อยากเตือนคนที่มีรักดีๆไว้ครับ
จากวัยรุ่นคนนึงที่เหมือนๆผู้ชายทั่วไป ติดเกม ติดเพื่อน คนหน้าตาทั่วไปใครจะมาสนใจ จนวันนึงได้เจอกับ กิ่ง (ขอเรียกแทนว่ากิ่งน่ะครับ) เธอน่ารักครับ ระดับที่แบบว่าคนหล่อยังจีบยากเลย ผมเข้าไปในวันที่กิ่งเธอทะเลาะกับแฟนของเธอ ผมอยู่คุยกับเธอตลอด แต่ก็ไม่ได้ติดแจอะไรมากขนาดนั้น ตามประสาคนคุยทั่วไป จนกระทั้งกิ่งเธอเลิกกับแฟน ซึ่งคืนนั้น ผมนั่งคุยนั่งปลอบเธอทั้งคืน จนเธอหลับไป จนกระทั้งเช้า ผมตื่นขึ้นมาเปิดโทรศัพ์เจอหนึ่งข้อความ 'รักพี่น่ะ' มันทำให้ผมไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีเธอข้ามาในชีวิต ในขณะที่มีเธอเข้ามา ผมเองยังทำตัวเหมือนเดิม แรกๆก็แบบช่วงรักหวานแหวว ใครได้เจอก็ต้องเป็นอิจฉาครับ จนกระทั้งเวลาผ่านไป ผมได้ชวนเธอเข้ามาเรียนที่เดียวกับผม อย่างว่าน่ะครับเรียนที่เดียวกันมันเจอกันบ่อยได้ง่าย แต่ผมอยู่ในช่วงฝึกงานล่ะทำโปรเจคจบซึ่ง ผมแทบจะไม่มีเวลาให้กับเธอเลย และวันที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น เราทะเลาะกันหนักขึ้นๆ ทุกวัน ผ่านมาหนึ่งปีเราทะเลาะกันบ่อยก็จริงครับเรื่องหึงหวง แต่คราวนร้เธอไม่ใช่ฝ่ายที่ผิดเลย แต่เธอกับยอมให้ผมเป็นคนถูกเสมอ และแล้ววันใกล้จบ ผมติดอยู่สองวิชาทำให้ผมไม่จบต้องเรียนแก้อีกหนึ่งเทอม ช่วงที่ผมปิดเรียน ขึ้นชื่อว่าคนติดเกมน่ะครับ ถ้าโลกนี้ตัวเราเข้าไปอยู่ในเกมได้ คงเข้าไปแล้ว ผมเล่นเกมแบบข้ามวันข้ามคืน ผมมีเวลาให้เกม แต่ไม่มีเวลาให้เธอเลย จนกระทั้ง เขาผู้นั้นเข้ามาทำแบบเดียวกับผม จนกระทั้ง เธอคนที่เคยรักผมมากจากไปแล้ว....
เธอปิดกั้นทุกทางที่ผมจะติดต่อเธอได้ แต่เธอยังคุยกับอาผม เธอบอกว่า ผมโกรธอะไรเธอก็ไม่รู้ ไม่ยอมคุยด้วย เธอไม่ไหวแล้ว ที่ทำแบบนี้อยากให้ผมปรับตัว แล้วเธอจะกลับมา เมื่อผมได้ยินแบบนี้ ผมเลยสมัครเฟสใหม่เพื่อคุยกับเธอ แต่สิ่งที่ผมเห็น เธอขึ้นคบกับคนเก่าของเธอ ผมถามเธอว่า "นานเท่าไหร่แล้วที่คุยกันมา" เธอบอกผมว่า "ตั้งแต่ทะเลาะกัน" คำตอบที่เย็นชานั่น ทำให้ผมกลับกลายเป็นคนที่ไม่เคยจะเห็นความสำคัญของเธอเลย กลายเป็นคนที่คอยถามเธอ แม้เธอยังจะไม่กลับมาในวันนั้นมันทำให้ผมเปลี่ยน จนเธอใจอ่อนยอมกลับมาหาผมอีกครั้ง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านวันครบรอบสองปี (21 สค.) มาได้เหมือนคนรักที่จะไม่มีวันแยกกันอีกแล้ว จนปลายเดือนกันยาผมได้ออกไปทำงาน ซึ่งได้เจอเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าผมรู้ว่าวันนั่นคือวันสุดท้าย ผมจะทำอะไรให้มันมากกว่านี้ มากกว่าส่งไปส่งเธอเปลี่ยนยางดัดฟัน มากกว่าพาเธอไปเดินเซนทรัล แต่ใครจะรู้ล่ะครับว่าวันนั้นคือวันสุดท้าย
