับ บางวันก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย คือเธอไม่มีเวลาส่วนตัวเลยครับพักอยู่กับเพื่อนและงานของเธอก็ไม่มีคำว่าเป็นเวลา กลางคืนเจ้านายก็จะชวนไปเที่ยวทุกคืน(เธอไม่ดื่มแต่ก็ต้องนั่งเป็นเพื่อน)กลับมาเธอก็ง่วงนอน เธอเหนื่อย มาทั้งวัน ผมก็สงสารเธอนะครับก็เข้าใจ แต่บ้างครั้งเราก็รู้สึกแย่ เรื่องเธอนอกใจผมไม่กังวลเลย
กลางวันเธอทำงาน กลางคืนหากวันไหนอยู่ห้องก็เกรงใจเพื่อนไม่กล้าคุยเพราะเพื่อนนอนเร็ว และถ้าเจ้านายชวนออกไปเที่ยวกลับมาก็เหนื่อยครับ หลายเดือนที่ผ่านมาเราทะเลาะกันเรื่องนี้บ่อยมากครับ วันหนึ่งได้คุยน้อยมากครับ (คือโทรมา1คำถาม ผมตอบกลับ1คำตอบ แล้วก็วางสายไป) เธอก็บอกว่าไม่ไปอยู่จุดนั้นผมก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ผมเข้าใจนะผมก็เคยทำงานแบบนั้นเคยอยู่จุดนั้น บ้างครั้งก็ทำให้แอบคิดว่าไม่มีเวลาขนาดนั้นเลยหรอ คือมันไม่มีเวลาส่วนตัวเลยหรือไง? แต่ผมก็ยังรอสายอยู่ทุกวันทุกๆช่วงเวลาที่ผมคิดว่าเธอน่าจะว่าง รู้สึกตัวเองเหมือนเป็นโรคจิตที่นั่งจ้องมองโทรศัพท์เมื่อไรที่โทรศัพท์ดังขึ้นมาผมต้องทำตัวให้ว่างเสมอ(แต่ผมก็จะไม่ให้กระทบกับการงานผมนะ) ถ้าไม่ว่างผมจะโดนตอกกลับว่าก็โทรไปแล้วไม่ว่างนิ ผมเคยไลน์ไปไลน์ทิ้งเอาไว้ก็โดนด่าว่าเครื่องมันสั่นเสียงดังเกรงใจโต๊ะพี่ข้างๆเค้ามอง จนผมไม่กล้าจะทำอะไรแล้วครับ
อดีตที่ผ่านมาผมเองก็เคยต้องไปทำงานต่างจังหวัดหลายเดือนเช่นกันไม่ค่อยมีเวลาให้เลย เธอก็เคยง้อนผมบอกว่าผมไม่ค่อยใส่ใจ ตอนนั้นผมก็ปรับตัวหาทางแก้ไขจนเธอพอใจ หรือนี้จะกลายเป็นสิ่งที่ผมเอามาเป็นความรู้สึกเปรียบเทียบโดยไม่รู้ตัว แต่ผมก็ไม่คิดเช่นนั้น ผมแค่ไม่อยากจะเชื่อว่าเราจะไม่มีเวลาคุยโทรศัพท์กันสัก5นาทีเลยหรอ(ก่อนนอนอะไรประมาณนี้)
เราพยายามหาวิธีปรับแก้ด้วยกันถอยกันคนละก้าว ช่วยกันคนละครึ่งทาง แต่สุดท้ายมันก็ดีขึ้นแค่1-2วันหลังจากหาทางออกด้วยกัน หลังจากนั้นก็กลับเข้าไปสู่โหมดเดิมๆ ทุกวันนี้วันครบรอบ วันสำคัญหรือวันอะไรก็ตามสำหรับเรามันหายไปหมดแล้ว แค่คำพูดจะคุยกันยังไม่มี ผมก็อยากจะชินชาไปกับเรื่องนี้เหลือเกินทำเป็นเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยเฉยๆไปเองยังไงก็ได้แล้วแต่เธอ แต่ก็ทำไม่ได้สักทีกลัวว่าความสัมพันธ์ของเราจะค่อยๆห่างกันออกไป จนไม่เหลือความสัมพันธ์ใดๆ จนผมต้องเสียเธอไป ผมรักเธออยากจะทำให้ได้เหมือนกับที่พูดเอาไว้กับเธอ ผมไม่อยากเสียเธอไป
ทุกวันนี้ผมก็รู้ว่าเธอเหนื่อยทำงานหนัก สงสารเธอ ไม่อยากให้เธอต้องมาหนักใจกับผม เธอเองก็บอกว่าเข้าใจความรู้สึกผมแต่จะให้ทำอย่างไรเพราะผมไม่ได้ไปอยู่จุดที่เธออยู่ ผมควรจะทำอย่างไรดีครับมีใครเคยเจอปัญหาลักษณะนี้บ้างไหมครับ