ผมได้เข้ามาทำงาน ณ ที่แห่งนึงซึ่งผมได้เอาสกิลการเล่นเกมข้ามวันข้ามคืนมาดัดแปลงการทำงาน ซึ่งมันได้ผลจนผมลืมเธอ พอครบกำหนดเดือนเปลี่ยนยาง ผมไม่ได้พาเธอไป วันลอยกระทง ผมไม่ได้ไปกับเธอ ซึ่งเราเคยไปด้วยกัน จนผมเอ่ยปากขอแก้ตัวไปว่า งานเค้าดาวน์ พัทยา เดี๋ยวไปด้วยกันน่ะ กว่าจะถึงวันนั้นมันก็เหลือช่วงเวลาหลายวัน ผมได้ทะเลาะกับเธอ เธอบล็อกเฟสผมไป แต่ผมยังโทรคุยกับเธอขอให้เธอปลดบล็อกเฟส แต่เธอก็ไม่ เราทะเลาะกันหนักขึ้นๆ จนเธอได้บอกเลิกกับผม และเรื่องไม่ได้คาดฝันได้เกิดขึ้นกับตัวผมอีกแล้ว วันที่27ผมโทรไปง้อเธอเหือนเธอจะใจเย็นลง แล้วถามว่างานเค้าดาวน์จะให้ไปรับกี่โมง เธอบอกว่าปีนี้ไม่ต้องขอไปกับเพื่อนน่ะ ผมก็ตามใจเธอ กลัวจะเสียเธอไป แต่วันรุ่งขึ้นผมยืมเฟสเพื่อนเข้าไปดูเฟสเธอ เธอไปกับคนอื่น ในวันนั้นผมตามสืบจากเพื่อนๆของเขาได้รู้ความจริงว่า เธอได้คุยกับเขาคนนั้นมานานและคบกันแล้ว ผมเหมือนเป็นควายในคราบคนที่ยอมให้เธอหลอกมาโดยตลอด แต่ผมไม่โทษเธอน่ะครับ เพราะผมเองมีส่วนผิด ด้วย นี่เป็นเพียงแค่เรื่องเรื่องที่เกิดภายในเวลาสองปีกว่าๆน่ะครับ ผมอยากจะเตือนคนที่มีความรักดีๆเข้ามาในชีวิตแบบผม รักษาเขาไว้น่ะครับ เพราะไม่รู้เลยว่าคุณจะมีวันเจอเขาอีกไหม หรือใครที่เหมือนเขา และวันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าล่ะครับ สำหรับเรื่องนี้ ผมเองยังลืมเธอไม่ได้ แต่ในวันนี้ผมได้กลับมาคุยกลับเธอแล้วครับ
อยากจะเตือนคนที่มีความรักดีๆแบบนี้เอาไว้ครับ
จากวัยรุ่นคนนึงที่เหมือนๆผู้ชายทั่วไป ติดเกม ติดเพื่อน คนหน้าตาทั่วไปใครจะมาสนใจ จนวันนึงได้เจอกับ กิ่ง (ขอเรียกแทนว่ากิ่งน่ะครับ) เธอน่ารักครับ ระดับที่แบบว่าคนหล่อยังจีบยากเลย ผมเข้าไปในวันที่กิ่งเธอทะเลาะกับแฟนของเธอ ผมอยู่คุยกับเธอตลอด แต่ก็ไม่ได้ติดแจอะไรมากขนาดนั้น ตามประสาคนคุยทั่วไป จนกระทั้งกิ่งเธอเลิกกับแฟน ซึ่งคืนนั้น ผมนั่งคุยนั่งปลอบเธอทั้งคืน จนเธอหลับไป จนกระทั้งเช้า ผมตื่นขึ้นมาเปิดโทรศัพ์เจอหนึ่งข้อความ 'รักพี่น่ะ' มันทำให้ผมไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีเธอข้ามาในชีวิต ในขณะที่มีเธอเข้ามา ผมเองยังทำตัวเหมือนเดิม แรกๆก็แบบช่วงรักหวานแหวว ใครได้เจอก็ต้องเป็นอิจฉาครับ จนกระทั้งเวลาผ่านไป ผมได้ชวนเธอเข้ามาเรียนที่เดียวกับผม อย่างว่าน่ะครับเรียนที่เดียวกันมันเจอกันบ่อยได้ง่าย แต่ผมอยู่ในช่วงฝึกงานล่ะทำโปรเจคจบซึ่ง ผมแทบจะไม่มีเวลาให้กับเธอเลย และวันที่ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น เราทะเลาะกันหนักขึ้นๆ ทุกวัน ผ่านมาหนึ่งปีเราทะเลาะกันบ่อยก็จริงครับเรื่องหึงหวง แต่คราวนร้เธอไม่ใช่ฝ่ายที่ผิดเลย แต่เธอกับยอมให้ผมเป็นคนถูกเสมอ และแล้ววันใกล้จบ ผมติดอยู่สองวิชาทำให้ผมไม่จบต้องเรียนแก้อีกหนึ่งเทอม ช่วงที่ผมปิดเรียน ขึ้นชื่อว่าคนติดเกมน่ะครับ ถ้าโลกนี้ตัวเราเข้าไปอยู่ในเกมได้ คงเข้าไปแล้ว ผมเล่นเกมแบบข้ามวันข้ามคืน ผมมีเวลาให้เกม แต่ไม่มีเวลาให้เธอเลย จนกระทั้ง เขาผู้นั้นเข้ามาทำแบบเดียวกับผม จนกระทั้ง เธอคนที่เคยรักผมมากจากไปแล้ว....
เธอปิดกั้นทุกทางที่ผมจะติดต่อเธอได้ แต่เธอยังคุยกับอาผม เธอบอกว่า ผมโกรธอะไรเธอก็ไม่รู้ ไม่ยอมคุยด้วย เธอไม่ไหวแล้ว ที่ทำแบบนี้อยากให้ผมปรับตัว แล้วเธอจะกลับมา เมื่อผมได้ยินแบบนี้ ผมเลยสมัครเฟสใหม่เพื่อคุยกับเธอ แต่สิ่งที่ผมเห็น เธอขึ้นคบกับคนเก่าของเธอ ผมถามเธอว่า "นานเท่าไหร่แล้วที่คุยกันมา" เธอบอกผมว่า "ตั้งแต่ทะเลาะกัน" คำตอบที่เย็นชานั่น ทำให้ผมกลับกลายเป็นคนที่ไม่เคยจะเห็นความสำคัญของเธอเลย กลายเป็นคนที่คอยถามเธอ แม้เธอยังจะไม่กลับมาในวันนั้นมันทำให้ผมเปลี่ยน จนเธอใจอ่อนยอมกลับมาหาผมอีกครั้ง ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผ่านวันครบรอบสองปี (21 สค.) มาได้เหมือนคนรักที่จะไม่มีวันแยกกันอีกแล้ว จนปลายเดือนกันยาผมได้ออกไปทำงาน ซึ่งได้เจอเธอเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าผมรู้ว่าวันนั่นคือวันสุดท้าย ผมจะทำอะไรให้มันมากกว่านี้ มากกว่าส่งไปส่งเธอเปลี่ยนยางดัดฟัน มากกว่าพาเธอไปเดินเซนทรัล แต่ใครจะรู้ล่ะครับว่าวันนั้นคือวันสุดท้าย
ผมได้เข้ามาทำงาน ณ ที่แห่งนึงซึ่งผมได้เอาสกิลการเล่นเกมข้ามวันข้ามคืนมาดัดแปลงการทำงาน ซึ่งมันได้ผลจนผมลืมเธอ พอครบกำหนดเดือนเปลี่ยนยาง ผมไม่ได้พาเธอไป วันลอยกระทง ผมไม่ได้ไปกับเธอ ซึ่งเราเคยไปด้วยกัน จนผมเอ่ยปากขอแก้ตัวไปว่า งานเค้าดาวน์ พัทยา เดี๋ยวไปด้วยกันน่ะ กว่าจะถึงวันนั้นมันก็เหลือช่วงเวลาหลายวัน ผมได้ทะเลาะกับเธอ เธอบล็อกเฟสผมไป แต่ผมยังโทรคุยกับเธอขอให้เธอปลดบล็อกเฟส แต่เธอก็ไม่ เราทะเลาะกันหนักขึ้นๆ จนเธอได้บอกเลิกกับผม และเรื่องไม่ได้คาดฝันได้เกิดขึ้นกับตัวผมอีกแล้ว วันที่27ผมโทรไปง้อเธอเหือนเธอจะใจเย็นลง แล้วถามว่างานเค้าดาวน์จะให้ไปรับกี่โมง เธอบอกว่าปีนี้ไม่ต้องขอไปกับเพื่อนน่ะ ผมก็ตามใจเธอ กลัวจะเสียเธอไป แต่วันรุ่งขึ้นผมยืมเฟสเพื่อนเข้าไปดูเฟสเธอ เธอไปกับคนอื่น ในวันนั้นผมตามสืบจากเพื่อนๆของเขาได้รู้ความจริงว่า เธอได้คุยกับเขาคนนั้นมานานและคบกันแล้ว ผมเหมือนเป็นควายในคราบคนที่ยอมให้เธอหลอกมาโดยตลอด แต่ผมไม่โทษเธอน่ะครับ เพราะผมเองมีส่วนผิด ด้วย นี่เป็นเพียงแค่เรื่องเรื่องที่เกิดภายในเวลาสองปีกว่าๆน่ะครับ ผมอยากจะเตือนคนที่มีความรักดีๆเข้ามาในชีวิตแบบผม รักษาเขาไว้น่ะครับ เพราะไม่รู้เลยว่าคุณจะมีวันเจอเขาอีกไหม หรือใครที่เหมือนเขา และวันนี้ก็ผ่านมาปีกว่าล่ะครับ สำหรับเรื่องนี้ ผมเองยังลืมเธอไม่ได้ แต่ในวันนี้ผมได้กลับมาคุยกลับเธอแล้วครับ